Alle inzendingen over psychologie

Overal mankeert wel wat, overal gaat het er wel eens ruig aan toe, nergens is het pais en vree, ook al wordt ze wel eens moe van alle strubbelingen. Maar om erover te discussiëren, praten dan, anders gezegd, dat is de allerbeste remedie en ik zeg je, die is om de Duvel niet slecht!…

boven groen slechts zuiver wit een oude vogel en een blauwe bloem ze noemt een zucht in geel, omrand met niets meer dan verlangen naar ‘buitengewoon’ verlegt hier zijn betekenis en God almachtig wist er, op een haar na wat ik mis de roze luchten zuchten luid zij weten het niet beter, dan dat wind op huid een schakel is, een immerbloeiend…

Hoe vertaal je verdriet het gemis in alle kleuren het regent doorzichtige tranen evenals de mijne de dood heeft huisgehouden het raakt, het raakt diep het zet me met mijn beide benen op de grond het confronteert me met mijn eigen sterfelijkheid met het achterlaten van met het grote onbekende is 't 'n groot zwart gat waar ik vanaf kinds…

Liefje mijn liefje mijn hartendiefje ik heb je lief mijn liefje mijn liefje liefje mijn lief nu heb je al dagen de vaat niet gedaan en heb je vanmorgen de vuilniszak laten staan en lag er overal koffieprut tot in de gootsteen ik vraag me af waar gaat dit heen liefje mijn liefje mijn klein hartendiefje ik heb je zo lief mijn liefje…

Wolken jagen, Wolken jagen, De onrust moet eruit - Zonder vleugels komen Mensen voorbijgedreven; De lucht klaart En kleurt hemelsblauw, Tussen twee knuffels En een zomervest Bloeit een zonnebloem Bad Meinberg, Duitsland, dinsdag 12 augustus.…

Noten klinken door Lang nadat ik ze Heb aangeslagen - Eeuwenoud houtwerk Dat hun klank vasthoudt Langer dan ikzelf Ooit horen kan - Minutenlang ben ik stil En vormen zij het bewijs Van mijn bestaan Ode aan onze Geissler piano, zaterdag 16 augustus.…

Kijk, daar, die oude zweefmolen. Er zitten mensen in, blije mensen. Ze zweven en zwaaien. Plotseling stopt de molen. Niemand stapt uit. De zitjes zijn leeg. De muziek zwijgt. Ik sta aan de kant, alleen met een suikerspin in mijn hand.…

Duizend kerken bieden Mij het antwoord niet, Zo lang ik niet de vrede Van mijn eigen hart geniet Paderborn, Libori-Kirche Dinsdag 12 augustus 2014.…

In vijf minuten ga ik Met mijn ogen dicht De vroegste episode van Mijn leven door - Herbeleef ik tot in Het miniemste detail Alles dat mij in de Eerste vijf jaren van Mijn leven overkwam; Vijf minuten lang ben ik Dat kleine bange kind dat In verwondering om zich heen kijkt En op zijn ouders na niemand heeft Om bij te horen…

Krassen, deuken In het leven opgelopen Worden schoongespoeld En rechtgestreken als ik Na zestig jaar opnieuw Geboren word - en als Pasgeboren kind opnieuw Ter wereld kom…

ik heb mezelf tot glas gedwongen om schijnbaar te zijn, transparant een kerend blad, onthecht, een boom in weerloos kale toestand in het portaal van spijt, vermagerd tot rafelige twijfel, om te keren, woorden te herroepen. Gewoon, om me tegen een geweten te verweren…

in de zee van tijd die haar geboden was vond zij tussen de aangespoelde woorden net dat stukje dat ze tot dan toe ontbeerde ze ontsteeg zichzelf…

We konden doen alsof we de haat begroeven maar soms moet je de dood opzoeken om het leven te vergeven.…

Daar staat hij dan, hartje centrum, Tussen het winkelende publiek - Dat vooral op koopjes jaagt - Bellen te blazen, als voetballen zo groot; Ouders lopen door, hebben er geen boodschap aan, Maar kinderen komen huppelend van vreugde En schaterend van plezier aangelopen, proberen hun Grootste geluk, zo'n zilverkleurige ballon, In hun…

Zo vaak al ben ik bruggenbouwer Geweest tussen hen wier standpunten Mijlenver uit elkaar lagen, Altijd gegaan voor eenheid en compromis - Eindelijk is het tijd geworden Een brug te slaan tussen mijn oude En mijn nieuwe ik; Het oude ik opgegaan in een Gevoel van buitengesloten zijn, Vervuld van wrok en pijn, En mijn nieuwe, van…

onhoorbaar schreeuw ik het de wereld in nadat het nieuws tot mij kwam een groot acteur is niet meer daar depressie hem de das om deed een onzichtbaar lijden zo ver weg en toch zo dichtbij dat diepe gevoel van ongelukkig zijn waart namelijk ook in mij…

