7646 resultaten.
De Schuchtere
poëzie
4.0 met 2 stemmen
1.586 't Hart poppelde mij van verlangen!
Och God! wat de liefde toch is!
'k Vond woorden, zo schoon als gezangen,
En toch bleef ik stom als een vis.
Dan naderde ik zo maar gedurig.
Zij spoorde mij aan met een lach;
Mijn hart zong: ‘ik min u zo vurig!’
Mijn mond zei: ‘Marie, goede dag!’…
Vlo
gedicht
3.3 met 7 stemmen
6.214 Vlo, verre vlo, sinds jij de show verliet
zweeg het orkest in het theater stil,
mist zonder oorzaak en gevolg de wil
de weg de wet van dans en levenslied
(ach vlo, ik weet jij schuilt in het gordijn;
daar zijn ook harlekijn, pierrot en maan-
licht schijnt op rodica en dodica,
die treuren om de trekharmonica,
daar reikt een slinken dodezwarte…
over en uit
gedicht
1.0 met 1 stemmen
12.776 Als alles wat gedaan moest is gedaan
En alles wat gewaagd is geprobeerd
Als alles is gegaan zoals gegaan
En alles wat je deert je niet meer deert
Als alles wat bestreden is beslecht
Als wat onopgemerkt bleef is geduid
Als alles wat besproken is gezegd
En alles wat verbrast kon is verbruid
Soms voel ik even een verlangen naar
Het einde,…
Toekomst zonder vragen
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
544 waar hoop
het arrangement
in tijd en plaats
gestalte zal geven
is verlangen
de fysieke en geestelijke
wil om een te worden
in voel en herbeleven
samen dragen zij
een toekomst zonder vragen
in het perspectief dat
toeval hen ooit zal behagen…
Hamvraag
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
474 toch gloort een blauwe weide
schuurt een lichtzon tegen wimpers aan
verdrinkt een voorland in zwevend water
langs opwaartse krullen in een soort van hemel
ruimen paarse verten rond open ogen
zo ontvankelijk voor een kleine hommage
groots tegelijk
en wijzen wolken de weg?…
Nachtmerrie
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
461 Nacht met je zwarte vingers
graaiend in mijn gedachten
wroetend in mijn dromen
tergend langzaam
alsmaar opnieuw
zonder licht
achter mijn dichte ogen
draaiend in mijn hoofd
schrapend langs de binnenkant
van mijn verlangen.
Laat me
Laat me gaan
wakker worden
open gaan
in het volle licht.…
Sleur
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
505 Sterfelijkheid is de bron van verlangen.
Liefde geeft smaak aan mijn zoetste zoet.
Vandaag durf ik een moedig plan verwoorden.
Pas maar goed op mijn trouwe sleur!
Morgen ga ik een tijdmoordenaar vermoorden.…
Op afstand
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
529 Zij wil het laten zijn
de verf, het nat papier
In het besef dat
alleen door haar kijken
schoonheid ontstaat
zich vastzet in de hoofden
Zij stelt zich voor als
een schaduw, die zich
donker vallen laat
hoewel de kleuren
vrolijk sprekend zijn
een weinig verdoft
Het hoeft voor haar
niet te fijn, dat glipt
als zand door vingers heen
vormt…
Mits teruggezonden
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
533 Mits teruggezonden
Het helemaal los kunnen laten
een ballon met helium gevuld
lichter dan lucht, een kaartje eraan
naam en adres in blokletters
met een kans op een beloning
in het verre vooruitzicht…
Uitzicht
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
480 kiezelstranden omzomen mijn water in de woestijn
gesloten in ogen gevouwen, zuchtend naar een mond
vloeibaar naar weiden of een verworpen stad
bevangen aan uiterste randen van trillende lucht
op een morgen ontwaakt
nog beschonken van donker
de volgende dag na vandaag
met daarboven eeuwig hemel
het zicht ontnomen, in kluwen tot stof vergaan…
De vijver bewaart
