5506 resultaten.
koudedrempel
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
500 aan het einde van dit jaar
de deur nog dicht, maar aan de drempel
likt reeds licht
een tochtgat waar de sleutel knarst
want er is hoop en nieuwe wind
het Kerstkind ligt alweer begraven
in de oude doos
morgen naakt de tijd,
op weg naar verder en de weidsheid
van een toekomst op papier
mijn huldedronk is droog
bevroren op mijn lippentaal…
Ook dichters sterven
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
749 Herman is niet meer, maar zeker als ik ben,
dichten doet ie boven ook,
daar hebben ze vast een engelen- pen!
Rust zacht Herman, maar niet te lang,
schrijf gerust door want zo was je man!…
Strijklicht over Noord-Beveland
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
575 Droombeelden worden scheppend waar,
stilstand komt in beweging,
sporen openen wat dicht,
nodigen tot verbeelding.
Bezoekers volgen gericht
de voetdruk naar beleving,
vormtaal spreekt in Zeelands licht.…
Zo gewoon....
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
665 Enige warmte
die ik voel op mijn koude wangen
zijn zachte handen van jou
Enige kleur
die ik met mijn ogen dicht kan zien
zijn blauwe zoete tranen van jou
Enige stem
die ik kan horen,
zo doof van deze stilte tussen ons,
is jouw stem
Enige twee zielen
die nu elkaar in deze langste nacht vasthouden
zijn onze twee verloren zielen…
Niet vergeten straten
netgedicht
3.8 met 8 stemmen
501 Zet mij neer als kind
en met dichte ogen
weet ik blindelings
nog in detail de weg
van huis naar school
alle namen van straten
elke winkel onderweg
Maar vraag je nu naar
straten in mijn huidige wijk
moet ik het antwoord
vaak schuldig blijven
terwijl ik toch probeer
de namen te onthouden
De wegen van het geheugen
zijn soms ondoorgrondelijk…
Herinneringen in zwart wit
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
415 ik had de luiken van
mijn comfortzone gesloten
verstoken van buiten hield ik
herinneringen in zwart wit tegen
het steeds donker wordend licht
hagen en struiken
groeiden woekerend dicht
in hun wanhopig zoeken
naar de laatste streepjes zon
herfstte het groen in schaduw alom
ik weet van buigen en barsten
heb mij eindelijk vermand
ben uit…
Canada
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
566 Bijna goed
Ca-na-da
zeg nog maar eens
Cad
Nee, Ca-na-da
Can aa da
goed zo
niet bang zijn hoor
op de boot
de zee is leuk
hij schommelt
kom even
met je schoenen
zo
alweer dicht
nog meer plassen
gauw
want
de
boot
wacht
niet
drinken?
straks
... in Canada…
De huisvrouw
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
778 middag valt mij zwaar
groente schoon aardappels geschild
vlees gebraden alles staat klaar
huis geboend kleding gestreken
boodschappen binnen wassen gedraaid
vuilniszak buiten bloemen geschikt
wat knoopjes aan een vest genaaid
dan neem ik even een rustmoment
voel moeheid in ieder gewricht
zet mij neer in een fauteuil
en mijn ogen vallen dicht…
cel
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
670 In een donkere cel
Niet geboeid
Maar zittend
Slapend
In isolement
Tot dat je weer wakker bent
Ik zag je vaak
Heb je één keer zien huilen
Om de vriend die er niet was
Waartegen je even kon schuilen
Iedere keer de schelp
Des levens die je beschermt
Die hoort van je eenzaamheid
De zee die je uit de samenleving doet verdwijnen
Dicht gaan de…
Wintervuur
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
481 loop tot waar een stenen muur
u zal keren, vrees de koude niet
die is maar zo dun als een spiegel
van de hitte, overbrug de afstand
die niet valt te dichten, vergeet
de cijfers, de wijzers, het uur
de fragmenten van een verwaaide
tijd, het geritsel in de marge, voel
het kraken van uw botten, het
knagen aan het vlees van uw geest…
Wat ik je geven kan
hartenkreet
4.0 met 4 stemmen
849 voor in de nacht
Sterren die aan de hemel staan
water van een oceaan
een foto aan de muur van Mars
en bubbel belletjes in een cola glas
een lichtje uit een gekleurd buisje
wellicht zelfs een klein huisje
ik geef je regenbogen
en intieme dagdromen
een hart vol verlangen
altijd in jou belangen
een explosie van vrijheid
en een dichte…
Afscheid
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
726 Doe ze in ons samen dicht.
Denk niet verder, over alles.
