Alle inzendingen over liefde

ik heb bloempjes voor je gepakt zij bloeiden gewoon langs het pad de eerste stralen zon heb ik geregen tot rozerode kralen uit het blauw van de lucht streepte ik wit kant van de wolken heb alles verpakt in het bies van de mand die rondde onder mijn hand zo groet ik jou op dit vroege uur waar lente nog schemert naar het zomervuur…

Naast jouw hart, raast het mijne Jij voelt mijn warmte, ik hou je stevig vast In onze ogen lezen we het reine Waarom komt dan het moment Van onbegrip en ogen koud Een eenheid niet erkend Hoe komen wij er toch samen uit Dat waar twee zielen samensmelten Dit immer op weerstand stuit…

Dat zei ik, toe ik klein was nu ben ik volwassen maar het gevoel is gebleven ons leven trok snel aan ons voorbij in mijn hoofd loopt alles door elkaar je liet zien wie je was jij legde de lat hoog wat vaderliefde betreft daarom geef ik je het DIPLOMA LIEFDE je bent met vlag en wimpel geslaagd gelukkig ben ik nog net op tijd ik verdrink…

Teder ving hij haar op en liet haar landen in een zevende hemel. De eerste zes geruisloos aan ze voorbij gegaan, Het tellen gestopt, de doelen vergaan. De woorden, ongekend, werden door beide volledig herkend. Als sleutelwoorden tot een geheime gang, van een weg bijna te lang. Een nieuwe weg, onbewust en schier eindeloos, die elk afzonderlijk…

Teder ving hij haar op en liet haar landen in een zevende hemel. Zijn woorden, ongekend werden door haar herkend als sleutelwoorden tot een geheime toegang vanaf een weg zo lang. Deze weg bleek niet eindeloos sinds zij, zijn richting koos. Een verassende afslag naar waar hij al wandelde van dag tot dag. Waarbij zij elkaar bij het kruispunt…

Er schuilt een gedicht in mij als een trage kanker een koekoeksei dat zich laven wil aan het merg van de vredige avonden Zo weeg ik de dagen in mijn handen en dicht van mijn schamel bestaan, van haar hals die vaag geurde naar viooltjes in haar huis onder de magere maan.. En later op het malse vijvergras at ze pink ladies op mijn schoot,…

we dansten de parelende dauw van esdoornhagen schreven muziek in het natte gras koesterden ons met welbehagen in de eerste warme stralen die de zon ons gaf volgden het klein concert dat vroege vogels floten op de tonen van ontluikend licht woordloos gingen wonderen ons voorbij mystieke gevoelens gaven ons een diepe spirituele…

je ogen wolken licht schaduwen wisselen op je gezicht dat in een ondefinieerbare stemming is jij straalt niet voluit hebt versluierde momenten van afwezigheid die ik niet helemaal begrijp toch zie ik de zon doorbreken in het goudgerand gedeelte van je nog licht betrokken blik met klarend blauw in zicht je lach verheldert snel…

Nu het verleden wordt geïsoleerd en compassie vindt bij het slijten van gevoelens door het verdriet vindt de onzekerheid jouw route en krijgt de weg het hectiek in perspectief tot definitief. De horizon schittert in kleur als jouw avondjurk in violet dat pronkt in het blauwe uur in stilte tijdens zonsondergang…

ik zit voorlopig water aan de kroeg regent pijpenstelen schat het wordt wat later huis half uur op de fiets nog maar even toch wat bier  een nat pak heeft niemand iets wat leverworst dan weg van hier we doen eigenlijk niets muziek en dans zoals zoiets wacht niet mijn lief totdat ik naar je kom…

Zal nu een zomer lang de zon weer schijnen De dagen kleuren door bloem en kruid Bomen weer jubelen van het vogelgeluid Eindelijk kou en sombere wolk verdwijnen Zal nachtelijke hemel weer vol sterren staan Ergens in het hout de nachtegaal zingen De wereld is weer vol jeugdherinneringen En aan de hemel schijnt een glanzende maan Dan wandelen…

Uiteindelijk overwint zachtheid. Diamant verandert in steenkool. Waterdruppels hollen rotsen uit. Zonder liefde overleeft geen mens. Zonder menselijkheid geen staat. Zachtheid en geduld van engelen, overwinnen politieke hardheid. Liefde breekt de macht van haat.…

toen hij zei dat zij niet besefte hoeveel hij wel van haar hield besefte zij dat hij beter niet besefte dat zij dit maar al te goed besefte…

Ik hoor de nacht die nader-zijgt, – en beider zwijgen... Ik voel uw hoofd naar mij geneigd, – zal ’t míjne neigen? Uw aangezicht is vreemdlijk stil in ’t schemer-leven... Ik zie het laatste dag-geril in de avond-dreven. – Is dit een einde of een begin?... Uw handen glanzen; uw blik is als violen in verslenste kransen... – – Ach, is…

Op een onverharde weg met stofwolken achter de rug bloeit de appelbloesem tegen de helder blauwe lucht. Gedartel in het weiland het ultiem gevoel van vrijheid met gespartel in het water bouwen zij met zorg hun verblijf. Het is een nieuw begin waar de merel mij ontwaakt tijdens het blauwe uur en het eerste zonlicht mijn netvlies…

