Netgedichten over haiku

ze houden alletwee van sneeuw het klokje - en het vlokje een hemelsbreed verschil…

droom witte zwanen zwevend op sterke vleugels samen in een vlucht…

met een wijze blik draait hij zijn nek klokje rond en slaat op tijd toe…

Februari-zon op druipende ijspegels ik snak naar lente.…

appelbloesem rose wit wordt na een warme zomer Jonathan met pit.…

je ogen glimmen als rood gloeiende kooltjes lichtjes in de nacht…

Spelen met water Twee voeten over de kant rimpels dragen ver…

Maar zonder de zon was alles hier op aarde al lang naar de maan.…

wervelend tussen steunbeer en kerkmuur dorre bladeren…

wind speelt met vogels tweespel hoog aan de hemel stilstaand zweef ik mee…

Onzichtbare lente heeft kussens geschud, berustende sneeuw in ochtendgloren. Hakblok, de warmte gesloten in de aderen van een bedrieglijke zon. Brokstukken van tijd, bottende knoppen, zaaigoed van ademende sterren. Weerschijn van toekomst, streling van bekentenissen bekleed met woorden. Tijd vergelijkt zich in versgeaarde wegen…

gevlochten klanken dwarrelen droef en donswit de zon tegemoet…

Kat op de deken Hij vindt het vanzelfsprekend oneindig aaien…

Vogels in nesten onder dreigende wolken zitten met een ei.…

Boven het loofwoud hangt een grauwe, stille lucht; tussen de bomen ruist en klettert welluidend geurige, oude regen. 's Morgens in het bos: lange spinragdraden brengen op stammen, over grond en varens schuchter kruipende glanzen. Genietend fiets ik over stille landwegen, langs al wat bestaat, zie slechts hetgeen even is, nooit meer…

Wilgen in de mist verzonken in hun zwijgen roerloos vers gekapt…

geschenk van de vorst winterwitte ijsbloemen geschilderd op glas…

guur weer en in nevelen gehuld de ministeries o thalassa een straaltje zon kietelt je wiegende huid…

Een reiger vloog op hij haastte zich evenwel op zijn manier niet…

de lege netjes van vetbollen voor vogels het enige groen…

Klapwiekend scheert pa zwaan over het water: plaats voor de mijnen! Aan het riviertje bloeit haagwinde in pollen én hoge zuilen. De regen klettert: het eikenbos dampt geurig, heeft een warm aanzien. De regen houdt op: het weiland heeft een broeilucht vol zoete loomheid. Op de kijkbuis komt een gezicht, dat zorgen beeldt: kunstschilders…

onderdanig schuilt het doek onder jouw vingers puur, naakt, smetteloos…

Een wilde boomgaard: ouderdom kromt zich vrijuit in takkenwirwar. De reiger staat stil, 's ochtends vroeg _ en 's middags nog... Zich ééns bewogen? Krentenboompjes zijn in hun volle pracht omringd door wachtende bloei. Hoort: "Witte lente!" Een woud van krentenboompjes of late sneeuwbui? Op het tuinschuurtje rimpelt water tussen…

Groen aardappelloof Bloemkolen suikerbieten Is landmans geloof…

teer bloesemt de tijd op roze vleugelwoorden van een liefdeslied…

een vlinderziel gloeit achter gesloten ogen in rozenwolken…

raakt hij de juiste snaar zingt zij het hoogste lied…

in de vijver van de paleistuin krooneenden…

tergend langzaam braakt de winter zijn laatste kou lente in aantocht…

zacht dooft hij de kaars en draagt vol liefde zijn lichtje naar boven…