Alle inzendingen over jaargetijden

Rood De zomerzon Langs het strand Mensen gaan naar huis, Verbrand Langs Het strand De vleesgeworden welvaart Badend in de hete Zomerzon Zomer, Zomaar luieren In de zon De warmte als een Deken Na De lente Komt de zomer En is de herfst Aanstaande…

Open deuren en ramen laat binnen de wind, die piepkleine vogels neertuimelt uit nesten gevlochten met dode welvaartsresten van verre seizoenen verbleekt door de tijd. Laat binnen de regen die bollen doet groeien en bloesems vernevelt - confetti pastel, voor doldronken bruiloft waar voorjaarstrouw zingt die duurt tot de zomer de lente…

De zomer is voorbij. De herfst is aangebroken. Ze merkt het aan haar lijf; de stijfheid van haar knoken. Soms wil de zon nog even schijnen. De warmte voelt weldadig aan. Voor even zal de kou verdwijnen, maar langzaam sluipt in haar bestaan de winter haast onmerkbaar binnen, knaagt de tijd zich ongestoord verder in haar voort, slaat gaten…

Ik leef de nadagen van een taaie lente Vol onheil en tegenspraak. Mijn huis is onbewoonbaar verklaard In zelfbeklag sla ik de ogen neer. Ik blijf achter temidden van een kale vlakte Van gemiste afspraken en bittere beloften. Mijn stad is ontvolkt. Mijn stad brandt. Ikzelf heb mij uit het landschap teruggetrokken In een zweem van angst…

Buiten draagt alleen de lucht jouw woorden Gewichtloze woorden Hier hoor ik lichter wat je zegt Tuinwoorden Als Orlando hang je mijn gedichten aan de bomen En vertel je mij Zomerwoorden - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - *uit: As you like it (Shakespeare)…

de grauwe lucht van buiten dringt door tot in het huis het maakt mij echt niet vrolijk echt weer nu voor de buis belangrijk toch een zonnestraal die geeft wel energie maar, kom, ik heb genoeg te doen maar mij ontbreekt compassie het weer maakt mij een beetje somber de buitendeur weer dicht ik hoor geen vogels fluiten nu maar 'k doe toch…

Een restje zomer was blijven hangen in de rafels van haar katoenen jurk Zij keek naar buiten en zag dat het wit gevroren had aan de grond een heldere nacht met sterren geweest Na haar klompen aangedaan, de winterjas stapte zij rillend in de koude buiten ademde zij diep in, snuivend uit de jurk spande en loste op van haar huid…

ze twijfelen en blijven beiden voor de deur zij met haar rieten zonnehoed en hij met zijn zwarte paraplu tjee wat een gezeur wat zijn ze wisselvallig zij speelt graag mooi weer en hij vangt dan de bui wel op ik zou ze van hun plekkie willen rukken maar dan zijn ze uitgespeeld krijg je er gedonder van en dat is een beetje cru…

Wij scheiden van uw lieflijk groen; vaarwel o statig bos! In schaduw van uw bomen Zaagt gij zo vaak ons komen En rusten op uw mos Ons lied wordt onder 't heengaan u Uit dankbaarheid vereerd. Wil ons opnieuw ontvangen Met bloesemgeur en zangen, Als de Meimaand wederkeert. Ei, zie van ver nog wordt het woud Zijn groet aan ons niet moe,…

't is Lente! Lente! Het feestgeschal Van 'Lente! Lente!' Klinke overal! Hoe geurt de wasem Der berkenspruit! Hoe zacht is de asem Van 't vriendlijk zuid! De bijtjes dragen Weer honing aan; De tortels klagen; De wachtels slaan. In weide en dreven - In vliet en poel - Zwiert vrolijk leven - Is blij gewoel…

wit in blauwe lucht wind die zachtjes zucht speels het wit laat zweven steels verlang ik even wind of wit te zijn…

als het groen uit winterslaap ontwaakt geluid de stilte overstemt het licht de avond intrede doet nog door voorjaars kou beklemd lente trekt de mensen voort in buiten zijn en bezig wezen de stilte van de buurt verstoord door zagende mannen en zingende mezen geen seizoen zo fijn om aan te beginnen als lente met al zijn pril geluk alles…

Ga nu maar liggen liefste in de tuin, de lege plekken in het hoge gras, ik heb altijd gewild dat ik dat was, een lege plek voor iemand, om te blijven. Zomer, nu alles in me terugkeert zie ik het paard weer, liggend met gestrekte benen, als was zij dood, met wieltjes, en de grijze, veel te dikke buik, waaruit een kraai pikt, dons en haren…

gras groeit nu groenig met de zon op kop bloemen kleuren alle kleuren een lach op je gezicht vogels vliegen tjilpend waar vlinders fladderen hemels blauwe lucht raar dat ik geniet?…

tevreden, moe, voldaan zit je naast de tafel met vaas. toekomst in de knop en straks... danst de bloesem om je heen. het puin is eindelijk geruimd, je kan weer eten en weer rusten. de brokstukken waar je de benen over brak zijn bewaard gebleven en geordend weggestapeld in het schuurtje van je bewustzijn. daar heb je geen omkijken meer…