Wie bij daglicht de gordijnen van de wereld sluit en de kaars zal doven, verhult de toekomst in nevelen, een vermetel gebaar om de tijd te willen ophouden. verwijzing naar vroeger eeuwen, zo de mythe wil geloven om in elkaars armen en gedachten te verstenen als lot, dat het geluk niet zal benijden. de dagen te beitelen op de…

Zeg maar niets, als je niets te zeggen hebt, een mens is te snel bereid om te praten, maar als er alleen gepraat wordt, om geluid te maken, wees dan liever stil!…

tijdens de ontmoeting van schaduwen blijft taal verborgen in onontwarbare kluwen het zwarte bloed sijpelt aderloos door de hersenpan het ego heeft er weet van weerstand is pijnlijk broos en het gaat aan niemand voorbij vaak al scherven voor het bakken in tere vormen of kleurloze brei men draagt het mee over de horizon heen zonder…

Zo lang al verbleven Op het vertrouwdste nest, Alles dat eigen is Misschien wel te eigen geworden; Tijd om te veranderen van tableau, Nieuwe zuurstof te inhaleren, Hersens te laven aan nieuw Gedachtengoed, te ontdekken Dat het ook daar goed is Om te verblijven, Home is where the heart is…

Heb altijd alles tot in de Puntjes willen voorbereiden, Onverwachte schuivers voor te zijn - Maar nu de leemte gaapt, Ouderdom die met de jaren komt, Merk ik dat voorbereidingen niet bestaan; Er bestaan alleen gewaarwordingen Die de meetlat zijn waaraan Ik mijn leven af kan meten…

het verbleken van de dagen ligt niet aan de velden en wegen die zijn achtergebleven tijd heeft zich tegoed gedaan aan alles wat ooit verankerd leek in vaste waarde er vallen gaten in de muren van het bolwerk waaraan het uitgebeten heden klampt…

waar zal ik nog te vinden zijn als uit de zee geen dromen komen woorden zich losweken niet anders meer kunnen dan sterven kromgebogen en altijd in de wind waarheen zal ik de meeuw nog dragen die een duinrug tot metafoor vervaagt onbegaanbaar, hoger dan het gehoor van het opgetilde water dat voorgoed zijn stem verliest mij…

Waar de dood verwoestend Heeft toegeslagen, Lichamen onherkenbaar verspreid Over een te groot oppervlak, Voortijdig begraven tussen Eigendommen die van henzelf Of van anderen kunnen zijn - Groeit uit het midden van Deze doodsakker een zonnebloem, Sprakeloos tot bloei gekomen In het diepst van deze Inktzwarte nacht…

Je denkt dan ruimtelijk visueel Ziet alles in één geheel Woorden doen je niet zo veel. Je bent niet gestoord Enkel minder aandacht voor het woord. Heb je weleens uitgeprobeerd Hoe jouw denken is geprogrammeerd?…

Zo vaak mis ik het joch dat Met zijn ogen voelde, Met zijn handen de wereld Kon verstaan, woordeloos kon Begrijpen wat er voorbij was gegaan, In seconden het besef had Dat alles invoelbaar moest zijn Om iets te betekenen te hebben - Waar is het kind in mij gebleven? Inmiddels ben ik druk met herstelwerk Om het kind weer te voorschijn…

Zes was ik, kind met hart en ziel Dat genoot van alles om mij heen - Kalveren, kippen en ons paard Dat mij zonder met zijn ogen te knipperen Begreep, zoals ik woordeloos hem begreep Die voelde dat ik van hem hield; Toen ik groter werd, en langzaam aan Volwassen, gingen andere dingen tellen: Cijfers, rapport, examenlijst, Een titel en…

De pijn was iets de pijn droeg me verder het was niet niets maar een moment dat me verder droeg richting mijn herder het was dus niet voor niets, maar was voor mij onbewust waarom ik vroeg.…

Gedicht in balans, zinnen in één oogopslag grenzen vervagen. Niemandsland van poëzie voelt het als een drenkeling, zwemmend in plassen bloed. Na de woordsporen tekent zich een omlijnd profiel van geleefde maskers. Blufpoker met mensen met blanco dobbelstenen wie komt uit de beker? Voetstuk van waarheid profetieën krassen licht…

Het vorderen van de jaren Toch sneller dan gedacht Inzet, presteren, carrière Op het eerste plan, Spelenderwijs gaat het leven Er met je vandoor - En dan kijk je even om: Opeens ben je zestig, En dan gaapt de leemte Van de ouderdom…