Alle inzendingen over achtergrondmuziek deuntje

je witte lach bracht het al gebruind gezicht een mooi contrast de lichtjes in het lichtblauw van je ogen zullen zelden zomaar doven zwart gekranst focussen zij contact die deze schoonheid benadrukken mag jouw heerlijke waterval van zachte woorden is achtergrondmuziek in liefdesmelodie juist als corona piekt maakt die anderhalve…

De avond is stil tot rust gekomen De kaars omhult de rust van de avondschemerte achtergrondmuziek houdt de stilte nog net wakker…

een vrolijk nootje botste tegen een verdrietig deuntje kon niet begrijpen hoe het kon gebeuren zo'n triestig melodietje was niets voor hem wat kon hij doen om het deuntje op te fleuren wie weet misschien een Weense wals hij nam het deuntje bij haar noten samen walsen op de notenbalk niet te vlug wist ze te vertellen dat draaien is…

geen geluid op een paar oorsuizingen na die ik herken als achtergrondmuziek geen licht op een flakkerende vlam na die me boeit als een nerveus schimmenspel niks levend aan de wand op een spin na die jullie meedogenloos slijmerig samenspint…

Ik fluister tegen de boom dat mijn hart een dansje maakt voor jou ik neurie in de wind het deuntje van je glans ik draag in mijn borst een kruidje van de dag dat ik je klaarlicht uit de verte komen zag ik herkende heel je gloed en schokte bij je blik die mijn bestaan verlichtte met de vlam van juist en vol nu fluister ik naar…

Op de wijs: Si c’est pour mon pucellage Als Jan Sijbrech zou belezen en haar sprak van liefde an, zei ze: ‘Ja, maar Janneman, zou het Reine Liefde wezen, die gij mij geeft te verstaan? die…verstaan: Reine Liefd’ kan niet vergaan!’ ‘Reine Liefd’ van d’allerreinste’, zeid’ hij, ‘Sijbrech, bolle meid!’ ‘Wel’, zei zij, ‘dat’s goed bescheid,…

als een intiem gesprek met mijn ziel het deuntje dat zich afspeelt in mijn hoofd een ruimdenkendheid die mij bij mezelf brengt in volle connectie met het hart dromen met passie tracht te verwezenlijken puur en ongetemd…

de ochtend is al laat als hij spreekt voor eigen publiek de kamer kent nog een nachtelijke staat de bejaarde pendule is achtergrondmuziek toch start hij met goede morgen al jarenlang door niemand verstaan wel wordt de echo van deze geringe rede eeuwig in stilte geborgen daar heeft hij weet van stilaan…

Wat heb ik een grondige hekel aan al die lif laf achtergrondjes achtergrondjes van vooral muziekjes met name de, die herhalende deuntjes in café's, restaurants en winkelruimtes en die als je aan de telefoon in de wacht staat soms staat het volume heel zacht doch, toch dendert het door mijn oren voelbaar keihard, meedogenloos beroerend…

je lijf vraagt vandaag niet veel het mijne evenmin slechts een ogenblik verstrengeld in elkaar tot de dag het gloren kraait de merel weer zijn deuntje zingt…

Terwijl de winterzon uitbundig scoort Betrap ik mij er op dat ik hier buiten Zowaar een vrolijk deuntje sta te fluiten En heb ik me nog nergens aan gestoord Maar net heeft men mij bitter toegebeten; ‘Het is Blue Monday, ben je dat vergeten?’…

Het deuntje uit het carillonnetje creëert een muzikaal kordonnetje. Niks mis mee, toch, als men een tonnetje in ’t zwart verrekent met een bonnetje?…

Zij kregen een papagaai, hij floot een vrolijk deuntje, na jaren fluit hij alle dames na en schreeuwt om eten, komt dit niet snel wordt er met de voerbak gesmeten, en roept rukker tegen pa, nu vinden ze het een miskleuntje.…

voor het oog van heel de natie boycot Gordon de finale luid roept hij in alle talen ‘steunt de homodemonstratie’ shine on, mijn vriend in goudlamé zelfs Plasterk zingt het deuntje mee…

Een liedje van herhaling, zing ik, een wijsje van weleer neurie ik, tik met mijn vingers een deuntje op de maat van een lang vervlogen hit, wanneer ik het jaartal van uitkomen zie verschijnen, denk ik shit, wat word ik oud!…

plotseling huil ik om de zangvogel van zoëven die haar zoete deuntje zong hoor het bonzen van de gong eenzaamheid door schilderijen van verlorenheid en kijk omhoog kus de hand van de zon het licht van de kunstenaar ik geef er woorden aan…

