Alle inzendingen over erkentenis

bestook ik de duisternis wildernis verdoemenis Geschiedenis nu zonneklaar maar onveranderbaar Richt me tot de luisteraar Gijzelaar van dicht Open mijn gevangenis en bedel naar vergiffenis - een zondaar met bezwaar op schijnbaar eenduidige betekenis Onverstaanbaar aan de top - een vonnis op de schop Ervaar aan de basis erkentenis…

ik ben jouw stilte boom laat vallen die winter kom met de dagen van weleer toen we koeien in de regen zagen, en mannen in de regen zingen achter dit woord van vlakte verlang ik diepere wijsheid dan ooit onze liefde, en alle vriendschap die er over is in groter voelen, kleiner beleven wil ik jouw emotiegewoonte de vallei van jouw erkentenis…

verleden blijft mij plagen, zelfs nu ik volwassen ben Vluchten of vechten helpt niet echt Toch kan ik het soms niet verdragen Ik doe mijn ogen dicht Leg mijn handen op mijn oren Ik kan er niets aan doen Soms wil ik het niet zien of horen Dan knipoogt daar de toekomst En ik weet dat het er is Een pad dat ik nu bewandel Een zekere erkentenis…

Maar ook, hoe is in dit ontplooien een nadere erkentenis bereid: verwelken wordend uit voltooien, des zomers dubbele wezenheid. Het glorievolle openkomen, dat vers nog en ontkiemensnat, het voelt zich alree afgenomen en moe en welhaast stervenszat.…

Erkentenis en spijt komen in de praktijk meestal te laat; vandaar, dat ik zo nu en dan vol liefde met jou praat. Een link van respect en begrip naar gene zijde. Te laat is nooit definitief of onherroepelijk. Dit jaar zou je 100 zijn, Pa…

De leeuw toont hierop terstond zijn erkentenis, Door 't passeren van een notariële schuldbekentenis, Dat namelijk, daar hij zijn leven te danken heeft aan een rat, Laatstgenoemde dezelfde aanspraak op zijn medeleeuwen had.…

Zou onze erkentenis verzwinden, Als stof, waar d'oostenwind in waait? Zo waren wij het schuim der snoden; Ja monsters, dik van gift en stank. Dies zal ik, ten bewijs van dank, De Hoogste op mijn bruiloft noden.…

Nu ging hij weer terug en kwam bij zich zelf tot de treurige erkentenis wat voor een arm mens hij was tussen zoveel rijke personen in de wereld. Toen hij net dacht: als ik het toch maar één keer zo goed zou hebben als deze heer Kannitverstan het heeft, ging hij de hoek van een straat om en zag een lange rouwstoet.…