Laat het rusten, voel de sluimer,
proef het avondlicht.
Er was zoveel,
om in te leven.
Je gaf je ziel aan ieder mee.
De waarde die je, kon vergeven.
Het is gebeurd, laat het rusten.
Zie je eigen sterrenzee.
Het is,
echt tijd..
Sluit je ogen.…
Ik blijf kijken.
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
650 De blauwe vlinder
vliegt hier al lang niet meer
zoals weleer in zonnige tijden
‘k had het nog graag eens gewild
De engel biedt ook geen soelaas
alhoewel zij mij wel voor altijd
zal kunnen zien
ik haar enkel met m’n ogen dicht
Andere tijden zijn het
en inmiddels aangebroken
heel andere ogen bezien mij
overzien velen
Snel en accuraat…
lichtreis
netgedicht
3.4 met 9 stemmen
538 waarin iedere cel van mijn lichaam
doordrongen werd van puur en zuiver licht
daarna brachten ze mij terug
naar de zwaarte en donkerte van de aarde
hoe moet ik nu nog wennen
aan zwaartekracht, aan duisternis
mijn wezen is doordrongen van licht
ik voel mij vederlicht
zo licht dat ik zelfs vliegen kan
het zware boek kan dicht…
retorisch?
netgedicht
3.8 met 10 stemmen
712 mens die de kleur
van een boom met bloesems beladen
onbegroet voorbij gaat
zich vastklampt aan het knappen
van takken, het kraken en dwalen
van de stilte
en halverwege
de hoop verdrinkt
in een vijver, net naast het lelieblad
dat witter dan sneeuw wordt
in een winters vers
jij, antwoord je
want jij trekt een cirkel om hem heen
en dicht…
Amy
hartenkreet
3.0 met 3 stemmen
589 Ik vind haar lief, meer niet, nou ja, toch
wel iets meer, iets verder dan duivengekoer
en zandgebakjes maken, het ligt er zeker te
dicht op, ik weet het, ik speel de hoer.…
Witte nachten
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
541 Het is weer zover, Serious Request
is zo verslavend, dat ik geen oog
meer dicht doe en alles wil zien
en horen. Met een Affligem tripel
binnen handbereik is dat geen straf,
maar een ongekend genot, want het
sterkt de menselijke verbondenheid,
die tegenwoordig door zoveel ruis
en stoornis wordt bedreigd.…
snode aanzet
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
495 dichten is een holte
tot het zwart op mijn lippen
het jaagt de wind tot het waait
dood uit de takken slaat
de boom die zich leegt
van het schuddebuiken
en ik ongewis van de gestaltes
rijpe pruimen als verweesde kinderen
en ik die de vondelingen consumeer
alsof het mijn eigen vondsten waren
mijn tanden zetten zich in het vlees
het spat als bloed…
kennisgeving
netgedicht
1.7 met 3 stemmen
483 aller besef
is uit zicht verdwenen
het strand in gedachte
emmer en schep in de hand
jeugd die prilheid verloor
tot wasdom gekomen
met twijfel als enige
en algemene zekerheid
we leefden als
langeafstandszwemmers
landloos gebleven en
naar open water verwezen
we hoefden geen bloemen
of bezoek aan huis
deuren en ramen bleven
dicht…
nacht
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
718 een Hemelgod
slingerde uit het niets
een bliksemschicht
op zijn neerwaartse
weg naar jou
Erebos omringde
de nacht met dichte
nevels aan de randen
van de aarde langzaam
vulde hij de duisternis
houd ons vast Morpheus
in deze serene laatste
nacht mijn liefste ik druk
je aan mijn hart ik omhels
je duizend maal
en Hypnos smelt…
Dode dag
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
463 geluiden verdraag ik niet
laat staan dat ik energie heb
voor liefde of een prestatie
die de dag tot leven brengt
de dode dag van te moe zijn
voor mezelf en de wereld
De tijd gaat zo langzaam
terwijl er iets moet veranderen
Wat ik ook doe, ik ben moe
Liggen is nog het beste
met dichte…
Onzichtbaar eenzaam
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
