Alle inzendingen over groene fee

Naast het protserige stadhuis, de imposante Sint Jan, het verzonken kasteel van Jacoba, mierzoete wafels en houten kazen, verschijnt dan hier dan daar een zuster van Camille Claudel, in praërafaëlitische stijl, wat geen blanco-toerist vermoedt, overstijgt zij, de Groene Fee van Gouda, alle vergane glorie.…

Lente heeft de winter van zich afgeschud en richt zich op tot een betoverende fee die haar schoonheid weer laat zien in geuren en kleuren en ontluikend groen zo zorgt zij voor lichtheid schoonheid verwondering en ontroering in dit nieuwe seizoen…

Het groen kijkt mij aan ook beton gegrijsd staat het hout in elkaar gewrocht een toestand met geluid de danspas van een fee narcissen als trompetten schrille tonen weerklinken kaatsend over en weer laat ons nu stilstaan bewonderen betasten alles omvattend…

Kleine fee slaapt Sssssttt... Kabouters klauteren haar bedje in en zoete dromen nemen traantjes mee Kleine fee slaapt Terwijl tegen het plafond rook van eerste uitgeblazen kaarsje nakringelt Kleine fee slaapt Sssssssttt..... 't fee...st is over en uit…

Dat dwaalt ontzet door deez' bezitting, vrouw of fee, met slappe tred. Vermoedlijk vrouw: een fee heeft andre mooglijkheden. Een fee is vrolijker, en zonder eigendom drukkend op haar. Zo'n park, waarin een kom ièts schoner water, houdt een rustig mens tevreden.…

Vandaag is het een glorierijke dag Ik zeg de M goodbye van Zee de Fee En ook die boze Fee zeg ik tabé Maar pleng geen tranen om haar valse lach Haar Zeepaard doet nu dienst als Sint z'n knol Waarna de Fee diens schimmel zelf verschoont En zich vervolgens duizendmaal beloont In dwangbuisrijm, als boze toverkol Als ongeborene koos Fee…

Sereen staan de bomen de takken fijn besnaard de knoppen nog even dicht voor ons bewaard wachtend op het zonnelicht en de jonge blonde fee die zal komen neemt ze het groen, de vogels en alle bloemen mee Dan bezingt ze jubelend de lente die weer stralend lacht na een lange koude winternacht…

gebroken bij pogen licht te bereiken het droomde in voortijdig sterven van blaadjes met groen zag kleuren van zon uit de nevels opklimmen raapte het takje dat nooit meer een dag zou beginnen jij kleine fee uit ons dromen neem nu het takje maar mee…

In de spiegeling zweeft een prachtige fee, in een gewaad van lila en blauw. De fee laat zich drijven op de golven, ze lijkt een met de blauw-getinte zee. Ze zwaait met haar fonkelende staf en wil gaan toveren, maar...…

in het bos van de eenzamen ontwaak ik in een leven niet van mij voorbij schieten de beelden en ik denk aan haar haar gezicht dat ik verlies ik dwaal verloren tussen de bomen op zoek naar de stilte waar ooit de rivieren van verdriet niet meer stromen ik voel mijn tranen kolkend langs mijn wang en ik ben bang zo bang…

grenadine-achtig te klokken de la Suisse pure contrabande Bij contrabuanten in diepste essence contra la Société de Tempérance voor ouzo effecten met la fée verte draadjes sucre dun in slokken om saldineus nu af te slanken Salut zeg ik u nu ma chérie tout seul dans ma propre prairie…

zij is de allerzwartste nacht die op jouw witte schoonheid wacht maar jou niet meer laat praten zij voert je zoetjes achter haar jij houdt je kiezen op elkaar en hebt niets in de gaten jij smult en zij smelt met je mee hoe vullend is een droptoffee…

en dan dit – zonder reden lag ik daar in het koren bloedend in het ochtendgloren spontaan een tweespaltig verleden verliezend ten doele een richting -een plotline- te vinden uit alles wat vrouw was en ik ooit beminde stond daar een reiger roerloos in het bloedend verschiet sneed het riet -dramatisch een fluist’rende ode zo zacht en…

en dan ben je weg fee in een flits met tere gazen vleugelijn ik mis je hier want je mocht er zijn (voor Monique)…