Elk seizoen van het jaar brengt zijn eigen schoonheid mee en over alles hebben we te klagen dus eigenlijk zijn we nooit tevree. De zomer vinden we te heet de winter weer te koud de lente kan er nog mee door herfst is waar je niet echt van houdt. De regen is te nat de herfst brengt stormen mee de winter is te glad en met de lente zit…

Achternagezeten door de voorjaarsstorm, rent de vrieskou hijgend de aardbol af, nog een waterige sneeuwbui afschuddend. De ijle windkracht drumt grauwheid opzij. Een hemelsblauwe vlag wappert schaduwloos en bedekt de wereldtuin met vers floraal dons. De etherische geur raast door menig libido en verspreidt het ‘long hot summer’ syndroom.…

Ze was zo heel bewegelijk, ze hopte en ze schuddelde Ze danste rond met een gemak waarvan je ogen bubbelden Omhoog, omlaag van links naar rechts, schoot zij het danseresje heen en weer; van dansen werd ze toch zo blij van ophouden wilde ze niet weten Verlangde al naar volgend keer En zwaaiend zwierend ging ze door: het ritme, de muziek…

bijna vertrap ik de populierenkatjes die vallen voor pasen…

de magnolia bloeit open zelfs de buurvrouw zwaait naar mij…

De hommels worden wakker omdat het lente is rupsen beginnen aan het jonge pril te knagen kikvorsmannen laten zich naar het water dragen woeste woerden achtervolgen menig eendenmiss De rijen kaal gekopte wilgen staan te twijgen graaien naar wat wolkjes die van de zon af hangen terwijl katjes stuivend voortplanting verlangen komen velen…

Zachtlichte lentenen mogen nu wentelen aanwentelen, hooglichte luchten wolkenlichtluchten, de lentenen - Grote lenten met zonlichtboezems in fonkellichte vér vallende blouses waar hoofden zacht in liggen donzig en ver als wolkenen, de grijze stil-sneewige die in wintermiddagen liggen. Dán ogen lichtgrijzig spelen, open, waarin…

vandaag ben ik zo in mijn schik want speenkruid stilt dit ogenblik reeds in de vroege morgenstond spriet groen al uit de zwarte grond en op mijn wang verschijnt een blos de ribes gooit de trossen los zo zacht als poesjes die ik streel zijn katjes zilverzacht fluweel een merel kwettert liefdevol de prunus barst z’n kopjes bol ik zucht…

Bij de eerste tekenen van de lente Worden verlangens weer gewekt. Een frisse wind waait langs kleuren, Ramen worden weer opengezet. Bomen gaan botten, Het nieuwe groen geeft je hoop. Weelderige bloemen groeten jouw rust, Je geniet van deze oogstreling, heel bewust. Je schept de geuren in je hand, Stofwolken verdwijnen in het zand. De zon…

bloemen van ijs op ramen getoverd het koude is buiten het warme in mij verlang naar de zon en zomerse kleuren het vrolijke fluiten van vogels in mei strepen van licht op muren getekend het warme, jouw lichaam het koude, mijn tong vergeef me mijn zonden mijn lust en mijn vraatzucht ik lik aan een ijsje en voel me weer jong…

De vrieskou hangt nog in de lucht, mijn adem zweeft zichtbaar voor me uit. Toch is de winterse grens gevonden en de lente wordt zachtjes ingeluid. Als aarzelende voeten betreden vroege bloemen het voorjaarspad. Even stilstaan en zwijgend groeten, terwijl de cyclus wordt hervat.…

De bomen zwaaien de winter uit, buigzaam zwiepen de bevrijde takken op een victorie zaaiende zeewind. Pulkend is het plezier van bottende twijgen die zweren en puisten van het groene pus, uitgeknepen door een kloppend kussen van gonzende stromen lentewarmte. De blauwe baarmoeder van spruitend leven ontvangt in volle zin de spuitende zon…

Weg met de winter! geef de dagen weer lengte geef bomen weer blad en wangen een blos Laat schaatsers verdrinken, de diepte inzinken Mijn god.... ik heb het gehad met de kop van Jan Bos Niets is zo mooi als de dood van een sprinter daarom zeg ik; Weg met de winter! Maak een eind aan het niezen, geef de kou aan de Friezen Maar laat…

Een rieten dak met wilde-wingerd, Een wegje, dat er henen slingert Door 't weke lover, dat al leutert; Een kleine dreumes, die beteuterd Naar 'n ietsje en een nietsje ziet; Een vogeltje van wiedewied! Een gele zon-verheugde ketel, Een rode alp bij dovenetel, Een appel, die te berste bloeit In 't licht, dat met het windje stoeit Een fladdert…

Kleuren tekenen de groene velden Van krokus paars en geel De geur van lente vult de aarde Grauw maakt plaats voor groen Lente laat trotse kleuren zien Pril is het donzige groen aan de takken Narciskroontjes vullen de zoom van wegen Heerlijke voorbode van zomers genot Kleuren tekenen de groene velden De natuur schildert het doek Warme zachte…