Alle inzendingen over hier en nu

Hoofd gevangen genomen Door het verleden, Lange haren verstrikt In de scherpe takken van De boom die buitenproportioneel Gegroeid is, bemest met pijn van De tijd die achter mij ligt; Zit met mijn hoofd alleen Nog in mijn verleden, mijn dagen Gevuld met gedachten aan Oud zeer dat mij is aangedaan - Leer er nu uit te ontsnappen,…

In de benen! Aan de slag! Vooruit ermee! Klaar met wachten. Zit je klaar? Dan is dit het begin. Bang mag je zijn Als bijna iedereen Voel je geroepen. Voel je gevleid. Voel mijn vertrouwen. Kom op het is tijd Om lief te hebben Op te ruimen Voor te doen Voor te leven.…

Een vlotte eter heb ik mij getoond. Wat ligt er op mijn bord, wat schaft de pot? Verrassend kleine portie, vers genot. Het wachten wordt gelukkig snel beloond. Mijn kiezen en mijn kaken uitgewoond. Een vlug gerief bereik ik met mijn spot. Krijg nou wat, toch nog leven in de grot. Ik laat mij gelden, net en vlot verschoond. Bezieling en bevlogenheid…

Ik ben dus in slaap gevallen, ongetwijfeld – want ik word wakker.…

Ik hang spartelend over opa's been, hallo -- glanzende schoenen!…

Hoe kan ik je nu missen terwijl je hier naast me ligt. Gevangen in gedachten terwijl ik blindeloos voor jouw charmes zwicht. Zonder spijt en zonder enig berouw volg ik je naar een nieuwe dag terwijl ik me afvraag of jij mij net zo mist als ik jou. Met elke stap vooruit doen mijn gedachten er een paar terug. Loslaten is een mooi gebaar, maar…

Ga niet staan turen naar de horizon, maar kijk -- waar je staat en loopt.…

tijd zwijgt is eeuwig stil klokken domineren luid het uur des Heren tijd wijst uit wijzer tijd om stilte weer stilaan humaan…

Wat was en wat komt kun je vaag zien, maar het nu -- is steeds onzichtbaar.…

Ons verleden bracht ons hier. Wat we doen en laten nu, bepaalt onze toekomst. Wanneer we durven leven, zoals water stromen gaat, wanneer we draaien, aan een kraan. Het verleden van onze verre toekomst, speelt zich hier en nu vandaag, voor onze geopende ogen af.…

ik spuug, kots, jeuk en krab, zucht: och ik arme ziel. mijn zenuwen, darmen mijn spieren, de krampen. pijn in mijn rug, buik en voeten, benen en hoofd! ik roep, jammer en kreun, snik: wat is er toch mis? de huismijt, zij bijt mij continu in mijn vel.…

Er is geen droefenis voor wie met kinderogen nu kan kijken. De witte bloesems doen je juichen om al dat nieuwe leven. De hoop vervuld en dankbaarheid voor zoveel moois al is ’t maar even.…

Kwalletje Waar haal jij je schoonheid vandaan? Je bent als een danseresje met een tutuutje aan waaronder je hoofdje schuilt Of misschien draag je een parasol en kan ik niet zien dat je huilt…

Midden op de weg ligt een steen, er ligt een steen -- midden op de weg.…

Gisteren zag ik hetzelfde als vandaag, althans ik zag haar naam in de kranten staan en op het zelfde platform van de trein van Poltava vertrok het zondige beest in de mens uit de belville de lumière met een gouden lint over haar heupen maar onder haar jurk naar veiliger oorden zoals ik al zei naar hier naar mij naar…

Ze staan in de sociale ruimte dat wil zeggen in het onvrije veld gelimiteerd in vrijheid voor gekken en halve dwazen die bewegen en klimmen door mazen maar altijd ongezien door quasi opvallend de regels in hun hoofd net bijtijds te repeteren de demons de dieven de pumps en de shrinks de halve malloten en hele debielen ook gij, ja daar…

Wie zit er 's nachts in de toren mens sana de kroontjeskruisspin? op de kale berg rust a godinne In het veld dat mij draagt zijn demonen de kinderen der rekening als bloemen verwelkt in de goot voor de echokamer waar ieders lot doorweegt als reality soap in het derde persoonsperspectief zijn dwaze moeders in een niemandsland bloesemdrift…

