Alle inzendingen over Ode aan Jan Wolkers

Hij was wel wat verbaasd toen hij zijn ogen opsloeg en daar de zee ontwaarde en om hem heen zag hij verrukt de met zout water volgezogen aarde. Het wuivend helmgras op de duinen ruiste zacht als een oneindig lied en in de verte aan een groene einder lag nog veel meer schoonheid in 't verschiet want daar lag in een zoet herinneren de tuin:…

Hij die als een gedreven boei Wars door de schimmige ondergroei Van ons bliksemschichtig bestaan Zijn pantergang is gegaan Wiens dwarse vlerken zich ontvouwden Tot een zinslijpend gevaarte Van vliesvleugelig aangrijpende Verlichtheid en klaarte Hij de introspectieve extravert Eigenhandig, gevoelig en ad rem Die krachtens zijn bronstig…

van Jan Wolkers bevatte veel meer "gewone" woorden dan voorheen.…

Elsevier betaalt aan Wolkers zo weinig dat Jan, blijkens een kleurige naaktfoto buiten op zijn laatste boek, niet eens een broek heeft om zijn communistische plasser in te verstoppen.…

de schrijver jan wolkers opent de deuren van de Keukenhof doopt een nieuwe tulp onder de naam rembrandt professor tulp draait zich in zijn graf om wat doet de schepper van een Roos van Vlees in de bollentuin…

Pas als het kunst is, is het echt.…

Dan weet ik zeker dat er ineens een oude baas naar voren zal stappen die zegt: "Het spijt me voor de anderen, maar is hier ook ene Jan Wolkers? Want die is uitverkoren."…

een appel betekende eens verbod terwijl een vrucht later schreef van onsterfelijkheid bedenk maar kunstzinnige vruchten vochten zich knap binnen anatomie…

De wervelkolom van een uitgestorven dier: scheepstrap op het strand.…

Het zwaluwennest: piepend zwiept een eskader -- neer op onze kat.…

Karina Wolkers grapte wat en ze liet haar volop opgemaakte gezicht koninklijk in de plooi. Ze sprak een uur lang op de televisie, want de biografie van haar overleden man Jan Wolkers was eindelijk klaar. Zowaar.…

In Nederland, schreef hij, kon hij niet leven Men moet er, te benauwd, zijn lusten reven Hij zwierf als scheepsarts, lust- en rusteloos Naar China, Portugal, de Verre Oost Dat hij een eerlijk zeemansgraf bewaarde In schuim en asch verstrooid over de aarde…

't Is eer een ode aan de legertros De oorlogskaravaan met zijn munitie Een ode aan de cyberwar militie De hel en de verdoemenis breekt los Dat hij nu dronken in z'n vuistje lacht Ligt niet aan hem, maar ons: O Mensch, gib acht!…

Het kopstuk Jan Terlouw is welbespraakt. De kijkers thuis, dat geef ik op een briefje, zijn door zijn ode aan het madeliefje als broos symbool van de natuur, geraakt. Een bloempje herwaarderen, goed idee! Doe maar van plastic; gaat-ie langer mee.…

Schilderen is fysiek heel anders dan schrijven. Als ik zo’n schilderij maak, dan is dat gewoon een soort drift. Het lijkt een beetje op schermen. Je schermt met je penseel op dat doek. Daardoor reiken je gedachten tot in de verf. Voor schrijven moet je een ander soort geduld hebben. Je probeert een staat op te roepen waarbij de woorden gaan stromen.…

Heel Nederland verdrong zich in de rij Van mensen die zich vriend van Wolkers noemden En trots zijn inzet en gastvrijheid roemden Waarvan hij vast doodmoe werd volgens mij. Dat Wolkers stierf, heeft dus een goede reden: Hij is aan al die vrienden overleden.…

‘Vreemd om te zien dat mijn karakter toen al zo gevormd was, hè. Als ik die ietwat naïeve brieven teruglees, treft me het enthousiasme en de intensiteit waarmee ik met dichters leefde, tot op het dweepzieke af. Hölderlin, Rilke, Roland Holst, Gilliams. En Achterberg! Ken je het verhaal hoe ik in 1946 werd afgekeurd voor militaire dienst? Ik kwam bij…