558 misschien heb
ondanks mijn goede leven
Het is zo ongrijpbaar
hoe belangrijk ik ben
voor de lieve mensen
die belangrijk zijn voor mij
maar hun eigen leven levend
afwezig zijn voor mij
in de avond, de nacht en
wanneer de dag begint en
ik alleen ben met mijn ideaal
hoe het zou kunnen zijn
met altijd wel de adem van
een dierbare dicht…
Levensecht genot
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
356 Vertraagd trek ik gekke gezichten
tezamen zien ze er normaal uit
Ik spoel mijzelf verder
en weer terug, vergroot me
en bekijk me dicht op de huid:
ik zie er levensecht uit
wat voor hoed ik ook draag
wat mijn wensen daaronder
ook zijn
In het duister tast ik in mij
naar wie ik ben, luisterend
naar mijn lichaam
dat slecht te verstaan…
Het is zo persoonlijk
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
402 Ik stop mijn oren dicht
met zelfgekozen geluiden
ik giet mijn ogen vol
met statussen en weetjes
en soms zie ik ver weg
op een foto het licht
van de dag van vandaag
Ik negeer de mensen
om me heen, zo persoonlijk
is mijn leven, helemaal
op mijn maat gemaakt
in mijn hoofd
en bevestigd
door mijn vrienden
die mij raken en zich
uitsluitend…
Ik ben de wortel
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
899 Verdriet blijft al keer ik terug
Oorsprong beheers ik niet
Eenzaamheid ook niet
Zelfs mijn eigen lichaam
Weet niet van mijn bestaan
Dit leven ken ik op mijn duim
Dat zuig je er niet zomaar uit
Maar leef altijd nog met de dag
In mijn hart spreek ik
Geef het liefde en troost
Pak hem op en plak hem
Elke seconde, hij vecht
Open, dicht…
Ijsde doorzichtigheid
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
438 wind schoonde
de noordoosterhoek
droogde overtollig vocht
in scherpend zicht
winter helderde
hoog in het diepe blauw
waar kou nog
amper condenseerde
het wit van wolkjes
verdween en in de
legitieme uitstraling
verscheen de eerste vorst
hij ijsde zijn
doorzichtigheid
dicht bij de grond waar
dauw zijn druppels vond…
Zij weet wat ik nodig heb
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
378 Jij bent bij háar, maar
met mijn ogen dicht
voel ik jouw warmte
in de stoel naast mij
en niet de pijn voor jou
niet goed genoeg te zijn
zachter valt het licht
op onze jaren, uitvloeiend
naar de toekomst
Ik ga eten bij een vriendin
zij kan erover meepraten
en zegt dat ik geweldig ben
lief en mooi en te goed
voor mannen, ze zijn niet…
Flirten met Poëzie
netgedicht
4.9 met 9 stemmen
531 Hij kijkt naar witte duiven in hun vlucht en dicht
het maagdelijk verlangen van de wind, gevangen
in een liefdeszucht.
In de echo van zijn zinnen klinkt de zielsverbonden
schreeuw van een hart dat naar haar lichaam smacht.
Maar zij laat zich niet beminnen door een poezelige
leeuw, die ongerijmd verlegen naar haar lacht.…
De rijm
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
579 Het rijm
De pijn
Het slijm
Geheim
Venijn
Daarbij
De tijd
De spijt
De strijd
De roem
De zoen
Het doen
Nog geen miljoen
Zou dit kunnen vervangen
Nooit gevangen
Zitten
Staren in het niets
Komt er toch weer iets
De wind in je rug op de fiets
De zon in je gezicht
Je plicht
Om Mani Padme Hum
Oren dicht en klappen
Met een hand…
1,5m aarde
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
398 We staan dicht bij elkaar
zonder elkaar aan te raken
dat doen we ondergronds
in het luchtige wormenbed
ver van de kwetterende eksters
op onze armen, de pijlen
van de piepende parkieten
met het nieuws van de dag
en de schreeuwende meeuwen
We doen het in het donker
likken aan elkaars sappen
en verstrengelen ons
Mieren dulden we niet…