Netgedichten

netgedicht (nr. 89.124):

Penitentie

Een heel diep
tot in elke vezel
doorgedrongen
gevoel

verkleind en verfijnd
met penselen in beelden
van de eeuwige zee

in golvende bogen
van kromme
verwrongen
dichtertaal

bracht mij als ware ik
elime hillesum
op verstorende wijze
op sporen

die mij in mijn
ingehouden
woede inteerden

krioelend en wroetend
in aangezichtspijn
der zichtbare wereld
deden gloeien

was het boete doen
voor de voorgewende
bevrijding uit penitentiaire strapatzen

haar salvator en ridder
een misleide ontheemde
voor malversaties
in den vreemde