Er klinken voetstappen daar ginder op het pad. De grindkiezels knisperen op het ritme van een lang verleden. Ze spreken de taal die symbool staat voor de liefde in een hart. Ze kleuren de oude mentale zwart-wit beelden in het heden. Iets van herkenning veert op in de geest. Die voetstappen zijn de herinnering van een ooit gedeeld feest.…

ik heb je gezien uitzinnig in beminnen het steeds maar weer opnieuw willen beginnen door de spanning van het spel we schilderden verleden op doeken die we kleedden met het prille groen dat eerste lentebloesems deed ontluiken in het tedere toen magisch waren de nachten die meer uren telden in het wachten op elkaar surrealistisch de ontlading…

ze ontmoetten elkaar op een dak langs een drukke straat het was zoals dat dikwijls gaat liefde op het eerste gezicht over hun huwelijk stond in de krant geen enkel bericht hun dak was niet erg schoon de ceremonie was niet frappant maar de receptie was buitengewoon…

Vannacht ben ik op jouw eiland gestrand te laat en na veel slapeloze nachten moet ik me overgeven of overgéven wat waren het moeilijke jaren het ach en wee was niet van de lucht soms dacht ik, ik sta er alleen voor maar jij liet een wonder gebeuren door de glans van jouw lieve ogen werd ik die bijzondere postzegel, die jij aan jouw…

Zonnestralen beschijnen onze wendingen die glinsteren als lichtpunt achter de schaduw van de zon. Ruimdenkend wenken de schitteringen in het heelal als rustpunt met reflectie zoals jij dat kon. Nu de nacht waakt als één vlam over herinneringen explosief als keerpunt na het aansteken van de lont.…

Ineens een engel naast mijn bed ik zie het leven nu als een spons door jouw liefde bracht je mij de hemel dat geloof ik echt en dat is nu mijn echte thuis jij gaf mij handen en voeten het ontbreekt mij aan niets het gaat niet om jouw handelen maar om hetgeen je in werkelijkheid doet uit dankbaarheid opent mijn hart zich jij volmaakte…

Als straks de maan de hemel zacht verlicht De sterren haar terzijde staan Dan schrijf ik voor jou een nieuw gedicht Over romantiek en volle maan Dan leen ik de liefdespen van Pierrot En beschrijf het minnekozen Alleen gaat dat tussen ons niet zo Jij hebt voor een ander gekozen Nu zit ik treurend voor het raam In het licht der nieuwe volle…

Vroeg donker op het roerig water, wij voeren vooruit op een naderende storm uit de wetenschap van het altijd ongewisse, in iedere emotie verwoord troostige verten, verstomde schimmen, lui verstrengeld, niet in beelden te onderscheiden in mijn dualistische gedachten, schuiven schaduwen ineen tot gebeeldhouwde dichters omvatten…

Een jarenlange liefde die mag zijn Van broekzak, hoed en rand, haver tot gort Waar je spitsvondig, kalm en wijs in wordt Met rozengeur, zonne- en maneschijn Een goed beveiligd, warm privé domein Waar helemaal niets aan mankeert of schort Een jarenlange liefde die mag zijn Die voedsel is, verjongend medicijn Er is genoeg en je komt niets tekort…

Katolijvige kijkers fijntjes peilend, ergens een legende Toch weer die ergens erotische botten aan boom zo erkende. Tergend cadans uitdaging ten top ergens puur natuur, vuur Hand om de hals en ietsje meer al doet het wat zeer. Bolero van Ravel, dansend romancend, passiebloem ontwaakt De zo gewenste overgave, figuurlijk gekleed zo naakt.…

ik wist je onbereikbaar terwijl jouw liefde klopte in mijn hart veel emoties vaak ongrijpbaar omdat jij niet bij me was heb je kleuren gestuurd alle geuren voorzichtig uit de doeken gedaan alleen al je naam was voor mij een stralende zon na de nacht ik hoop jouw lente te vangen in mijn onstilbaar verlangen weet dat ik nu op…

Gevoelens moet je niet weg stoppen maar volgen met je hart het helpt niet ze op te kroppen al klinkt dat misschien apart zonder gevoel kun je niet leven dus moet je deze gaan gebruiken een kwestie van nemen en geven waarin je zeker moet gaan 'ruiken', voor je, je eigen gevoel laat spreken dien je jouw hart open te stellen om geen foute…

het was een ongelooflijk trieste dag en toch was ze uitermate mooi hij wou het haar vertellen maar vond nooit de juiste plooi   zo zweeg hij maar en gaf haar een gouden ring goud maakte haar gelukkig al was het zo een trieste dag   haar met goud gelukkig maken was zijn levensdoel elke trieste trieste dag   addee…

ik ken een aantal heerlijke karakteristieken van jou die maken je al meteen een uiterst begerenswaardige vrouw de manier waarop jij je door het leven begeeft kleurt alles met lente en laat ieder weer voelen dat die echt leeft zelfs het licht verschiet als jij in dialoog iets opmerkelijks ziet door dit intens samenzijn ontstaat een…

Ik sta aan het begin van de zomer. In mijn leven is de lente voorbij. Verwondering maakt plaats voor rust. Herkenning, van wat het leven te bieden heeft. Ook de liefde, herkenbaar en verliefdheid sneller voorbij, dan begonnen als tiener. De wereld stilstaand, draait nu door. Zelfstandige volwassenen laten zich nimmer verrassen door, wat…