678 resultaten.
Een vreemde
netgedicht
3.8 met 8 stemmen
559 het was een vreemde
die mij de hand reikte
de ogen opende
ik dwaalde
op gebaande wegen
in het doolhof van de keus
kon de kudde
niet meer volgen
liep de herder straal voorbij
hij was de rots
waarop ik strandde
toen ik niet verder kon
liet mij naar
de rust van binnen kijken
voordat de stress begon
heb zijn hand gevat
wist…
Een nieuw vergezicht
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
597 Het seizoen is in de overgang
ze kleurt vandaag puur rood
een huidig moment ontplooit zich
zomers in moeders schoot
Er wordt groen licht gegeven
waar bloesem vruchten scoort
lente van haar taak ontheven
een zonnewende opent haar poort
Bij het afnemen van het licht
lijkt alles voller van kleur
tot de herfst reikt een vergezicht
wat…
Aan de groentekraam
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
794 Amper klanten op de markt
Jan de koopman zweet zich lam
van boven en onder klam
ik zie het al, lachte een dame
klopt helemaal en vooral vannacht
een tijd als Adam liggen woelen
Eva reikte me nog een appel aan
ik heb hem geweigerd
zegt ze, je lijkt wel een oud paard
ach mevrouwtje dat heb ik altijd
als dat beest niet steigert.…
Grijs
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
560 Een grijze leegte,
een vlakte van oog tot oog,
zo ver als de horizon reikt.
Geen stip, geen lijn, geen omtrek.
Er is niets wat er hoort te zijn.
Het is leeg.
Een grijze omgeving,
zonder plek van mij.
Geen beschutting,
een grote ruimte,
die van niemand blijkt te zijn.
Ik sta erin en kijk er naar.
Maar mijn figuur derangeert.…
Jouw Vlaamse tongval
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
568 doet anemonen blozen in het jonge lentelicht
waar staartmeesjes juffers vangen voor ontbijt
is de bonte specht niet voor één gat te vangen
lacht een groene je vierkant uit
met bloemen beschilderde hemel reikt een hand
niet te lang, thuis huist zij allerminst
maar kabbelt voort op herboren wolken
waar zij in besloten mijmeringen rust…
Gered!
hartenkreet
4.4 met 10 stemmen
984 Een vloedgolf die het strand bereikte
deed mij in ontzetting staan
maar toen ik hem uiteen zag wijken
keek ik 't met verbazing aan
Ik zag een hand die naar mij reikte
greep hem in vertrouwen aan
en toen ik weer durfde kijken
bleek ik op het strand te staan
De grote golf was kalm geworden
en ik stond daar ongedeerd
door grote eerbied stil…
leven in die zin
netgedicht
4.2 met 8 stemmen
521 als alles dood lijkt is er weer leven
waar de dood voor wijkt
als voedingsbodem naar nieuw leven reikt
mijn vriend dat nieuw leven dient
hier ben ik groei bloei
in de bodem van die zin
is de kern levenszin
wortelt daar in een schijnbaar
zinloos ding die zinnen
waard zijn in tegenstelling
met de pijn
die schoonheid is overweldigend…
Van ooit naar ons heden
netgedicht
3.3 met 6 stemmen
514 voetangels en klemmen
van het dagelijks bestaan
voorzichtig zijn we
verder gegaan naar
de wereld van onze geest
de onneembare torens
kerkers en catacomben waar
eonenlang niemand is geweest
voelden schuld en berouw
in een ijskoude tocht langs
generaties hoop en gebeden
maar overweldigend was de
tunnel van warmte en licht die
reikte…
Met stenen voeten
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
546 je armen reikten
naar hemel
handen een vragend gebaar
gezicht opgeheven
ogen vol adoratie
lichaam ontmoeting klaar
met stenen voeten
vertrapte je mijn ziel
alleen omdat ik op je viel
in eeuwige golving
stroomde mijn liefde
langs jouw slanke benen
maar jij koos de hoogte
rees op uit de zee
ik wilde zo graag met je mee…
Alleen de onverlaat
netgedicht
0.2 met 4 stemmen
652 jij kent
de poorten van de hel
het hek met gouden deuren
een marmeren trap
met zonden geplaveid
mensen zo ver de horizon reikt
je kijkt ze aan
in alle ogen staat begeren
nergens berouw verdriet of traan
er is geen duivel