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
535 De vijver sluit zich af
in een week een laag van
twintig centimeter ijs
Het water wiegt stil
het ingeslapen leven
dekt zorgzaam wat kikkers toe
diep in de modder weggekropen
Tussen jouw borsten en billen
ontdek ik sporen van nieuw leven
geknakt, geplet door luchtigheid
scheppen dat is ernstig leven
vlees en wil in evenwicht
even zwak,…
Heel mijn ik zoekt haar
hartenkreet
4.2 met 6 stemmen
930 De zon leegt de lucht van haar licht
Het sterrenleger neemt zijn stellingen in
Het wordt een zware nacht
De wind rafelt mijn vel
De kou vriest aan mijn oren
De herinneringen grijpen me bij de keel
Alleen, verwachtend, verloren
Mijn ogen zoeken mijn godin
Heel mijn ik zoekt haar
Maar ik vind alleen maar Mars
Hem zien is - onverteerbaar…
Cursus nu
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
1.091 de lage tafel een vaas met bloemen
van de rhododendron, paars en teer
een hommel kroop in en uit en zoemde weer
naar buiten in de zonnige tuin
Een groene spin liet zich zakken
aan een draad en wandelde over
de tafel heen en weer en sprak
in gebarentaal met mijn vingers
Een cursus over verandering
over stromen van energie en zin
het verlangen…
Bodytalk
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
479 Geef mij een lichaam waarin ik kan verdrinken,
waarin ik kan vluchten. Ergens in het licht van
een glooiende zon, zonder verleden of toekomst.
Een pijnloos eiland in een zee van blauwe lucht,
een woud van groene weelde, een strand van
golvende haren. Geef mij de sterren, een ziel,
geef mij een lichaam.…
Licht glooiend
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
517 In geritsel van herkenning
Langs onbetreden paden
Damp van vervlogen kiezels
In aan te hechten aarde
De flonkerende bedding
Van schaduw en licht
Over melkwegen en achterstallig
Gerucht van deinende oersoep
Kan ik Hemellucht omarmen
Me aan eigen honger verwarmen
In mooiheid, lichtvoetig
In grijste van ogen…
Ook hier
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
445 Het regent pijpestelen
de laffe, klamme warmte weggejaagd
Nieuw blad wordt gevormd
haarwortels, wit als melk
Het verlangen is een wilde perzik
smacht naar eetbaarheid
De geur van Verbena op jouw huid
van henna in het haar
Een rode zon boven het schiereiland,
dat traag zich uitstrekt, een lichaam
van vlees, bloed en bot, dat sidderend
de…
Leve het onvolmaakte!
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
505 Onvolmaaktheid baart verlangen.
Naar anders, beter en naar elkaar.
Geef mij het onvolmaakte maar.…
lieve
netgedicht
3.7 met 6 stemmen
517 reik me je handen,
je lentehanden
de bloesem van je vingertoppen
reik me je mond,
je zomermond
het fruit van je lippen
laat me liefkozend graaien
in het rode herfstbos van je haren
je zachte nekvel strelen:
huiverende hindehuid
laat me zinken
in de grijze wintermeren
van je ogen
laat mij het jaar zijn,
speels genesteld
in je vier…
Als die daarboven
poëzie
4.0 met 3 stemmen
1.296 Wij allen zijn als die daarboven:
Wij leven zelden hier beneên;
Wij zien de volle korenschoven,
Geblakerd bouwland om ons heen; -
De blauwe lichtpracht van rivieren,
De gele bloemen aan de kant,
De vlucht van reigers en plevieren
Langs drassig moer en zandig strand; -
De meeuwen op de brede wieken,
Boven de duinpan, verontrust,…
BESCHOUWING
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
474 ik vraag en antwoord keer op keer mijzelf:
komt mijn vertrouwen dan alleen nog neer
op hoop geloof en liefde, geven en niets terug
mogen verlangen?…
Iemand thuis?
