Alle inzendingen over bloedlijn

waar eens een arts slagen telde heeft een pols het hart verlaten afgesneden van de wereld, toch nog scherp van weten hier houdt het op het moet zo zijn…

dit geheel moet nog uiteenvallen in de som van alle delen het vruchtvlees is nog niet volmaakt gedragen tot voortgang tot hier geldt berichtgeving als vanouds onder voorbehoud door tijdgebrek komt het moment zich in grondlagen te onteigenen eerder dan ontwrichting in voorbestemde bloedlijnen uit lijfsbehoud van het eigen totale,…

Hoe het brandende hout klonk tegen een achtergrond van leugens over het verborgen bedrog; vergeten bloedlijnen als ongewapende bogen liggend voor vluchtende voeten, met de jaren in het vooruitzicht die het gemoed verder opzweepten onder het gekwetter van leeuweriken.…

hoe de zinsdelen klinkend ijsschotsen in mijn hoofd een klankschaal het rumoer van 't stad dat daalt naar het asfalt het snedige klievend stukvalt op het beton het lidwoord het luchtgevecht de metafoor die altijd op de buik landt zich wentelt en rolt en galmt in de maag het trekt er aan de oude bloedlijn de krokodil en haar lage…

Je hebt goede bloedlijnen, zegt de Koerd. Hij is groot en sterk hij heeft gevochten om de aarde. Hij bedoelt aders. Ik zou naar de sportschool moeten gaan, spieren kweken. Hij haalt een sigaret van achter zijn oor, klopt er kort mee op tafel, steekt hem op, inhaleert, spreekt. Als Saddam dood is, zijn Iraki's en Koerden vrij.…

ik zie je naam in steen gebeiteld jouw handschrift is het niet de dood heeft ook je lijf verbrijzeld een lege huls en wat verdriet waar is je bestaan gebleven geen tekens op de muur geschreven hoe vind ik je in deze tijd een hoofd vol vage beelden een lach die om je lippen speelde alleen de bloedlijn praat nog door wat heeft je…

Me vernoemen is leuk, maar bloedlijn is leven.’ Dat liefhebben geven we door in het zog. ----------------------------- uit: www.mariavandaalen.nl…

Ik bijt mijn nagels tot op het bot, tot het vlees zwelt en de bloedlijn zich toont. Niet uit angst, niet uit drift, maar uit een onstilbaar verlangen dat niets kan stillen. Elke beet een echo van verloren tijd, elke splinter een herinnering aan woorden die nooit klonken, aan liefde die ik altijd miste.…

het voortglijden was een grens overgestoken vergeelde randen spraken over verandering de één vouwt zijn handen om zoveel vakmanschap een ander voelt de treurnis en het verwijt in zijn diepste vezels de annalen getuigen van duistere geheimen een kunstlievende duivel met wansmaak op de tong zijn overgrootvader had de schoot van zijn bloedlijn…