5374 resultaten.
Zonder gedachten
hartenkreet
2.7 met 7 stemmen
1.200 Waar hij wachtte werd de stilte een metgezel en
keek hij naar de mensen die hun stemmen volgden
Ze zagen hem maar gunden hem alleen een oude schaduw op een bank waar wachten geen belofte was.
Waar ze niet wilden zijn omdat ze niet wilden delen wat ze wisten en met hun gedachten steeds probeerden te verjagen.…
Ik wacht bij haar
gedicht
3.2 met 18 stemmen
9.676 Ik ontzeg mij elke scharnier,
ik leg vertraagd mijn wanten af
en schik gevallen beelden
tot de droogte van haar slaap
mij weer in hoeken zet
en zij van ver haar lenden draait
en schaduw maakt uit draad die gloeit.
--------------------------------------------------
uit: '21 dichters voor de 21e eeuw', 2005.…
Leeg theater
netgedicht
3.0 met 5 stemmen
874 Het is een open eind
-niet bijzonder-
Als een man
staat de rij voor me op
Schaduwen op 't witte doek
hoofdrolspelers tijdens
de aftiteling
Ze komen niet voor
in 't boek
maken 'n nieuw verhaal
Waarin winterjassen
en 't gevecht de armen
in de mouwen te steken
de stoelen die achterbleven
op rij na rij
Flesjes en glazen leeg…
Dezelfde dingen
gedicht
2.2 met 22 stemmen
7.093 Schaduw slaat gas aan, melk
kookt over koningsblauw
geruis. Meneer de koelkast
weet niet dat zijn kou wordt
weggenomen en Jezus erboven
hangt aan een kruis - ik roer
de suiker los.…
boezem
hartenkreet
3.8 met 4 stemmen
1.609 Een warme schaduw die tussen hen waakt
stopt bij een jurk die aarzelend je huid raakt.
Zodat er nog zoveel te raden valt
en voor mij nog zoveel te wensen valt.…
Geen brug te ver
netgedicht
4.8 met 5 stemmen
826 Verscholen in avondmist
bieden leuningen geen
houvast meer kilometers
gedachten dansen op het
ritme van de vier wielen
dichterbij
dichterbij
zelfs de lantaarn
langs de weg lijkt
te glimlachen
en schijnt de wijzer
van de teller vooruit
dichterbij
dichterbij
de laatste afslag
brengt schaduwen
in werkelijkheid
waar thuiskomen…
aan wal gedragen
netgedicht
4.6 met 10 stemmen
779 ik laat mijn vogels vrij
gisteren en vandaag
onbeweeglijk zwart
in diepte, zee en velden
schaduwen verliezen naakt
de oevers aan mijn zij
waar ik mijn stem laat spreken
ik kan nooit meer zijn
laat me daarom varen
naar uw spiegelken
van lichte dromen
waar gij me zuiver
laat rusten in
de cadans van
lieflijke woorden
---------…
wegen die verlaten kijken
netgedicht
5.0 met 4 stemmen
699 is morgen
nog te vatten
door de vingers
van vandaag
honger blijft
dorst is niet te lessen
met een antwoord
op die vraag
straten vol
met lege mensen
huizen dromen weg
na goedemorgen wensen
zon verveelt
de dag met schijnen
laat uren in de
schaduwen verdwijnen
als de avond valt
in wegen die verlaten kijken
zal dan de wereld…
Als ik was
netgedicht
4.3 met 7 stemmen
689 jij legde de schaduw
naast het smalle pad
terwijl de wereld was verlaten
al ver voor het komen van de nacht
aan de bosrand
met een handvol bladeren
trad een voorzichtige eik
nog nabij om zo oud
de gebroken herinneringen
in het sterven te verjagen
wil je niet in de zon gaan staan
vroeg jij
want de zon draagt niet jou
maar jij draagt…
Verzonken stad
netgedicht
3.8 met 21 stemmen
1.795 jij luistert
hoe herfst valt
op blad en wind
in doffe straten
waar het gezicht
schaduw verbleekt
in’t geluidloze gewoel
van blinde dagen
over de brug
stroomt te vaak regen
naar spiegelruiten
die verzinken in onbeminde kamers
jij hebt gehoord
en stormen begrepen
maar de nacht is moe
heeft mij
en het uitgeputte blad
in de stad…
crescendo
netgedicht
4.3 met 15 stemmen
773 neem me mezelf niet af
wat rest er dan nog
van de nachtelijke regen
die zich langzaam kleurt
met het morgenrood