Wij nono's op het wereldwijde web Wij onbezoldigde bevlogen profs Wij trucendozensociobabbelaars Wij scheppen uit het niets bedachte woorden die leiden om de tuin naar buitenboorden waar ik meer dichter ben dan wat ik heb Geïnspireerd door lappen aan de laars die afwijkt van de standaarddeviatie van doorsnee nono's op het world wide…

Toch huist er achter het struikrovershelmgras een vreselijk oorlog-en- vredelievende mooie stad achter Indische duinen waarachter bezuiden de grote rivieren tompoucen in moppendozen met pisangtaarten zich vermommen als reuzen in monumentale kathedralen gelijk de nazaten van djenghis khan waar el kader atollah benali zich king…

Een eigentijdse parafrase op Epode 7 van Horatius * Moordenaars, waar ren je heen en waarom grijp je naar je zwaard dat weggeborgen lag? Is over land en zee dan nog te weinig bloed gevloeid? Straks wordt de wens der Meden nog vervuld wanneer de staat door eigen hand en toedoen aan haar einde komt Geen roofdier dat zich zo gedraagt…

Nu hebben we al geen Elfstedentocht En rijden net de treinen weer op tijd Bekruipt ons weer een nieuwe golf van spijt We hebben jaren niet genoeg gekocht Opeenvolgende euroloondepressies Verzorgen wel vooruitgang in recessies…

Ze pakt haar schoentjes en loopt mij na. Mama, wacht -- ik ga met je mee!…

De dood legt men weg, of hij raakt zoek, steeds opnieuw -- vergeten we hem.…

Wat jammer dat ik niet gekeken heb naar witte bloesem van de wilde perenaar; nu is die alweer weg, het blijft niet duren zo is het met ons leven ook wel, dat is waar! We hebben vaak geen tijd om echt te kijken of vinden andere zaken wel van meer belang; Toch is de natuur een wijze leraar ook die leert ons toch: och, wees zo gauw niet bang!…

WREDE SCHOONHEID als onze lichamen weer zijn gereduceerd tot onbezielde atomen en het profiel van je voetstappen langs de oevers van de tijd is bedekt door het sediment van miljoenen jaren zouden wij elkaar herkennen als we in de hemel zouden zijn? of, zullen wij weer vreemden zijn zoals van voor onze ontmoeting? zoals van voor de geboorte…

is vanzelfsprekend maar waarom, zijn wij dan zo vaak afwezig? Waarom vertoeven we zo graag, in overleden tijden van toen? Waarom hopen we op verwachtingen, die alleen in overhoop bestaan? In overspannen denken. In angstbestaan. Dat alles zou ik willen weten, maar weet dat niet. Ik meen te weten wie wij zijn, maar dat zijn we niet. Dat…

Niet meer hoeven schrikken, voor het getal van onze jaren. Toekomst is hier immer nu. Tijdloosheid werd hier tijd. Het hele grote in het kleine, als wonderen ervaren. Als stille heiligheid. Onszelf ontdekken in ieder ander. Jezelf in het onveranderlijke leven, als veranderlijk aanwezig zien. Leven onverklaarbaar verklaren. Dood als onsterfelijk…

Het is de weg die tot mij spreekt, in monotonie van witgestreepte morse trekt hij banen in mijn hoofd als eigen stem door velden galmt. Van dat alles herhaling is zonder einde. Reizen zonder bestemming. Bewegen zonder doel. We draaien de klok op maar missen de sleutel…

Een grote woordenschat is altijd beter en zelfs Bargoense taal komt vaak van pas. Neem niksnaks, gannef, deinvoet, lorejas, geteisem, falderappes, netevreter. Want je kunt nooit voldoende woorden leren voor relschoppers die oud en nieuw versjteren. - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - Het is…

de regenboog is schitterend te zien hun heksenjacht ontkracht door zonneschijn dat maant de mensen immer mens te zijn verspreid geluk verdraagzaam bovendien de lieden die het teken niet verstaan zij zullen ooit alleen en eenzaam gaan…