Alle inzendingen over overlijden

Je sprak wel eens over het boekje, je had het thuis liggen, ik heb het nooit mogen zien. Niemand denk ik. Het was een opsomming van namen van mensen die je ontvallen waren. Alle namen van mensen die je kende, elk familielid, alle vrienden en alle kennissen die je in je lange leven meegenomen zag worden door de dood schreef je onder aan de…

Mijn handen waren het die deden wat je zelf nog niet kon je voor het drinken naar je moeder droegen je leerden kruipen, lopen, fietsen. Schaterlach in de box. Mijn handen waren het die je troostten als je viel je veters strikken leerden je naar zwemles brachten, basketbal Paardenstaart in je nek. Mijn handen waren het die deden wat…

Er komt een moment dat ik van hier afscheid neem. Het leven met dit lichaam komt dan tot een end Ik ga op reis met helemaal niets Alleen het vormloze neem ik mee Ik zal zijn als de lucht en overal aanwezig zijn tot voorbij de sterren Als ik afscheid neem laat vrolijke muziek luiden zing naar hartelust mee want het leven was voor mij…

Het was alsof het me omhulde de blauwe voile van een maan die ik niet eerder zag ik reikte maar de wind blies ijskristallen uit mijn ogen in het zicht en jij jij staarde winterrozen op het venster van bevroren licht…

Misschien was de wereld je wel veel te klein En misschien was het leven je niet lang genoeg, voor je reis naar het licht Je gevoelige hart, zo vol onnavolgbare humor, was wel je grootste gift Vouw nu je vleugels maar dicht. Niemand kan zonder Vrienden. Dank je wel Co, ik hou van je.…

Je lieve lach, Je stralende ogen, elke nieuwe dag. 5 jaar voorbij gevlogen. Ik hield van jou als van mijn eigen zusje. We speelden trouw, als je ging kreeg ik nog een kusje. Nu zijn we je kwijt. Wat had je gedaan? Waarom op zo'n jonge leeftijd? Waarom moest het zo gaan? Ik zoek jouw ster in de lucht, laat een diepe zucht. Ooit zullen…

de dood vliegt elke dag voorbij vandaag neemt hij jou morgen mij…

De tranen hebben een lengte naar droogte aangelegd maar jij hebt in mijn stilte rivieren zacht weten te verleggen in beweringen van kerels net als ik is er een stilte vergeten onder luierend wintermaanlicht blijven de levenden onder ons opzien naar dode dierbaren omdat ze nog niet zijn vergeten in herinnering bijna met ons wenen.…

Schatten van woorden verzamelde jij toen ik jouw bijbel opensloeg vielen allerlei knipsels er uit de bijbel was niet groot genoeg voor jou het deed me goed ik dacht nou lang niet zo gek je had het wel bewaard op een goede plek…

Met ons vroeg verlaten stierf jij moedig, niet eens belangrijk, pijn die je gevoeld moet hebben, terwijl op blote voeten smekend, dood de mens verzoend, de pijn je smachtend kust en zachte liefde je omhelst, het huis gezalfd met zuivere hemelse verzoeningsleer. Witte duif, de veren vallen..het kruis weegt zwaar, het missen van je lieve vader…

In de toekomst ligt verslaving evenals in die goeie ouwe tijd De uitdaging van het heden slaat je als altijd opgewekt in het gezicht maakt alert, aan pijn niet gewend Jij wil niet bitteroud en verzuurd zo een die zich aan dieren hecht op de vlucht voor menselijke intimiteit het raakt te hard en gaat voorbij Alleen muziek heeft je verzoend…

Nu je weg bent, geborgen achter Hemelse Gordijnen, had ik je nog iets willen zeggen. Maar oog in oog met mijn herinnering vallen mij de woorden maar niet in. ‘Waarom overkomt het jou en niet een ander?’ vroeg ik, waarop jij zei: ‘waarom een ander en niet mij?’ Ja, mijn geheugen is goed, als de dag van gisteren weet ik het nog. ‘Wat er ook…

Je was de middelste van de drie, in de bloei van je leven. Zo'n fijne knul, nog zoveel te geven. Vandaag besloot je voorgoed te gaan, achttien jaar nog maar. Waarom...? blijft de vraag, alleen jij had 't antwoord klaar. Je ouders zijn stuk van ellende, twee broers erg van slag. Vrienden met stomheid geslagen, 'n zwarte rand om deze…

tastbaar als spanning, werkelijk waar onverklaarbaar als een lichte schaduw die mij troost ben je ver weg zo dichtbij onzichtbaar voel ik je hand aanwezig losgemaakt en geanalyseerd zo moedig en triest, schijnt hemels licht de stiltesluier zacht als fijne mist zo mooi als door schaduwen heen loop ik heel dicht naast je in het niets.…

