Alle inzendingen over Buiten slapen

helder staat de ster en zo dichtbij nog frank en vrij als toen een klare nacht de stal bepluisd met wol van schapen die buiten slapen winters aangekleed naast herders en hun vuur de schreeuw van het geboorteuur klinkt weer universeel het hemelse geluid brengt liefde en de wereld hopelijk iets vooruit…

je oude huid spreidt zich over de lakens en met een pen trek je contouren over continenten jij zocht ze nimmer op in het niemandsland staat een huis met het licht nog aan doch jij gaat vanavond buiten slapen onder de nieuwe maan op het koude steen kijk je naar het leven ginds de uiteindelijke stap uit je lichaam een hemel…

Ik bleef die nacht buiten slapen, wilde die ochtend de zonsopkomst bewust van dichtbij ervaren. De rust, die ik die ochtend had, voelde wel bijzonder en aangenaam. Even een hele andere wereld met de zon die opkwam, het voelde zeker apart. Dit was voor mij een bijzonder ervaring en een unieke belevenis.…

Klopt nog een hart in de ravage Klinkt ergens nog een jammerkreet Een doemscenariocollage - Klimaatbeheer dat levens vreet Vermisten, leed en zwaargewonden Door hebzucht, ego's, geld en macht Alarmbellen voor laatste ronden Dan - buiten slapen, het wordt nacht Een naschok, schrik, tot ochtendlicht Weer wekt wat er werd aangericht…

O om 't vertrouwde pad dat leidt Weg uit de ban van ruimte en tijd En wake zonder doel of baat, Poolzon die nimmer ondergaat, Lichtwijn die in zichzelf verslaat, - Terwijl de onafgeloste geest In 't eindloos boek der sterren leest Om heul die buiten slaap geneest, En in zijn diepe nood gepeeld, In aandacht goddelijk verveeld…

Als schoonheid niet wil buiten slapen, voldoende middelen bezit, station maakt waar veel daklozen mijn hart aan het wenen maken, en eenzaamheid en pijn, de liefde niet meer raken. Als hartswarmte tekort aan opvangplaatsen bied en mensen niet menswaardig worden opgevangen.…

op de steiger ga slapen…

slaap zacht mijn liefje buiten tortelen de duifjes…

Wantrouwig en alleen met een deken om zich heen liep en sliep hij overal in een hooiberg of een stal in het bos onder een boom in de regen en de kou gaven ze hem eten en kleren dat hij niet bevriezen zou bouwden hem een hut gat in de grond met takken, plaggen daar zat hij beschut het had geen nut Harm bleef buiten slapen.…

Elke ochtend vraag ik mijn lijf: wakker te worden, of ik blijf: in de slaap- modus. Elke ochtend weer opnieuw vraag ik dankbaar aan mijn lijf zorg ervoor dat ik vandaag alsjeblieft heel blijf? Zodat ik vanavond wederom naar bed kan een tikkie krom maar ach: als dat nou alles was?…

Ik schrik me wezenloos, het is zo rustig buiten, die was eventjes voorbij,. Hij zegt, ik zat aan een knopje, was eventjes foute boel, waarop ik zeg wees blij dat het niet 't knopje was van de schietstoel? Ach de zon schijnt een grapje moet kunnen, laten we elkaar dat in elk geval maar gunnen!…

toe laat mij niet het wild meer zijn waarop de jagers jagen verberg mij in uw huis en als zij naar mij vragen zeg dan dat u mij niet kent ook nooit zou willen kennen misschien lopen zij dan voorbij op zoek naar een nieuwe buit en ben ik even vrij totdat het net zich sluit…

Alleen buiten. Dat zag je.…

hell once was Naar buiten dan maar open die klemmende deur schreeuwen tegen de zee een scheerlijn doorklieft het gezicht mijn voeten nat geen idee de driehoek was weer roze groen zou beter zijn geweest micafilm voor de kachelruit kleurt en zeurt en gilt en huilt ik wil eruit…!…

buiten troosteloos grijs, nat en kil binnen een mooi beeld in mijn hoofd de zee, stralende dag, zon van vuur een zeepbel zweeft door een diepblauwe lucht op weg naar boven steeds hoger en hoger ze springt ik ontwaak als uit een droom en luister lachend naar het ritme van regendruppels buiten…

Wat is dat, Buiten - is Dat niet binnen De poorten van Het nu? - Of is dat vooral Daar, naast degene Die ik ben als ik Woedend ben…

geen lijn is onbezet alles hangt buiten wit en onbevlekt wind speelt met lakens wappert laatste restjes weg neemt mee wat ooit vuil was…

Decemberavond het is onstuimig buiten de wind fluit om het huis rammelt aan deur en luiken ik luister in het duister hoe hij adequaat niet één dakpan onberoerd ook maar achterlaat…

Vallend in mijn slaap sta ik op en lig ik wakker Het dekbed strak om mij als in een knoop steeds strakker Het donker van mijn kamer sluit mij op in mijn gedachte Ik kan de slaap niet vatten want ik lig op jou te wachten Het ruisen van de wind buiten in de bomen Laat mij hunkeren naar slaap zodat ik weer van jou kan dromen…

De stilte buiten achterlatend voor de stilte binnen. Mijn plunje beland op de stoel, mijn beddengoed rechtgetrokken, mijn tweede been nog met in bed erbij getrokken als de slaap me overmand. Dank je wel Klaas…

Mist Verloren De weg Weg Geen Zicht Gewicht Zwaar Slaap Maar…

Wie niets laat verdwijnen in zijn bestaan zal in zijn bestaan verdwijnen waarna de nabestaanden zich zullen afvragen wie hij of zij ook al weer was.…

Vergeving is het beste excuus om geen wraak te nemen.…

Nergens is het zo rustig als in het hoofd van de mens die het denken heeft opgegeven.…

Het menselijke geheugen is als een kaars die wil branden maar steeds vergeet hoe hij zichzelf moet aansteken.…

Het spel van de leugen is de roulette met de waarheid. Wie gokt wil niet verliezen en wie niet wil gokken doet niet mee.…

Een ramp is een gebeurtenis die om vergeten vraagt en een crisis een gebeurtenis die eerst bestudeerd moet worden voordat hij voorbij kan gaan.…

blijven slapen lekker blijven slapen de hele avond de hele nacht de hele ochtend en draai je nog eens om waarom de middag ook niet diep onder de deken onder de maan onder de zon de wereld buiten en jij die mij nooit meer wil zien laat staan binnenkomen buiten met de wereld met de zon met de maan de hele middag avond nacht ochtend…

Zonder de slaap Die maar niet Komen wil Droom ik van Het brandende Verlangen terug Te gaan naar Die engte waardoor Ik naar buiten Ben gekropen, En de wereld Vandaag te laten Voor wat ze is…

Ze vraagt zich af wanneer het ouder worden is begonnen en of het leven wel levensecht is? In haar vergeten momenten verwateren de beelden en verdampen in een traan terugblik naar haar oeroude zielsbestaan... Ze verbergt zich in de stilte waarin de dag haar blijft schaduwen zoals de zon die leert haar donkerte te omarmen in de maan…