die ze binnenlaat
een bordje met alleen de onverlaat
ze schuifelen
gezichten in de plooi
dat goud blinkt eindeloos…
Emily
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
539 Koningin van
Het solitaire vers -
Dichtkunst in volle
Eenzaamheid geschreven
Die zo velen
Ook na jouw
Heengaan honderd
Jaar en meer
Nooit ging vervelen -
Jij die je aan
De hoop nauwelijks
Durfde over te
Te geven, wist dat
De menselijke geest
Verder dan het
Uitspansel reikt
Schreef dit vers
Om de medemens
Die in…
Onvermogen om te communiceren
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
433 Zombies zie ik
Zo ver het oog
Reikt, figuren
Die in een ver
Verleden wellicht
Ooit mensen zijn
Geweest, of in
Ieder geval mensen
Kunnen zijn geweest,
Hun lichamen nog
Herkenbaar, hun geest
Allang afgedwaald
Naar gebieden die
Zij zelf niet meer
Kunnen overzien -
En ikzelf dan,
Als ik in de spiegel
Mijn eigen gezicht…
Met de wortels naar boven
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
605 Levensbron die daar
Nog wel is, maar
Tot op de bodem uitgeput -
Hebben zich nu naar boven
Gericht, zoeken het leven
Nu boven de grond:
Aarde overspoeld met
Overvloedige regen,
Rijke modder voorzien
Van voedsel en vocht -
Ze hebben hun weg
Naar boven gezocht,
Vormen een opnieuw geboren
Boom die bovengronds naar
Nieuw leven reikt…
De stilte van het doek
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
478 ik zag
je voeten in het gras
handen vol met bloemen
je lichaam raakte
aan de wolken
een hemel in je lach
ik wilde snel beginnen
met dit moment op linnen
schetste vage lijnen
maar jouw ziel
leek weg te kwijnen
in de stilte van het doek
jij reikte mij de hand
zette verf en ezel aan de kant
om de echte lente te genieten…
Plaats
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
570 Weet je hoe het eens was
hoe groen was niet dat gras
eikenbomen die tot de hemel reikten
paddestoelen oneindig veel
dat alles was ons deel
weet je de zon was gewoon geel
de sterren flikkerden in de nacht
en de maan helder als glas
weet je dat als ik naar je kijk
hoeveel het me spijt
dat jij part noch deel had aan dat verleden
dat jij…
Wens
poëzie
4.7 met 3 stemmen
893 De dood brengt nood,
Zo niet vereelt hem reikt
De hand een pand,
Waaruit de dagvlijt blijkt.
Mijn zon, Uw bron
Springt nog voor aardse dorst;
Ach warm, dat arm
Ik niet zal staan, mijn borst.
Mijn aar zij zwaar,
Als hem de sikkel telt;
Mijn kroon zij schoon,
Als hem de bliksem velt.…
Vaderdag
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
682 Op kleine meisjesvoeten,
in pantoffeltjes gehuld,
gaat zij haar vader groeten
haar hoofdje is vol ongeduld
Speciaal voor deze dag
heeft zij zo haar best gedaan
en met een guitige lach
reikt zij hem een pakje aan
De vader half wakker,
het is pas half zes,
glundert naar zijn rakker,
naar het cadeau van zijn prinses
Alles wat zijn kleine meid…
Hemel in blauw
netgedicht
5.0 met 67 stemmen
451 je schoof
het water naar
de kant met een
verbeten trekje
op de mond en
een koude hand
zand was er
in overvloed
ook de golfjes
rolden aan en af
het dijkje hield
zich verder goed
in het kleine
gevecht leek de
uitkomst beslist
ons werken op
strand miste
de ervaren hand
nog reikte ons
bouwsel naar de
hemel in blauw
met rondom…
Zomerse prieëlen
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
419 ik heb
de bloem
niet geplukt
kon haar niet
zien lijden om
jou te verblijden
een leven
in volle bloei
dat reikt
naar hemel
breekt abrupt
in de groei
ik heb jou
haar uitzicht
laten zien
waar zij leeft
vorm en kleur
aan ieder geeft
zij wiegt
met ons
op de wind
het mooiste kind
uit velen in
zomerse prieëlen
voor haar…
Ten onder
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
329 Mijn arm reikt waar ik niet reiken kan,
Onbereikbaar doel,
Mijn blik kijkt naar ik niet kijken kan,
Mijn hart bij haar,
Mijn hoofd in de wolken ver van haar.