Je hebt mijn aandacht, eindeloos, jouw silhouet, zo sierlijk zo broos, in stilte genietend als ik naar je kijk, jij frêle fee uit het dierenrijk…

nog voor ik mijn oor te luister leg op het kussen van mijn dromen zeg ik je gedag, intussen weet ik dat morgen een fee bij mij zal komen dat wil ik nog even delen immers het geschiedt niet elke dag dat een freule uit het toverrijk mijn hart komt vullen met zoete spijs, bij helder daglicht wel te verstaan en dat de smaak heeft van chocolade…

fee zilverwit gekleurd zij vlindert voorbij ik voel haar adem elfje…

, een gezin Van paksneeuw met pomponmuts tooien De bloesemboom zal roze strooien Eerst zet een fee Galanthus in…

boordcomputer doet Raar, of zou het zijn de fee uit de Hoorndermeeden ze zag dat ik te hard heb gereden Ze tovert, doet er iets met de boordcomputer fee is alweer weggevlucht ik geef de banden extra lucht…

Ga, als een elf een sneeuwwitte fee ga zonder schroom waarheen je wil ik zal dan op afstand en smetteloos stil alleen verder leven voor twee.…

Maar dat zij jou vergeven schone fee jij robijn uit het groene woud want jij draagt de onschuld met je mee dat is ook waarom ik van je houd.…

De trein glijdt langs schapen, zon zakt achter bomen, avondrood vertoont een blauwe maan, maar ik voel mijn hart sneller slaan, want ik ben bijna bij jou. De plek waar ik zijn mag, daar waar de deur altijd open staat. Je warme lijf, je lieve lach. Jij staat daar, met ogen die stralen, armen wijd, welkom, lief en zacht. Als de nacht…

Verstopt in de hoek als schaduw tussen troep een glimp die niemand ziet door maan omgeven als ongenode gast vertiert hij tussen kieren als koning van beschimpte kruimels een harde werker op veel manieren Zijn wereld is goor vocht, stront en schimmels hierin trekt zijn lichaam spoor terwijl hij likt over smakelijke spiegels luistert…

Er staat niets in de kamer foto’s zijn van de wand hier hing vroeger een schilderij muren staan er kaal en verloren bij vergeelde plekken maken niet blij Geluid van leegte, bonken en galmen er slaat een verbitterde deur somber, als scheuren in hout afbladderende verf ontbloot mankementen zonder franje, tierelantijn of kleur Het huis…

Oh poel vol drassige kwakerigheid van ons verdraagzaam leven achter lelieblad en buigzaam riet biedt jouw schaduwrijk beschutting na droogte schuilt verdriet want ons huis absorbeert dat niet Bij de regenboog is iedereen gelukkig dat brengt levendigheid in je poten en water op de huid voelt lekker nat als de groenheid ontwaakt ontstaat…

Oh, wat haatte hij die dagen met name de dagen rond Pasen hij vervloekte vrolijke kleuren en jonge dieren en bedacht een plan om het te verstieren Het begon met bloemen: hij bevroor de narcissen overal spookten kwade geesten, uit ver verleden de straat was verlaten, alle kippen zaten op stok een waakzame hond, lag stil in zijn hok handenwrijvend…

fruitig naar appels, groeiende bij bladeren in de zon, als belofte, dat ‘t nog moest rijpen zij was zo’n helder licht ik was voor haar gezwicht Iedereen smolt in haar handen want zij droeg liefde in haar hart schonk warmte aan ieder leven zette door, waar ze ook was Nu huppelen lammetjes door het gras springen hazen enthousiast door het groen…

Ik weet nog goed, hoe het was, die dag de allerlaatste dag dat ik je levend zag je lachte naar me en ik kon alleen maar terug lachen terwijl mijn hart huilde, slikte ik bittere tranen Omdat de strijd verloren was zag ik je liggen, op je laatste bed, van glas We wisten allebei, alsof het in de lucht geschreven stond dat er afscheid in…

Mijn handen weten hoe ze moeten wiegen hoe ze moeten strelen hoe ze moeten troosten, fluisterend zacht hoe ze een koortsig voorhoofd koelen in de nacht Mijn oren waren afgestemd op de melodie het lied van je zachte ademhaling ritme dat rustig gaat maar die dag… die dag was de lucht van lood Kinderen horen niet te sterven ze horen te…

Jij, je zat in mijn rugtas terwijl ik vocht tegen zwaartekracht dwong je mij steeds verder de schaduw in ik kreeg geen mogelijkheid tot bloeien alles moest naar jouw zin Jij, je was als een kwaadaardige poliep net als een akelig virus, beter maakte je mij niet nee, je maakte me juist ziek met je hatelijke woorden en je vuile grappen…