Netgedichten over actualiteit

a-b-c'ers en plebejers volk van moedertaal en -land poëzie gaat programmeren liesje in luiletterland gaat zij verzen declameren poetry vocabuleren kán zij strofen componeren als een letterdief plagiëren? leeft zij als die luizeveren , die vocaal bereik verwarren met vocabulaire beheren, niet te ver boven haar stand?…

Hoe Elsevier een 'Balkanpartizaan' met in zijn borstzak schimmige connecties liet plagiëren, maar zonder correcties, tot een z'n eigen tekst bij hèm zag staan en hij, verdacht van eender déjà vu, zijn Waterloo vond bij Nieuwe Revu…

Queen Mom wendt het gelaat, het maakt haar ziek zij grijpt de pen, 't wordt haar nu echt teveel dat scandaleus gescheld en gekrakeel die doven- en slechthorendenkliniek: "Van Tien Geboden noem 'k u minstens vier - vertrouw op wijsheid, handel naar vermogen streef naar consensus, houd het doel voor ogen beschimp elkander niet, respect past…

Hoe stel je doelen, werkelijk iets bezijden om in jouw leven te aanvaarden of te mijden. Hoe kun je dat ene heus overtuigd bezingen als je mijmert over liefde en doodgewone dingen. Zou je het zelfs op kaaslinnen willen borduren of ook kunnen leren van al die vreemde kuren. Soms zijn mensen immers met schijn behangen valt er naast onecht wauwelen…

in het tonen veranker ik mijn ziel met beelden die wazig hangen te dromen aan de baleinen van mijn doorwaadbare ogen morgen zijn ze gedroogd en staat het spel strategisch opgesteld voor het doel dat geen onderweg kent maar slechts een obstakel voor de geur van bloemen onderweg…

Er ligt straks minstens wel 1 centimeter En Pro Rail heeft als spoorbaas van stavast De hele santekraam maar aangepast Dus als u met de trein moet: ‘See you later!’ Heeft u die malle actie niet begrepen? ‘t Is net genoeg om ze straks in te zepen!…

Streng en rechtvaardig verkleed als pilaren met stalen gezicht De ooit zo lenige geest in beton gegoten de deur hermetisch dicht Geen greintje veerkracht meer slechts domme kracht en dood gewicht Angst voor de kiezer bang voor elkaar voor hun taak te licht…

zijn muil wijd open gesperd, de ogen diepliggend in het karkas dat leeft en wordt gevreesd, de aarde schudt haar reeds tot hol geworden buik leeggezogen en onthutst schreit moeder Gaya, er is niemand die haar troost, de draak heeft haar genomen met zijn diep gebrul niemand die haar temt, in de boeien slaat of haar woede verstaat hij…

zoals ik struin langs oester en blikken fanta hangt mijn geest reeds aan het verderf van moed te zwieren gelijk die witte reiger die me beziet vanaf de rijsdam tot aan de in verval geraakte steiger het is de overvloed die het lijden voedt met een onleesbare handschrift wiens tekst mijn mijmering in zwartgallige woorden in herinnering…

er komen weer verkiezingen aan het is daarom belangrijk te weten (mocht iemand het zijn vergeten) waar wij met ons clubje voor staan er is maar één hemels directief -hebt elkander lief…

De Kerst is koud voorbij of het is raak Het ‘God is Liefde’ wordt weer eens weersproken Er wordt in de onwrikbaarheid gedoken Half Nashville stelt geaardheid aan de kaak Is het dan waar dat mensen God creëren Teneinde zelfreflectie te trotseren?…

hoe jij je zelf in woorden ontwijkt maar toch als een reuzenrad de zinnen draaiende houdt en telkens weet met welke letter je moet beginnen rest mij nu nog te zeggen dat ik gaarne je zetel ben, de armleuning van je ziel de stoof voor al het leed dat dagelijks door je ogen wordt aanschouwd maar bovenal ben ik bij tijd en wijle het besmette…

uitgestreken ingeprent laait de dag op nieuwe doch versleten schoenen net als gisteren weer op, reeds ingelopen schrijden stappen achterwaarts met gerafelde veters onnavolgbaar de tijd met zoete elementen het Wad besmeurt met ons vermaak, bekostigt met het loon dat ons nu toekomt watert zich in zoute tranen en containert sprakeloos…

Rederij bericht aan Amazon: megamammoet MSC ZOË naar Bremerhafen, vanuit Lissabon stuurt noodsignaal in storm op volle zee deint vervaarlijk, lading raakt ontbonden 282 overboord 222 teruggevonden waarvan er 22 op de Wadden gezonken lijkt de rest van wat ze hadden 60 - de stem van 't water niet gehoord...…

Nachthemelvuurspuwend vulkaangelijkend uitspanselsplijtende brexit van Albion firmamenttergende doomsdayvermijdende koninkrijksplijtende brexit van Albion godenverzoekende noodlotuitdagend in duisternis tastende brexit van Albion laat het tij keren in 't jaar des Heren tweeduizendnegentien, perfide Albion!…