‘Vreemd om te zien dat mijn karakter toen al zo gevormd was, hè. Als ik die ietwat naïeve brieven teruglees, treft me het enthousiasme en de intensiteit waarmee ik met dichters leefde, tot op het dweepzieke af. Hölderlin, Rilke, Roland Holst, Gilliams. En Achterberg! Ken je het verhaal hoe ik in 1946 werd afgekeurd voor militaire dienst? Ik kwam bij…

. ----------------------------------------------------- uit: Verzamelde gedichten van Jan Wolkers, 2008.…

TOT SPIEGELAAR De wolken zijn nomaden Gaand boven land en zee Ik reis nu met ze mee Begrijp waarom ze baden En hielden hun tiraden Mijn ouders, dominee Zo boven, zo benee Geen wraak, enkel genade Ik kan Karina zien Ze tuurt over het water Leeft tussen toen en later Ik zie de kleinste kever Ik ben de grootste wever Van voorgedrukt…

schuurpapieren stem die bijzondere lach ogen die ik zie en zie telkens weer anders zie soms vol vuur vandaag weemoedig vleugje lachend, ontroerd een traan bijzondere liefde in Jans melancholie kussend het leven zo vol verwondering ook over de dood ach, voorbij..…

treurig en in rouw dankbaar dat je er was blijft raken en ontroeren in wat je gaf * Interview met Jan Wolkers, hij zag de adelaar in beelden van de Tour de France, Volkskrant, blz.17, daterend uit 28/07/07…

De Nederlandse maagd, nou die wordt door de grote concerns op de grond gegooid, de rok omhoog en dan wordt ze genaaid door het Amerikaanse kapitaal.…

Als schrijver vraag je je vaak af, wat is er gebeurd in het verleden, in die bruisende jeugdjaren. Hoe zijn die oefeningen in letters, woordjes en op den duur hele zinnen schrijven ineens op een geheimzinnige manier overgegaan in zelf schrijven, wat niets te maken leek te hebben met de grammatica die je geleerd had en de dictees die je uitentreuren…

De zomer kan me gestolen worden. Fris groen verschrompelt zinderend tot as. Mijn vader die vurig gelooft Dat God zijn goudreinetten stooft In zonlicht van miljarden jaren oud. De larf vreet zich tot worm des verderfs, Begeerlijk vruchtvlees roest tot op het bot, Het klokhuis wordt een tongewelf van smet. De ledigheid van liggen in het gras,…

De zomer kan me gestolen worden. De ramen open op het gekkenhuis Der wereld. Het knarsend etsgeluid Van het geschreven woord. Een nagel krast Het marmer tot wit stof. Het gouden kalf Verdrinkt in schuimend biest van de profeet. 'Gij zult geen andere goden!' Kalm nou maar De sleet zit in de baard van kemelhaar. Een korte broek geeft brandnetels…

De zomer kan me gestolen worden. De ramen open op het gekkenhuis Der wereld. Het knarsend etsgeluid Van het geschreven woord. Een nagel krast Het marmer tot wit stof. Het gouden kalf Verdrinkt in schuimend biest van de profeet. 'Gij zult geen andere goden!' kalm nou maar, De sleet zit in de baard van kemelhaar. Een korte broek geeft brandnetels…

Jan Wolkers smeerde nog gauw een boterham met aardbeienjam alvorens hij aan het leven ontkwam. Zelf had ik eerder aan een kwartliter wodka gedacht Poolse, niet uit het land dat mensen afslacht. Roerloos zal ik dan zitten met een geurige, groenogige kat op schoot mijmerend over geruisloos ontsnappen, over een milde, voortijdige dood.…

Ooit zag ik 'Broken Mirror' van Agatha Christie in de bioscoop van Heerenveen, zoiets, of dat glaskunstwerk van Jan Wolkers, zoiets, maar ik drup nog net niet dood.…

Ode aan de bomen. Ode aan het bos. De longen zullen schonen. Ze zullen zuurstof inzuigen op het mos. Ode aan de bomen. Ode aan de groene levensbron. Zuurstof voor stikstof zal ons goed bekomen als de bosreuzen levenskracht produceren onder de zon.…