Alle inzendingen over dissociatie

Als je niet meer weet wat je voelt Dan weet niemand wat je bedoelt Hulp krijg je dan niet Want niemand ziet je verdriet Dit gevoel is echt niet fijn Op deze manier wil je er niet meer zijn En toch moet je verder met je leven Ook al is het maar voor even Want ik weet, met deze pijn Zal het einde niet zo ver weg zijn…

Het slechte nieuws zweeft als een zwart fenomeen boven het bed Een ongrijpbaar buitenaards bericht dat zich vermomde als een unidentified flying object De arts houdt zich met man en macht vast aan de dissociatie: de wet van de professionele afstand De zieke verbreekt de geladen onheilspellende stilte tast naar zijn koptelefoon…

Als nevel over een beek vloeit verlies door mijn leven, met alle winden mee, ongrijpbaar, maar wel zichtbaar (maar jij niet, mijn broeder). Als de dag warm wordt, lost het verlies op, zo lijkt het, maar het is altijd aanwezig als waterdamp in permanente vrije val – regen is nooit ver weg, maakt dat de dag afkoelt, wordt verklamd tot…

Voorbij, dat kijkje in het boerenleven Van Willem, Martin, Henk, Henrieke, Aad, Gevuld met spruitjes, mest en veel geblaat. De ene vond, de ander zoekt nog even. Helaas! Boer Jasper deed tot mijn verdriet, In één klap al die nostalgie teniet.…

De crash is stil. Metaal ligt gescheurd, rook valt als zwarte sneeuw, verbrande olie in mijn neus Ik zit in het wrak, handen op het stuur, ogen op een horizon waar de hulpdiensten nooit zullen komen. Zij zoeken overlevers; ik ben alleen de abstractie van wat verging. Het bloed, de modder, het geschreeuw – laat ze het hebben. Mijn…

Hij ligt als een afgebroken tak. Geen woede. Geen drank. Richtingloos. Alleen het sissen van de beademing die lucht in zijn borst trekt. Ik sta aan het voeteinde kijkend naar zijn bleke, stugge voeten. Zoekend naar de man die pijn deed, maar vindt slechts dit lichaam. Een mechanisme van vlees dat weigert op te geven. De dokter praat…

De kist stond er. Kransen hingen slap. Kleuren dof onder licht dat hier niet kwam. Daar stond ik en alles zweeg mee. De zaal koud. Jij al verder dan ik kon volgen. In mijn hand mijn brief. Niet gedeeld. Niet voorbereid. Inkt die al wist dat ze zou blijven waar jij ophield. Dit is een afscheid, schreef ik. Maar jij zei niets. Woorden…

Ik deed de deur open. De gang was warm tegen mijn rug, alsof de wereld nog bestond. Binnen, een kamer die niets teruggeeft. Jij lag er al. Op het bed, metaal onder je lichaam, handen gevouwen zonder adres. Gedachten raken elkaar en vallen weg. Er speelde muziek. Te zacht om te horen, te luid om te negeren. Je nagels blauw…