Alle inzendingen over Titels

Sixties nauw doorstaan Beetje doorgeleerd Ambtenarenbaan Saai gepensioneerd Speelt soms door zijn hoofd ‘Wat deed ik verkeerd?’ Had graag onverveerd Rustig maar niet mak Kritisch zich geweerd Als een soort Voltaire - Buitenhuis, volière - - Niet zo saai in ’t pak - Bestseller geschreven Toch oprecht gebleven. Als een soort Geert Mak…

Geen titel dus En zo zit er weer een flinke jaap, in mijn reeds zo geschonden lijf, ach we zullen maar zeggen: wie snijdt, die blijft? Zonder titel maar.…

soms vraag ik me af hoe het zal klikken als ik je onthoofd -een modderschuit met aantrekkelijke vlag wordt beter bezichtigd dan een zeewaardig jacht onder een gerafelde lap- niets is moeilijker dan die kop van je die de zin bepaalt…

dit is een klein gedicht het heeft geen gewicht het is zelfs niet geschreven getikt vond het zijn weg misschien moet het er ingewreven woorden, want ik zeg er hoeft niets voor te staan…

ik draag links en ruk naar rechts van hand naar hand druppel vatbaar leven op genadige aarde hare majesteit heeft mij niet mogen behagen zij speldt mij niets op ik draag mijn kruis en ben mijn eigen koning te rijk…

Een goede titel is de titel van een boek, dat succes heeft.…

Droge huiden naast elkaar. Gebrekkige talen in de monden. Proberen houden, maar eerder scheuren met de tanden van verdriet. U vervelt, gaat u afdwalen in mijn verschijnen? Of eerder gaan springen in mijn schaduw. Jammer dat ik de schaduw niet meer heb. Het is gaan huilen ver van mijn bezwaren. U herkent deze uitspraken hé? Snapt u mij?…

Mensen zijn zo veel, van goed tot kwaad in het museum van d' eerste kwarteeuw levend in denkbeeldige spagaat vol blauwe dromen in memoriam hier zijn echter geen zomervogels meer De nachthemel glijdt met lichtheid beladen en werpt een glans na natafelgebeden op Allerzielen over 't hete zand een heksensabbat, pracht der volle maan…

Zonder titel 1# Ik open mijn ogen en staar in het niets niets staart terug en haalt me over om stil te zijn... ik open mijn ogen en zie weer iets. Zonder titel 2# Ik ben klaar om te komen maar niet om te gaan ik heb nog zoveel dromen laat het licht nog even aan.…

Met als devies Verkrijg De Titel deed u vergeten dat het studiewater meest uit bier bestond, de studentenhaver was een sterke dronk. Voor koning en voor vaderland loopt u de kans een tijd erna hoegenaamd gewild of niet een extra lintje te ontvangen op borst of jas.…

zelfs een kroonprinses , die vinders voelt in haar buik houdt van stijlbreuken.…

De engel viel aan Als Nachtvlinder En legde een Bom In de stiltes van mijn geheugen Een Antidote Voor een Stralend leven en sterven Voor een Patrones iemand die 75 wordt Dit zijn de dagen Van mystieke aard Puur natuur Als het je overkomt…

Een compilatie van titels van 23 netgedichten van de afgelopen week.…

Sonoor als een midwinterhoorn dreunt over oale grond een trein Een kerstlicht onderweg naar vroeger, 'k word oud bij zoiets onverwachts, de eenvoud mijner jeugd ontgroeid... Dan rent een hond met stormkracht 53 niet aangelijnd het weiland in en zakt in 't zwarte ijs door 'n wak Ik wijdde er geen woordloos sprekende gedachte aan maar…

Het gebruik van wetenschappelijke titels in maatschappelijke discussies suggereert dat de standpunten wetenschappelijk zijn onderbouwd.…

De wilde rozen Vergeten in het donker Wie of wat ze zijn De bergen zwijgen Ze zien ons zwetend lopen Later bezwijken De maan verschuilt zich Zwarte wolken wegen zwaar De wolven zwijgen Het kind is van slag De ouders zijn van ijzer Tranen zijn van glas De doffe kerkklok Het kruipen van de wijzers Uren bloeden dood Muis voelt…

