490 resultaten.
Dagdroom
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
575 Ik zag, lach
en ik straal.
Ik lees, vrees
en ik verhaal.
Ik probeer, incasseer
en ik faal.
Ik kreeg, zweeg
en ik baal.
Ik loop, hoop
en ik dwaal
af van het spoor,
Niets komt tot gehoor.
Nergens waar ik mij aan stoor.
Ook al gaat alles ongeremd door.
Ik droom, hoop.
Daar ben ik immers mens voor.…
Zelfvertrouwen
hartenkreet
2.5 met 2 stemmen
632 Ik weet het nog goed,
het voetballen buiten op het gras.
Fantasieën eindeloos in overvloed.
Met je fiets scheuren door een diepe plas,
onder bomen, zonlicht halve gloed.
Het stukje onbevangenheid,
niet bang voor wat mensen
van je zouden kunnen vinden.
Die onzekerheid is men toch liever kwijt?
Een van mijn grote wensen,
is om die vooroordelen…
Respect
hartenkreet
1.0 met 1 stemmen
583 Respect,
Het mooiste wat er bestaat,
Maar op de wereld wordt veel gevochten en respect vergaat.
Maar waarom is het eigenlijk nodig, als het ook zonder geweld kan,
En als ik mij zo afvraag, waar komt het dan toch van?
Dit is een vraag, waarvan ik het antwoord steeds maar niet begrijpen wil.
Enkel vage redereringen, vaak hebzuchtig, koud en…
If I ain't got you
gedicht
4.0 met 1 stemmen
5.230 Op de top van de berg zie ik
Naast bevergeile salamanders
En scheervliegende zwaluwen
Een piano zweven.
Er zit een rusteloos meisje achter,
Haar handen vastgeplakt
Aan de toetsen.
Ooit komt ze naar beneden
En huilt ze om de modder
Aan haar voeten, en om
De gemorste bamislierten.
Maar niet nu,
nu twinkeltwankelt ze erop los
En legt…
Rutte III
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
459 Streng en rechtvaardig
verkleed als pilaren
met stalen gezicht
De ooit zo lenige geest
in beton gegoten
de deur hermetisch dicht
Geen greintje veerkracht meer
slechts domme kracht
en dood gewicht
Angst voor de kiezer
bang voor elkaar
voor hun taak te licht…
Mafketel
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
493 Wie schiet nou op een ooievaar
ben je dan niet wat vreemd
als je vanuit je autoraam
zo'n dier te grazen neemt
Wat gist er in jouw hersenpan
of mist er, om het even
als plotsklaps jij een kogel vuurt
op zo'n symbool van leven
Zie daar de vogel, levenloos
mascotte van Den Haag
zo uit het leven weggerukt
door een geschifte blaag
Mag lijen…
Strand
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
403 Uitgestrekt
tussen schelpen en
aangespoeld zeewier,
drijfhout
beweegt zich mee
met de zee.
Zon vraagt:
‘Zou je vlees zich hechten
aan je beenderen,
als je ‘nee’ zei
tegen mijn zomer?’
drijfhout drogend
Maan trekt aan
mijn water,
maakt vloed
en ebt weg
drijfhout neemt gewicht
Sterren banen zich
stil
een weg van licht.…
Mijn weg door de wereld
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
476 Na een lange reis
(tol en schatting inbegrepen
in de kostprijs)
land ik op ruwe hei
en zie
een boom
(off centre in het
verder kale landschap),
aan de voet daarvan,
als een stil meer,
slagschaduw,
waarin ik tranen spui,
tranen die in de zandbodem
wegzinken,
jij bent de aarde
waarin de hei wortelt,
kronkelt, groeit, een…
Zeven vogels zwart
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
400 Ze kwamen
op de wind
van het Noorden,
zeven
vogels
zwart
krassend koud uit het hart
één voor elke dag
van de week
zwijgen;
negeren;
woede;
haat;
venijn;
gif
en voor de zondag
zelfhaat afgewenteld....
Ik kan mijn bloed wel drinken,
dat ik hen hoorde,
in hun nest leefde…
Siobhán
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
395 Een rib uit mijn lijf,
toen jij achterbleef
in de arena van de ziel.