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
510 Iets op kunnen slaan
uitzetten tegen een bepaalde rente
Er van kunnen leven
tegen het vergeten
die kleur blauw in haar ogen…
Uitzicht
gedicht
4.2 met 4 stemmen
4.440 Mijn wereld eindigt bij de populier
die staat te wuiven waar de weg begint,
tegen een stukje lichtblauw vloeipapier...
Dit alles doet mij denken aan het kind
dat uren op een stadsveranda stond
en uitkeek over haveloze tuinen,
terwijl zijn blik geen ander rustpunt vond
dan 't schamel rijtje rafelige kruinen
van zes verwaaide bomen middenin…
In de zomer
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
507 Het blad wentelt zich nog even
in het licht dat bij de avond past
dat het zwaarwichtig is en droog
verlangt te vliegen, steel losgeraakt
van de boom die goedmoedig wuift
de overige bomen buigen
Het land dat naar het blad verlangt
naar elke nerf en mogelijke kleur
Op het water leest een vis de toekomst
van het blad die beschreven staat
in…
In de vroegte
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
466 Ik ben wakker en jij ligt naast mij
vast in diepe slaap, ik streel met mijn vingers
in je geopende hand, word gevangen
op je navel gelegd, op en neer
Mijn hart klopt regelmatig en jij
bent hier en zo nabij
Neurie ik een haast vergeten lied
iets uit de kindertijd, terwijl ik ademhaal?
Ik zing zacht de woorden, die komen
veeg mijn gedachten…
Het brandende wrak
poëzie
1.3 met 3 stemmen
3.196 Zó ons hart: naar de droom van ons leven begerend,
Boven diepten des doods nog in purperen pracht
Van laaiend verlangen zich langzaam verterend
In de eenzame uren der eindloze nacht.
-----------------------------------------------
uit: Experimenten (1930)…
In het ongeschreven bos
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
435 buiten sterft het windgeruis met de bladeren mee
is dit het juiste pad,
zullen hier onze voetsporen beklijven?
konden we nog maar bomen tellen, één voor één
bomen met gestrekte rug
de voeten in zalvend mos, geworteld in verleden
onomkeerbaar is de zucht van onze witte adem
de brief die we niet schreven
later dan vergeten, sterfelijker dan…
Jong geleerd
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
737 Morgen terugkomen en kijken
of gisteren veranderd is, achteraf
een treurwilg wiegt met de wind
Een engel gemaakt in de sneeuw
een sneeuwman met steenkolen ogen
versleten muts op en sjaal
Zelf geschapen met koude handen
rondgelopen met tenen, stampend koud
naar de melkman gezwaaid
Een poging tot vliegen gedaan
een meter van de grond gekomen…
De juiste toon te vangen
netgedicht
4.2 met 6 stemmen
583 Zelfs als je luchtledig hangt
tussen wanhoop en verlangen
is uiteindelijk de juiste toon te vangen
het ritselend herfsttapijt
voert vandaag de boventoon
de beuk klinkt hoger dan de eik
beukennootjes knappen met regelmaat
op het geïmproviseerde pad
dat je maakt dwars door het bos
als je stilstaat is er stilte
tot de solo van een lijster…
Rood Jacht
gedicht
4.0 met 2 stemmen
3.313 Er vaart een schip, het is een veronachtzaamd iets.
Het was er niet en nu zit ver in zee
Als wolkenlucht haast vanzelfsprekend,
Een helrood jacht. Je kunt het zien en wil er zijn.
Het is wellicht van balsahout.
Het lijkt niet voor de vaart bestemd.
Is alles er bewaaid met zout?
Gewijzigd is een jacht zichzelf niet meer.
uit tegenzin kwam het…
Vast als een rots
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
496 In de toekomende tijd
genoeg hebben
aan een halfvolle buik
een kom water bij de hand
Gevangen tussen jouw armen
jouw benen mezelf zijn
in de schaduw vanwege
een te felle zon
Het merg hoeft niet te koken
de tranen in jouw ogen
het vasthouden blijft
wij ontsnappen niet aan elkaar…