Netgedichten over liefde

Jij nadert mij. In mijn gedachten richt ik mij; laat ik de teugels volledig vrij, zoals bloemen zich richten naar de zon. Gebroken woorden. Verscheurde beelden. Gestrande illusies; als uitkomst van wat ik deelde. Reeds voorbij voor het goed en wel begon. Jij blijft. Jij bent mijn hoop. Jij bent mijn glimlach. De geest waarin ik mijn…

De nooit ingehaalde tijd geeft z’n tranen door in een nieuw gevormd gezicht omarmt haar achtergrond in een teken of in een oneindig woord, verspreekt zich niet in onbetamelijkheid zonder vooroordeel in een zwijgend en ongeschreven gedicht.…

Ach, de klad komt er wel eens in, in de liefdesliedjes die ik voor je zing. Dan maak ik me er wat makkelijk vanaf en soms zing ik niet. Maar in mijn stilte moet je weten, ben ik heel druk met jou lief te hebben. In de fluistertonen tussen mijn kussen klinkt heel luid mijn lied.…

Ben ik voor jou een mens te veel? Ik, die in jouw duisternis leef en mijn blik weg draai, omdat ik niet wil dat jij je afwendt voordat ik hem met de jouwe deel. Ben ik voor jou een mens te veel? Ik, die naar jouw vriendschap streef en jou alle lof toezwaai, omdat ik niet wil dat jij mij afwijst voordat ik jou verveel. Ben ik voor…

in je haren speelt de adem van wind en weet jou als bijzonder kind je vleugelt en danst door je jeugd met ogen vol verhalen elk zonnestraaltje licht kiest jouw gezicht om lente verder op te schalen weer dartelt je lach op het zonnige strand omdat jij wint van je schaduw op zand…

Badend in duister Verlangend naar jou Drijf ik op de oceaan Verloren in het gemis Gedachtes raken bevangen Verleden, heden, toekomst Zink langzaam, Tot de bodem van het bestaan Een diepe slaap Vervult mijn wens Geest overstijgt Stroomt weg Naar een plek Waar ik jou ontmoet Waar zielen versmelten Het duister verdwijnt…

wil je heel dicht bij mij blijven niet gaan dwalen zo onderweg wil je mij jouw waarheid geven en altijd horen wat ik juist niet zeg wil je heel dicht bij mij blijven op zon en feestdagen wellicht wil je mij een goede reden geven om jou te lieven tot in het vroege ochtendlicht…

Als je mij met je donkere ogen raakt word ik vloeibaar, transparant kristal als achtbaan van onze gezamenlijke dromen, vraag ik je om in jouw bloedbaan te mogen stromen, op het gevaar af dat ik mijzelf ook als vluchteling beschouw het water ademt waarvan we allen zijn gemaakt, nog aarzelen onze lippen de vraag is, of we wel van…

Het is dat lot wat de toekomst in een inzicht laat herbeleven, opgeschreven in een gedicht wat een betekenis geeft aan dat alles een sleutel heeft, nu nog onvindbaar het rijpt in de as van de geschiedenis door de dolende zielen opnieuw gedolven, geselecteerd in onmacht of onvermogen, in alles wat ons omringt in het voortschrijdende…

Pont des arts bezweek onder de liefde van zovelen. Miljoenen beloftes van wie ‘t gewicht verzwaarde, verdwenen onder water, de Seine kleurt roestig rood. Aan de oever werpt een man dagelijks zijn hengel uit. Hij vangt harten voor de wereld, zij verkeert in liefdesnood.…

je vonkte gouden regen rook naar zomer strand en golfjes zee die pure volheid van het leven toen lach en ogen stralend in een zoen ik nam je mee de wereld in doldwaas verliefd op jou mijn eigen griet we zijn gaan lopen naar de horizon dansten schaduw in het rode avondlicht ik wist nog dat de hemel kierde toen ik jou zacht kuste…

Vrijwel alle dagen sindsdien stroopt het verleden langzaam zeker mijn huid het zout bijt zich muurvast onwrikbaar op haar naakt vel contact dat van mij dansend op weg naar coïtus terwijl haar tijd geen verlangen meer op haar groot menu heeft staan geen begeerte althans voor een man als deze voor het geven van OPRECHT liefdesenergie…

je paardenstaartte vroeger blond met kleurig lint gebonden wij lachten altijd omdat we jou dan zo parmantig vonden het eigenwijze neusje is gebleven de staart had geen lang leven zo af en toe zie ik weer het profiel uit lang vervlogen tijden weet waarvoor ik viel het waren voor ons de allerbeste jaren…

Als hongerige herfstvlinders dwarrelden we om de ander met handen en voeten veroverden we elkaar het zoet en zilt smaakt naar samen kom in m’n hart en in m’n hoofd er is ruimte voor twee…