Geen wonder dat ik
mijn lichaam niet meer vulde,
mijn leven niet meer bewoonde,
toen ik opnieuw
wakker werd.
Het kostte mij werkelijk
een rib uit mijn lijf,
verloren
in de mist van het
niet meer herinneren
hoe ik hier gekomen ben...
langzaam,
mettertijd
vind…
Anker
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
507 Bron
zonder einde
(was er niet
wel een begin?)
iedere minuut
één druppel,
iedere druppel
één leven,
geschakeld,
verbonden
meer
stil in de grot.
Druppels blijven volgen,
versmelten
en toch hebben ze
geen weet van elkaar,
anders dan
via water.
Maan trekt
aan het meer
onder de rots,
al zien ze elkaar
nooit.
Meer zonder…
stilte s.v.p.
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
395 Een Mirage raast over,
laag op de nabrander,
bulderend door mijn bier,
op weg naar zijn zachte thuis?
Mijn droom verdrinkt
in zijn decibellen,
het gesprek verstomt, sterft
bijna....
Gelukkig borrelen bellen
koolzuur nog omhoog in onze glazen
en het gesprek herpakt zich
als de herrie zich
uit de voeten gemaakt heeft.…
de rest van een zin
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
419 In de nacht wacht het weerzien,
weerlichtend in de dromen,
met het oude lichaam als de dag slaapt.
In die onbereisbare stad dwarrelt hier en daar
nog een enkel woord door lege straten,
op zoek naar de rest van de zin.
Het is geen lege tijd, geen loze stilte,
want naast me in bed klopt
nog steeds een warm hart,
veelzeggend welkom.
Flarden…
In het oog (1)
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
421 In het oog
De wereld slingert zich een weg
door de tijd
en ik blijf achter in het oog ?
ogenschijnlijk stille ruimte
in het midden van de storm.
Ik geef mijn waarde weg
en maak mezelf tot zwart gat,
waarin ik heen en weer slinger,
steeds kant noch wal raak,
geen rustpunt in beeld en
daarom zie ik jou niet,
neem ik geen
tijd…
Flirten met Poëzie
netgedicht
4.9 met 9 stemmen
531 Flirten met Poëzie
Hij ziet het riet met pluimen strijken, voelt zacht
en troostend zuiverheid als een rietzanger een lief
verleidt, hier zijn zinnen wat ze lijken.
Hij kijkt naar witte duiven in hun vlucht en dicht
het maagdelijk verlangen van de wind, gevangen
in een liefdeszucht.
In de echo van zijn zinnen klinkt de zielsverbonden
schreeuw…
In het oog (2)
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
411 Het oog
is de kluis
waarin ik mezelf opberg,
de storm de sleutel buiten.
Ik ken dit lijf niet,
denk te moeten overgeven,
maar is dat,
omdat de maag het voedsel niet verteert
of doordat het al opgenomen is?
Ik neem mijn handen
en leg ze neer op mijn buik.
Mijn ogen vallen dicht.
In het donker vormt zich een vraag,
welt als kwelwater…
In het oog (3)
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
400 In het oog (3)
In het oog lopend nu,
dit duister achter mijn ogen –
zwarte maan
boven wind;
water, golvend
langs niet zichtbare lijnen,
voelbaar buiten dit lichaam –
het kleine duister wacht altijd
totdat ik weg kijk
van het meer,
en doet me geloven
dat in de diepte een kelpie waart,
levend geworden vrees.
Als ik val, roep ik…
In het oog (4)
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
415 Door deze ogen bezien
is in het windloze oog
toch niets zonder beweging,
zonlicht warmt het water,
dat opstijgt, onzichtbaar uitdijdt
door de lucht te vullen.
Mijn adem wordt bevochtigd
en beroert de wilde woorden,
spelend als dolfijnen voor de boeg.
Hun spel spreekt mij aan,
vertelt van hun reis, hun verleden
in het donker van
jonge…
Drinkbeker (In het oog (5))
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
385 Buiten het oog getreden
vult mijn wereld zich met zon,
verblind voel ik me te licht bevonden
en loop los
een bos in
dat doet mij dwalen,
verdwalen over vele paden.
Manen later tot een grens gekomen
tref ik een park dat mij
door de inrichting niet kan bekoren,
het licht te strak bevroren.