Mijn stem golft over eindeloze golven,
Deinen door en door.
Door het gebulder van de branding
Haar stem niet hoor.…
stille vrede
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
294 vrede groeit niet
in het staal van zwaarden
niet in het dreunen van laarzen
op koude grond
zij woont stiller
in het zachte wegen van woorden
in het luisteren
dat verder reikt dan het eigen gelijk
waar handen niet grijpen
maar openen
waar grenzen vervagen
in het licht van begrip
daar ademt zij
breekbaar en toch standvastig
niet…
Tuintwijfels
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
60 En tot waar
reikt de invloed ervan?
Wat is onze plaats
in het al, wat is de zin
van onze moeite?…
Harp
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
684 Ik sidder voor jouw snaren
Strak in hun kast gespannen
Wisselend van trilling
Van lang en laag
Naar kort en hoog
Een pedaalslag stemt de ladder een halve toon
Hoger of lager dan jouw stem reikt
Aangetokkeld door jouw vingers
Een gekrulde klauw die het akkoord vindt
Tussen gewelf en afgrond
Tussen azuur en gitzwart
Vind jij mij…
Dag zomer
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
1.074 Maar duiven vliegen nooit
naar grijze kusten ze laten zich
in bonte kleuren verven zodat
ze op spechten lijken tikken
zomertijden weg
de tillen staan leeg er druppelt
bloed het afgehakte kopje reikt
oogloos naar de sterren die
zachtjesaan verdwijnen tussen
wiekgeklapper en vale maan
het wordt herfst een laatste vlinder
waaiert versleten…
Negertetten
hartenkreet
2.5 met 2 stemmen
915 Ze reikte hem zo'n bruine mop
met flink veel chocolade op.
Had zij dit bedoeld, misschien.
Hoe kon hij in godsnaam weten
dat men negertetten kan opeten,
hij was ocharme nog maar tien.…
Parel aan haar kroon
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
478 ...republikeinen weten het zeker; de macht van het koningshuis reikt verder dan menigeen denkt...
Bron: Zaplog.nl - De kroon op de formatie: Zakenkabinet…
Naast me
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
738 Elke dag lonkte
en reikte me een hand toe.
Want ik wist: samen met mijn uitdaging
van vandaag,
stond je naast me.…
Een nieuw vuur
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
582 er zijn geen regels
in het spel
dat enkel grilligheid
van spelers kent
dat na het vonken
brandt met een nieuw vuur
waarin vlammen dansen
met ongekende duur
uitdagen en raken
roept spanning op
en vloeit weer af
met rust als vaste gast
winnen is geen doel
wel spelend samen komen
dat creatief veel verder reikt
dan de meest ultieme…
Het valt 10
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
541 Stof uit stof en as uit as
Jij moest reiken, naar
iets, zoals alles reikt
Naar iets.
Je bent gevonden, het dogma
Der ziel, strijd, kracht, einde,
Ook ik verwond, ook ik steek,
Ook ik ben verdorven, want
Ik val, maar je strekt je, wankelt
En doet mij opstaan.…
Zand....
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
697 Hoe ver
het oog reikt:
een bak met zand
niet ommuurd, geen strand
Wel een zee
van zand...
door aanhouden van wind
tot golfjes en golven gebracht
Samengedromde dennen
verdedigen zich
uit alle macht
tegen het stormlopen
Zwarte vogels
zetten zich schrap
op oude takken
ze lijken me bezopen
Wennen...…