van de treurende nachtegaal
hoe zal hij weten dat
zelfs de schaduwen trillen
in de open fluisterende
vleugels van zijn verenkleed
wanneer de lucht geluidloos valt
in de plassen en het puin
ik loop er door, ben onderweg…
Aanwezig
netgedicht
4.7 met 15 stemmen
1.004 alle schreden zijn versteend
en toch vind je me steeds weer
ineengedoken onder tafel
wanneer je droge, koude mond
het niet meer alleen kon halen
je armen zo geluidloos zwaar
toen ik ging schuilen
achter naakte wind
en nauwelijks beslagen ramen
vele volle manen hebben
mijn schaduw zwijgend beweend
want ik hoor nog elke stap…
Bloemrijk
netgedicht
3.5 met 14 stemmen
1.487 De eerste breuklijnen
worden zichtbaar
en – de waarheid biedt
niet altijd troost –
overmorgen is verpakt
in een vage belofte
het leven is schaken
in de schaduw waar
het strijkend restlicht
wordt geliefkoosd
in uren van glas
haastig afgestofte
herinneringen herleven
traag maar intens
vluchten kleuren
in warm zwart
het sterven naast…
mijn silhouet
netgedicht
4.5 met 12 stemmen
1.301 voor mij ontwaar ik
op stoepstenen,
vierkant van formaat,
een silhouet met rondingen
door de zon geprojecteerd
langs mijn gedrongen lijf
er valt niets op af te dingen,
zo zie ik er uit,
kennelijk wat stijf,
dik en toch platvoers
ik ga lopend vooruit
het moet gezegd
het oogt wat boers
mijn schaduw
heb ik nimmer begeerd
slechts…
tafelhoogte
netgedicht
3.9 met 28 stemmen
1.272 wat zal blijven
is de diepte wanneer het avondlicht
zich verzamelt in opengesneden gedichten
want daar zal ik slapen
in naakte kleuren, dichter bij het raam
en de vrouw die ik ben
misschien stuur ik wel een ansichtkaart
als ik weer verder moet
of te lang aarzel
aan het tafelblad waarop de lucht
drijft
en schaduwen
laat…
Wachten in de leegte
hartenkreet
3.6 met 7 stemmen
1.713 Waar ik zoek met gesloten ogen ben je een schaduw van woorden
en is de leegte een sleutel
die ik ruilen wil
waar ik ben en waar ik blijf zoeken.
Langzaam opent de zwijgende tijd mijn ogen die willen blijven dromen en ruilen.
Maar niemand wil de sleutel die eenzaam maakt.…
Zij aan zij
netgedicht
4.4 met 5 stemmen
804 heb ik nodig
Het is me goed genoeg
Alles loopt, tot ‘t overbodige
Op tijd is zelfs te vroeg
Ik gedij goed in de droogte
Crisis als verwennerij
Gesmeerd dat alles nu zo gaat
Ik ben echt veel te blij
Ik heb niets te concluderen
Geen doordenk-draverij
Geen paarden die naar woorden grazen
Richting een groene wei
Daar in een zachte schaduw…
rood
hartenkreet
4.1 met 19 stemmen
1.253 ik ben zo arm als een luis
Er is loonbeslag gelegd
moet straks nog uit mijn huis
Raak haast in een depressie
Kan er niet meer van slapen
elke ochtend brengt schaduw
moet mezelf bij elkaar rapen
Ik weet niet meer wat te doen
Kan nauwelijks nog presteren
Wil schuldvrij door het leven
Is er iemand die wil doneren…
Met goden van morgen
netgedicht
0.7 met 3 stemmen
559 schaduwen breken
vleugels gestreken
oogluikend komt de zon
rood glurend
nevels sturend
breekt ze mijn cocon
licht baart vandaag
moed wordt herboren
ik ben compleet
we spelen weer hemel
met goden van morgen
de hel was te heet
vergeven is later
vergeten nooit meer
herinnering wordt vager
want jij bent er weer…
zee
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
725 De strelende zee
kust zijn huid
terwijl zanderig water
golft in het strand
Het waterend kind
waait zijn emmertje
terwijl golvend gras
wuift in de wolken
Zijn spelende schaduw
likt de branding
terwijl stralende schelpen
glimmen in de zon
Een bollende parasol
koelt zijn wangen
terwijl zeeën van tijd
stranden in de avond…
Lichtjaren
netgedicht
3.6 met 10 stemmen
613 Gedacht, verbeeld en