Wie zit er 's nachts in de toren mens sana de kroontjeskruisspin? op de kale berg rust a godinne In het veld dat mij draagt zijn demonen de kinderen der rekening als bloemen verwelkt in de goot voor de echokamer waar ieders lot doorweegt als reality soap in het derde persoonsperspectief zijn dwaze moeders in een niemandsland bloesemdrift…

Zondagmiddag in augustus sliep de wereld nog om wat niet gekomen is en tevens nooit verschijnen zal Egoloos zei ik haar toen blijf niet alleen ik neem je mee ik haal je op ik vang de zon Een zomerlang was ik haar schaduw en haar deeltijdkampioen ze zei 'hoe meer jij mij wilt daar waar ik ben en jij niet is mijn land misschien iets…

Ook héél lang nagedacht Het gaat om het idee Geen ducttape, da’s cliché De titel? “Schil die lacht” En de betekenis? Het is níét wat het is…

Je past zo heerlijk niet in het plaatje Je mikt zo handig net naast het gaatje Je kleurt zo lekker niet binnen de lijnen Je schopt de zon van de horizon En wordt wakker Stille held in dromen Zo lijkt het Te zijn…

de hond loopt in de schaduw van de vrouw hij wil uit…

de handpalm draagt de kin terwijl ik zit op oud terracotta alhoewel de zon mij beschijnt denk ik ver vooruit in het niets deze zwaarte heden ten dage houdt mij als het ware klein het drukt de last van innerlijke lagen voorkomt het peinzen in rechte lijn het is dromen in luchtballonnen die vertellen dat je bent, voelt maar hoeveel grauwe…

Nu wordt het herfst. De bladeren bruinen al wat aan de bomen, langzaam, blad na blad. Het wordt al koud en nat. Nog even kleurt het goud, nog even hoor ik vogels zingen. Maar in dat 'even' gaat het wringen, want vogels, bomen, worden eigenlijk niet oud. Ze zijn zoals ze waren in mijn kinderjaren, zoals ze in mijn laatste herfst weer…

Na zoveel jaar zie ik je weer je zwaait ik lach en keer me om met beelden van je mond mijn hand je schouder ik dacht de tijd heeft deze dingen uitgewist ik heb me hopeloos vergist: ik ben je nog niet afgeleerd alleen maar leger ouder.…

Men zegt de tijd heelt alle wonden en dat is waar dat is het moooie van tijd Maar wat er slijt in jaar na jaar is het bijzondere en wat ons rest is middelmatigheid.…

M’n lief, op dagen dat het leven zoet is en wij als in het pril begin, sluipt soms een weemoed bij me binnen en wordt het nu herinnering van wat wij zijn, van wat we waren en wat er voor ons komen moet laat zich al raden: je zult m’n kussen in je armen nemen, het wiegen en me grenzeloos bewenen. Of zal ik bidden…

Inspiratie, voorheen de gefleste geest Verstrikt en volkomen lamgeslagen Writersblock waarvoor de dichter vreest Muze van duizend-en-één-nacht en dagen Bezorgt illusies van alle dagen feest Blijft één nacht om inspiratie aan te jagen Inspiratie, thans de geschreven gedachten Vrij en volkomen vrij van vragen Muze van duizend-en-één-dag…

Zat van zee zat hij zat aan de zee. Alleen de zee zat er niet mee.…

Lage ochtendmist over de weilanden. Ergens op vakantie wakker worden, vroege morgen, tent uit, natte sandalen, die aan en door een heelal van druppels gaan. In een mantel van vocht verwonderd stilstaan. Hoe het is een diertje te zijn geworden dat zich uitrekt naar horen, en ruikt de schimmeldraden herfst. Gewaarwording van een vloeiende natuur…

Dit zijn geen dagen voor een leuk sonnet Nu alle nieuwsberichten zijn vervuild Verbijstering en woede; Holland huilt Want veiligheid en onschuld zijn besmet En zoveel lieve woorden blijken schijn Je kijkt zelfs met een scheve blik naar Nijn.…