Wachten tot in de eeuwigheid Op de trein naar het paradijs Je leven herbelevend Als achtergrondmuziek de dodenwijs De trein lijkt niet te komen Voor de ontsnapping uit deze hel Heeft God je niet vergeven? Verdien je de hemel wel?…

Ik hoor het oude deuntje klagen, klagen en zuchten beurt om beurt, en ‘t is me, of ‘t opwelt uit mij zelve en ‘t is me, of mij ’t harte scheurt… Wat in dat oud onnozel deuntje zijn kunsteloos gestamel beeft, mijn eigen ziel is ‘t, die het uitsnikt… Die heeft het, ach, zo vaak beleefd... -------------------------------------- uit: Zomervlammen…

Charlie begon als lief papegaaitje, dat vriendelijk hallo zei en het deuntje van de tekenfilm Scooby Doo meefloot. Volgens Paul is Charlie door de jaren heen arrogant en onhandelbaar geworden.…

ik geef jou het woord je mag er een verzinnen het maakt niet uit zolang het van jou is denk er een klank bij het geruis van een vlindervleugel of eender welke klank die tot mijn verbeelding spreekt tot ik een deuntje hoor bij het woord dat jij verzon ijspegeltrom…

't Is moeilijk om neutraal en objectief Partijloos populisten voor te blijven Miljarden toe te zeggen zonder kijven Toch voelde Schoof zich van ons geld geen dief Zo bliezen Ot en Sien hun deuntje mee Vier handen op de buik van PVV…

Kunt gij of timmerman of wever niet vergeven Een deuntje uit de borst bij ’t schaven of bij ’t weven? -------------------------------------------- uit: Sneldichten…

het gouden koren zwenkt heupwiegend op de tonen van het lied dat de wind zingt, wijl de vogelverschrikker zijn dagelijkse deuntje fluit.…

Het mildste zonneschijntje Verleent het landschap kleur Noch geur, Als 't gulden Rijnsche wijntje, Den roemer , dien ik beur;- Wie zou druilen, Wie zou pruilen, Die 't zag blaken, En mogt smaken? 'k Roep tot morgen Vaarwel aan mijn zorgen, Als ik druiven-zonlicht speur! Hoe lokt het uit mijn vedel,- Veel bloempjes draagt in Mei…

alledaags moment, dat alles met elkaar vervloeit: tijd en plek, lijf en gevoel, sfeer en mensen om je heen zoals die middag in het Grand Café, waar Abba ‘I believe in angels’ zong misschien kwam het door je gulle lach, je blik en hand die sierlijk door de koffie roerde dat ik in aardse engeltjes kon geloven, stilaan in het deuntje…

Het mildste zonneschijntje Verleent het landschap kleur Noch geur, Als ‘t gulden Rijnsche wijntje, De roemer, dien ik beur; - Wie zou druilen, Wie zou pruilen, Die ‘t zag blaken, En mocht smaken? ‘k Roep tot morgen Vaarwel aan mijn zorgen, Als ik druiven-zonlicht speur! Hoe lokt het uit mijn vedel, - Veel bloempjes draagt in Mei De wei…

zwarte aarde onder mijn nagels van het wroeten in de grond tuinieren zou gelukkig maken dus steek ik het onkruid uit en tracht er vrolijk bij te fluiten maar nog danst mijn deuntje niet wortels wieden in de rijke klei bevestigt wat mij steeds verdriet dat het spruitje aan de onderkant opgroeit met een schoffelangst…

tegen het venster klinkt een doffe klap, ik loop verschrikt naar buiten zie een jonge merel op zijn rug die - nog warm in mijn hand - geen wiekslag meer laat horen zijn deuntje nooit meer fluiten zal ik leg hem in een droef gegraven kuiltje, er waait wat bloesem op het zand…

wie weet nog van Leen die de pianiste vroeg om een deuntje en dan met de pet rond in de kroeg hoe zij hem terneer sloeg en naar buiten droeg zij pingelde thuis in professie Rimsky Rachmaninov als ze kwam stappen dronk ze wel uit armoe op de pof van kwieke liefhebbers maar ziek van Korsakov…

Herinneringen worden opgeslagen oproepen kunnen we ze om dit alles weer te beleven boeken overrompelen penselen schrijven boekdelen het linnen krijgt kleur achtergrondmuziek in variatie uitingen verdeeld in contrasten toegevoegd aan belevenissen herhaaldelijk teruggekaatst in het denken en ervaren raak ik mezelf kwijt zijn mijn gedragingen…