helder raakt ons de
nacht waar wij liggen
tussen Draak en grote
Stier, maan verlichte
planeten, belichaming
van verbeelding, wat
een mens in sterren
ziet, lichte schil uit
het stof van alledag
zal door tijd worden
vergeten en anders niet,
dromen naast onszelf,met
elkaar door lichtjaren
van schaduwen en
vertier…
De dag dat de moffen kwamen
netgedicht
3.7 met 18 stemmen
839 De dag beloofde stralend veel
zon en warmte, ontluiken van
groen en nieuwe liefde - die dag
in mei midden in de lente
Plots was het witblauw besmet
met schaduw van metalen
roofvogels die hun klauwen
in zijn geheugen prentten
Zeventig jaar geleden braken
ze zijn bestaan, namen ze
al zijn geliefden uit zijn leven,
over dat spoor via…
Ineens samen
hartenkreet
2.8 met 4 stemmen
1.137 Ik lig met jou naast me in het gras
Ik lig met mijn ogen dicht
De zon brandt op mijn gezicht
Ineens…een schaduw…een gevoel
Ik open mijn ogen
Je kijkt me aan…
Ik kijk terug en zie…
dat jouw ogen lachend naar me kijken
Ik zie…in jouw ogen
Een blik…die meer zegt dan duizend woorden
Ik zie…in jouw ogen
Dat jij en ik…wij is geworden……
Maria zingt in gouden avondstond
poëzie
2.6 met 5 stemmen
2.717 De maanschil perelmoert in 't water,
maar in de schaduw sluipt de dood.
Gelukkiglijk, dat ziet ze niet,
dat is voor later.…
Euskadi
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
618 Je taal bekoort
klanken zo eigen-zinnig
als heksenkinderen
Je groene en rode luiken
staren me aan
vanuit witgekalkte huizen
Rode baretten
vertellen je verhaal
terwijl ezels zwijgen
en hier en daar een hond
de schapen drijft
Zoals de zon de schaduw
van bittere jaren verjaagt
en blauwe hortensia's
de vrede verklaren
aan wie jouw ziel…
Verlies wat je niet kunt vinden
hartenkreet
0.0 met 1 stemmen
794 Want je bent de schim die niets verzamelt
maar zijn schaduw zoekt.
En de stilte die je spreekt steeds wil
vragen wat je nog mag kleuren voordat je eenzaamheid het verteert
en niemand blijft luisteren of vragen
wat je verliezen wilt maar niet in het doolhof
van je geboorte weer
kunt vinden.…
uiteindelijk
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
1.020 op een laatste zomerdag geschreven
papier
een schaduw op een muur
lees dit zachtjes hier
dan verzint dit kind
gedichtjes van zoete stroop
een naam schreeuwt om hoop
niets is wat het lijkt
zeker geen hint
lees de lach
als 'n traan
alleen dan
is het verdraagzaam
wie dit leest
zijn de laatste
gedichten op het feest
en voor het…
voel mijn warmte
netgedicht
3.8 met 6 stemmen
560 als je dan door mijn haar streelt
in zachte tintelingen rond mijn oor de schaduw van vandaag
verjaagt
voel mijn liefde, voel terug
hoe dit vrije lijf geprobeerd heeft
de wieg te zijn, een sleutel naar groter
tot de buiging van dat jaar je anders bracht
toen er nacht viel sloten ogen
toen het licht werd sloot mijn lach
rond wie je…
Als ik mijn oog maar op U sla
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
584 Een laatste knal
verscheurt de stilte,
het oude jaar
heeft afgedaan,
de nieuwe tijden
breken aan,
de bergen in hun
woest bestaan,
de dalen waar ik
door moet gaan,
raken de diepten
van mijn
klein bestaan
----------------
als ik mijn oog
maar op U sla
en met uw schaduw
aan mijn zijde
de grens der tijden
over ga,
dan mag ik rustig…
Voorbode
netgedicht
4.0 met 13 stemmen
703 een Poolse vrieslucht
waait binnen
de tijd vertraagt
wanneer een kale boom
driehoog
mij oud aankijkt
zijn takken zijn dofgrijs
en zwart
aan de randen
alsof hij treurt
en me wil waarschuwen
voor wat komen zal
ik ril
om reeds gevallen schaduwen
en knik hem toe
hij heeft het koud
in zijn marmeren huid
vol huiver
ik ween…