Dat je mooi kon zijn als een zomermiddag maar herfst komt met rijpende appelgeuren regen trekt nat in onze droge kleren verdrijft van het gezicht de bronzen kleuren Het land verlangt naar zachte sneeuw en ijs om de wortels van 't leven te beschermen de wegen tegen schade te behoeden kracht in trage sappen te laten schuilen Maar jij bent…

ik zag hoe je silhouet werd opgelicht uit ingebedde schaduwen scherpe lijnen contrasteerden het door mij gelezen profiel waarvoor ik hartstochtelijk viel er vlamde schoonheid door delicate paint brush zonder de geijkte sjablonen kleuren vibreerden een diepe warme sensualiteit in drempelloze bereikbaarheid we speelden met zon kusten…

ik vond haar op strand ontgroeid aan het zand en zout van de zee rankte in onstuimig vallende golven met wit bloeiend schuim ik nam haar mee maar zij brak schoonheid in vertakte broosheid stalde haar uit op de scheidingsmuur tussen duin en tuin maar zij verdween slechts een spoortje zand dwarrelde nog op de rand…

in mijn gedachten je teder strelen mijn schuchter beven elkaars verlangen weten met liefde in je ogen teder naar me toe gebogen heb je mijn passie doen ontwaken durf ik mij op jou verlaten zoetjes aan maar zo waarachtig je naam uitspreken als mijn lang verwachte…

Je geur zat nog op mijn kussen en ik vroeg me af welk parfum, aftershave of shampoo je dragen zou. 't Was een zeer aangename! 'k Herdacht en bedankte mijn geliefden met hun namen, minnaars, vrienden, maatjes, meer nog mooie engelen waren het geweest op het kronkelpad. Dat jij de beste bent, het langste bleef, was wat ik vanmorgen bad.…

ooit heb ik stormenderhand de wereld willen veroveren met groot orkest op hemelse maten het podium hier willen verlaten ik overdonderde mezelf met het decorum dat ik jou toen gaf het was geen toneel jij overrompelde mij je ogen regisseerden te veel wij kregen nooit ovationeel applaus de muren hadden oren wij speelden elkaar…

Ergens moet je zijn ergens waar de eerste stralen van het zonlicht door de opgetrokken nevel van jouw ongerijmdheid dwalen ergens moet je zijn ergens in de sterren ergens waar je liefde passie als een zomerzoete inval de grenzen van mijn dromen evenaren alsjeblieft zeg me je naam laat het leven gebakerd door je letters…

Een rood kleurende boom in een traag levend land groene struiken aan de wortel een omhelzing…

In mijn moeder ben ik diep geworteld. Door haar werd ik vader van een stam. Wanneer ik aan mijn bange moeder denk, hoor ik haar stem weer fluisteren. Jij bent mijn oogappel, mijn enig kind. Ik leef in jou. Laat ons niet alleen. Was het maar waar. De dood dreef ons wreed uiteen. Het seizoen is weer herfst geworden. Ook ik werd een oude,…

Je vroeg of ik je beelden wilde, man en vrouw, tempelbeelden, ze moeten bij elkaar blijven, zei je. Ik wist, als ik jou toe zou laten je in mijn hart dreigde te verdwalen, wat heb ik aan zo'n gekooide vogel? Ga liever in de tuin, vlieg vrij en kom af en toe wat eten halen, ik zal elke keer genieten van je komst. De beelden mogen graag…

ik heb je gezocht in de mist van duizenden woorden teksten gelezen zinnen ontleed maar niets sprak mij aan toch kreeg jij gezicht in warme klanken bekende langzaam kleur met vingerspitsengevoel heb ik jou eindelijk kunnen bereiken jij bleek geen puzzel was overal alleen ik kon je toen niet echt begrijpen…

de stilte van een oud leeg gebouw  een stilte die het verleden laat horen  verhalen van elektromotoren transportbanden  opzichters, ongelukken  papieren zakjes met boterhammen  jouw stilte vertelde van ons hoe het was  en nooit meer worden zou…

we grasduinen door onze kleine grote geschiedenis als een vloed mieren worden we gedreven door een onstuimige zee van herinneringen die heen en weer beweegt door de snelheid van onze woordenvloed soms proeven we in die grote kleine geschiedenis de smaak van gal als een steile met ijs bedekte oever opdoemt en de stroom haar…

ik hoef je niet te slijpen of facetten te polijsten jij edelsteent al naturel een gekozen setting brengt een lach jij houdt wel je eigen schoonheid vast nooit is jouw schittering verblindend in de kleuren die jij straalt het is een warme gloed die in verbondenheid het allerbeste in de mens naar boven haalt…

herfst licht op in spikkelglanzen mist danst langs akkoorden van de eerste stralen zon verstild kijken koeien in de verte vol verbazing rond hun romp verdwenen in een witte deken nog is je lach wat onbestemd in flarden nacht maar ogen spiegelen al wat je verwacht als wij het pad afgaan en nevels vocht zich aan ons hechten glanzen…

Neem me mee naar jouw straten en de huizen waar het lijkt dat iedereen naar ons kijkt neem me mee naar dat kasteel waar jij alleen de ruimtes kent zelf de sleutel bent beklim met mij de toren daar op die honderd treden trap raken we verward ook wat verloren maar leren we ook ondertussen elkaar opnieuw weer kussen…