Het is voorbij de knallen, het vreugdevuur hét wachten op klokslag 12 uur Voorbij is de schaal mét oliebollen klef nu, niet langer suikerwit Voorbij de wangen, de lippen gekust en gezoend tot 'n volgend feest Het is voorbij 't is geweest dierbare herinnering.…

Ik wens je geen 365 dagen vol geluk: een boom moet nu en dan ook stormen doorstaan om stevige wortels te krijgen. Ik wens je een goede gezondheid maar ook soms wat hoofdpijn of andere ongemakken om zieken te begrijpen en nabij te kunnen zijn. Ik wens je succes in je werk maar ook nu en dan een tegenvaller om niet overmoedig te worden…

Een lieve groet voor al die mensen voor wie dit jaar heel duister leek; voor wie ondanks de goede wensen het geen gelukkig jaar toch bleek. Veel groeten voor wie erg moest lijden; een warme wens voor wie alleen en machteloos moest zien te strijden, voor wie de zon zo zelden scheen. Een blije groet voor al die velen die snakken naar wat…

Zij zag mij van achter staan En zei: Dat die kant er nog wel mee door kon gaan. Het is daarom dat ik achteruitloop in mijn dromen Om zo, Nog enigszins behoorlijk tevoorschijn te kunnen komen.…

Nog nooit had in dit land een sterveling Van Kleine Huisjes ook maar iets vernomen, Maar nu de koning daar is langsgekomen Mag je wel spreken van een kentering. Eén die daar woont is bijna al beroemd, Maar hoe wordt zo een eigenlijk genoemd?…

Zij is moeder moeder der moeders een kind baren in een vergeten stal Klinkt gek, mal in mannenoren talrijk de engelen... die herders bekoren Schapen die staan te slapen 'onder het sterren blinken' schaapachtig vaak Het is... een oud verhaal waarin Maria -naar voren- ons toelacht als moederlijk figuur voor heter vuur gestaan…

De decembermorgen bracht de eerste sneeuw zonder te kloppen aan te bellen We kunnen stellen als dief-in-de-nacht niets vermist, weggenomen slechts gebracht Wie... had dit verwacht? onberekenbaar het weer Keer op keer we tasten in het duister en luister: Wind steekt op legt z'n kille handen om m'n keel waarom geen sjaal.…

ik schoof de wereld aan de kant maar uit de spiegelwand vroegen ogen om mededogen openden handen in een vragend gebaar zonder te eisen ik keerde me af voelde het dreigen door onmacht verhard zij waren met velen wilden graag delen maar moesten langs mij de scherven voorbij van een failliete en destructieve maatschappij…

Het verleden heb ik slechts in fragmenten, vervormd, vertekend en soms geladen met een grijs gevoel; wat ooit als verse sneeuw gevallen is, het blinkt niet meer, het zingt met valse tonen van verval, van ontoegankelijkheid. Het roept nog enkel om berusten. Wat heb ik wel? De zekerheid dat niets voorgoed gevonden is, beleden of geliefd,…

onze geplastificeerde maaltijden worden weggespoeld met een medicinaal sprankelend drankje onder een met benzeen gevulde walm van industriële lucht en toch laten we ons feest niet ontwijden en prevelen we een dank je onder het slaken van een toch alles beseffende diepe zucht achterkleinkinderen worden straks depressief geboren en even liegen…

ongerept en onbetreden krijgt de tijd iets van weleer samenlevend in het heden blijkt verdraagzaamheid soms teer…

de schaduw van sterfelijkheid boetseert de waarheid als een nagel op de net gewitte muur, koperen geleidingen ademen de harde vormen die in albast gegoten wedijveren om het laatste uur de spanning pulseert ergens tussen hoop en nog meer hoop, het zijn de kansloze voorspellingen die van de nacht een granieten omhulsel maakt, ondoordringbaar…

ik zie donkere massa’s bewegen zonder enig contrast voel het zuigen van de kloven die gestolen tijd uitbuiten daar schuiven vele panelen hun lang verleden bestaan formeren decor in chaos en afgrijzen uit de ondergang van paradijzen revolutie zal geen geschiedenis schrijven over het leven daar gaat de strijd voort om de…

In 't maanlicht licht een boot op in het schuim der golven donkere schimmen angstige migranten uit handen van de smokkelaars hun leven op het spel drijvend boven 't peilloos diep der Middellandse Zee "Rustig blijven," klinkt het, "wij zijn hier om u te helpen wij brengen jullie safe and sound aan land..." ...liet toen in het…

nog zijn de schakels niet gesloten heeft het zoeken naar betere verbindingen de hoogste prioriteit toch hebben wij niet meer alle tijd en vieren dapper onze verjaardagen maar bij het ultieme einde is geen spijt wij zijn overlevers onze genenkeuze is zo bepaald dat wij het beste uit de voorraadbank eenmalig hebben gekozen in het…