Ik kies in het wilde weg
zelf een andere kant.…
Drecht
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
423 Drecht
Ik droomde, werd wakker
en vervolgde in het maanlicht
mijn weg.
Dezelfde maan kwam langs, nog eens,
tien maal, duizend maal
en nog steeds leidt mijn weg
mij voort.
Voor mijn voeten nu
een drecht door de tijd.
Tot aan mijn heupen nat geworden
kom ik weer tot de droom:
Vloedlijn
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
451 Op de vloedlijn stop ik
en kijk uit over zee,
kies de richting waarin ik vertrok
op een reis waarvan mijn schip
niet terugkeerde...
Nog altijd veroordeel ik mijn oordeel
dat ik met de bomen voor het schip velde,
ik zou gaan, de wereld in,
maar een deel bleef graslander.
De waterlander vertrok, keerde soms
weer in de haven, maar altijd…
verre vloedlijn
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
446 Hier, voor de rede van weer
een onbeschreven eiland,
dein ik kalm mee op de golven
die mijn schip bewegen.
Voor me, achter de branding,
een zongekroond strand aan de voet van
een slapende vulkaan, zijn adem
vaag zichtbaar tegen de lucht.
En toch ben ik gebonden aan mijn schip,
voel ik, ver achter de horizon,
jouw baken branden, roepen…
Avondrood
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
575 Lied van een merel
omlijst helder het avondrood
meeslepend leven…
Geen tijding, geen tij
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
498 Banging on the doldrums –
Maar ik kan er geen touw
aan vastknopen,
nu
de stemmen van de wind
geen raadselen fluisteren,
niet tornen aan de stilte;
want de winden
zijn weg, elders,
op reis?
Ik zie niets,
ik hoor niets,
wij spreken alleen
zachtjes in mijn hoofd
tegen elkaar
het bovenstaande,
het onderstaande:
samen op…
Teder
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
480 Anemoon, teder
voorbericht van de zomer,
licht na winternacht……
Speenkruid
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
617 Speenkruid,
mijn grondzon,
grondtoon,
lied voor een lente
die nog komen moet,
moed
na de winter,
groet
aan het leven.
‘Houdt vol, de zon
is aan de terugreis begonnen’;
wat kan ik anders zeggen?…
Afscheid van het Ierse bord
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
563 Ik heb je gegeven,
aan de corona,
de mooie droom
(ik was niet wakker) –
ik berijd de draak van mijn weg,
zonder kaarten vooraf
(achteraf
voor waar ik vandaan kom
wel)
Achtendertig jaren
trouw met je ontbeten, geluncht
en altijd waren we daar
terug in de zomer dat ik je vond
in Ballinspittle,
gelukkig was ik een bord vergeten.…
Spreektaal
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
443 Zij vindt haar klank,
haar taal in een andere dag
dan ik, maar toch
vindt zij de woorden
in mijn nevels, die ik
woordenloos aanstaar,
want ik zie geen begin ?
zij zet de paden uit de nevels in.
Elke dag hetzelfde uitzicht,
ik ga het nog geloven,
maar het nachtzwart kent ook
kometen in hun baan
langs mijn herinneringen,
die oplichten…
Mysositis (concept) (Voor EvK)
netgedicht
4.8 met 4 stemmen
434 Hoe kan je ooit zo afdwalen
dat je je oude buurt
niet meer herkent?
Ja, de huizen zijn geverfd,
de bomen gegroeid en ik,
ik spreek inmiddels een andere taal…
Maar als ik jou dan antwoord,
weet ik dat het doen eigenlijk
soms nog is
zoals toen.
De littekens lichten op,
tonen de weg,
bij hun woorden plant ik een vlag,
blauw
(myosotis…
mijn dagen
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
429 Ik ben gegaan
-tot dit moment –
alle dagen van mijn leven,
het leeuwendeel daarvan
in jouw handen.
Woorden van allerlei pluimage
zijn op de thee geweest,
hebben muren gesloopt,
gebouwd,
daken gestut
en nog
zie ik de blauwe regen
uit de boom stromen
onze tuin in.
Samen lezen, eten, slapen,
ieder ons eigen werk,
onze eigen zinnen…
Bezig met laden
Meer laden...