Wat is het stil en leeg in Amsterdam Nu Ramses nooit meer ´Laat me´ live zal zingen Ofschoon het nog maar amper door wil dringen Dat plotseling de dood hem ons ontnam. In deze stad waar hij als jongen kwam En waar hij zich met vrienden zou omringen Daar liet hij zich door regels nimmer dwingen En waren dagen zelden kalm of tam. Hij zong…

kom, zei hij, reik mij je hand Sammy we zullen samen doorgaan en onder het zingen van de Pastorale nam hij afscheid van het leven zonder bloemenkrans en in nachtgewaad vertrek ik hier zonder bagage zing, vecht, huil, bid, lach, werk en bewonder kan ook zonder mij dus, laat me ’t is stil in Amsterdam, zo stil zonder zijn cantate, zijn uitstraling…

je leven geleefd zoals jij het wou vanavond, vannacht denkt ieder even aan jou laat me.... ik laat je en drink op jou!…

Wanneer zelfs de leegte de leegte niet meer vult, de stilte te groots wordt in zijn volheid, het verlangen naar veelvoud het leven niet meer vervult... kan zelfs het geheel dat in d'illusie beelden verguldt het Zelf niet meer verstaan omdat al het denken, het voelen, het Zijn in tijd is voorbij gegaan...…

Lieve lieve Ramses het bericht van je overlijden raakte me heel diep natuurlijk, wetend dat je ziek was is jou verder lijden bespaard gebleven maar je leeft door in je muziek dank je wel Ramses voor wat je gaf en voor die je was rust zacht vergeten doe ik je nooit…

als iemand sterft is het net alsof hij op een schip langzaam vertrekt naar de andere kant hier tranen maar aan de andere kant roept men blij 'kijk, daar komt hij aan' dat is sterven…

er valt stilte op een wit papier mijn inktpatroon gevuld met rouw zwarte letters laten zich niet schrijven woorden bevriezen in de lucht ruimte wil niet komen in mijn hoofd beelden blijven van gebroken ogen het naaktgewassen lichaam wacht op kleding en daarna haar kist…

Geheel onverwacht, als een dief in de nacht, Snel en gemeen, stal hij jouw leven en ging jij van mij heen. Geen tijd voor bezinning, geen tijd voor berouw, Ook niet voor woorden als… Ik hou ook van jou.…

Verlaten zoeken in de zee van vragen en de stenen vinden die de onschuld verbergen van de stilte en het bloed dat eenzaam maakt en nachtmerries steeds laat beginnen met een echo die een verdwaalde vraag zou moeten zijn en geen lippen koud maakt.…

Niet alleen haar hart Niet dat het niet belangrijk is Dat is het wel - haar hart Niet alleen haar ziel Ook zonder die zal ik niet kunnen Zo zuiver is haar ziel Laat gaan, zegt men Lichaam staat los van hart en ziel en herinnering, zegt men Maar dan haar ogen nu gesloten. O God, open ze zodat ik nog één keer zie haar ogen…

Iets niet kunnen vatten. Er geen woorden voor hebben. Niet weten waarom zoiets gebeurt. Geen reden kunnen bedenken voor dit verlies. Het vertrouwen verliezen in alles. Emotioneel uitgeput raken. Met stomheid geslagen zijn. Dit alles door het verlies van een dierbare vriend.…

Jong en speels. Zoals je was. Sterk en stoer. Zoals je was. Man en vader. Zoals je was. Oud en wijs. Zoals je was. Deze as bewijst dat je was. Zoals je was.…

Het moment van totale leegte kruipt tot diep in mijn huid Een kille waas van mist Geen vogel die nu nog fluit... Geruisloos trekt de stoet van dierbaren over de donkere stenen in dit afscheid Een enkele reis in het doodskleed die je naar de halte van leegte rijd... De wolken besluiten je mee te nemen naar het land zonder helse pijnen Een…

we stonden daar maar te kijken naar jou zoals je niet meer was wie je was en toch weer wel hoe je de wind gebruikte om gek rond te buitelen tegen ons op te springen zodat we verschrikt terugweken ik hoorde je lachen om onze tranen zag je in de wierook naar boven kringelen en verdwijnen…

zondagmorgen koud landschap roken en door het raam staren leg mijn handen op het glanzende hout koel hout, nee zeg maar koud weer gaat de wereld als een meisjeskamer open het landelijke, goddelijk verheven kalm de schemer zal nu laat in de middag vallen de sterfelijkheid houd aan, deze morgen ik voelde meer steen met gelijk geduld alles stond…

Kleine ongeborene sterrendroom ik droeg je zo liefdevol onder mijn hart tot in het diepst van mijn wezen geraakt jouw fragiele vleugels waren gebroken, af je kloppend engelenhartje al stil verloren koud, nog voor ik je lichaampje leven gaf ik mocht je maar heel even gedenken je koesterende tedere gedachten schenken je mijn vlinderend zonnestraaltje…