Alle inzendingen over ineke

zei ze adequaat Voor Ineke uit 5-Gym vlinders in het kwadraat…

dagen in een witte kamer strak steriel en kil verre voetstappen verwarmen je verschijning ontroert…

Je noemde me "Ineke" "Ineke" is mijn naam.…

Het waait nauwelijks, toch dwarrelen er al bladeren voor mijn voeten, en zo vergaat het me vaak Wat ik niet vasthoud, waait weg en kan zomaar in stukken vallen dus spring ik met lange armen heen en weer als een jongleur Zal ik alles maar laten gebeuren en toekijken met prikkeldraad om mijn gedachten? Zonder einde aan veranderingen…

Na zijn overlijden zoeken we over de leegte heen elkaars warmte Rituelen zijn te koud voor onze ziel We blijven dichterbij in de onderstroom waar we zij aan zij verder groeien Hij is waar hij was midden in de kring naast de open plek die we beschutten met de bloemen die we hier laten bloeien…

Jouw leven ruist nog in mij, in mijn gedachten denk je met mijn vragen mee hoor ik uitspraken die je ooit deed .....Jouw leven ruist nog .....in mij, in mijn gevoelens .....beweeg je met mijn bloed mee .....voel ik je stromen door mijn hart Jouw leven ruist nog thuis, alsof je aanwezig bent de warmte van jouw lichaam ergens tastbaar…

is heden een wierde met vier boerenhofsteden het eerste begin van Blijham een steenhuis verplaatst naar hoge grond toen Dollardwater kwam aan het Oosteinde de weg naar Bellingwolde die een andere loop nam het oude tracé loopt nu dood het laatste stuk ervan is de oprit bij het huis van Ineke en Jan N969 de nieuwe weg een stukje verlegd…

de kleine Elise zat voor zich uit te dromen over wat er allemaal in de toekomst nog zou komen plots hoorde ze vanuit een open raam een melodie die ze nog niet kende maar haar nooit meer verliet het troostte haar bij zorgen en verdriet later kwam ze haar weer tegen en herkende vroeg de pianist hoe het heette die zei als je ‘Für Elise…

Geel op blauw palet Gershwin kan tevreden zijn Luide lentelof…

vijftig jaar elkaar delen in het lief en het leed als je het gewoon zo zegt klinkt het als een eeuwigheid vijftig jaar elkaar meevoelen in het zoet en het zuur als je nu omziet en terugkijkt was het een handvol seconden vijftig jaar elkaar ervaren het is als korreltjes zand die gestold in mooie momenten zich vormen tot een goede film…

Mevrouw mijn moeder, gastvrouw ineens, stelde haar voor: "Dat is mijn dochter, Ineke." Ik bleek de buurvrouw, die haar huissleutel kwam halen. Ik bood het meisje aan te helpen en zij ging. En ik gaf lepeltjesgewijs mijn moeder het gemalen vlees en fijngeprakte boontjes. ... "Het is wèèr hopjesvla, hè Ien?" ...…

Hij is hier nog, thuis, overal waar hij niet is -- maar wij hem kennen.…

zuiver en jong is nog de wijnrank als zich de liefde meldt met prachtig de loten die zij spruiten laat rijk en vol is het leven in het volle besef geniet elk moment als druiven in trossen het terroir van de wijngaard als seizoenen verstrijken rijpt zich de liefde tot donkerrood fruit witte chocolade dan wel kruidige rosé van druif…

Rust keert weer in ons hart in ons lijf Na lange maanden van proberen en zoeken van leren en geven van beseffen dat niet alles zo is als gehoopt Veel nabijheid voelen van elkaar gelijkgestemd zijn en vertrouwen vinden Nog beter weten dat niets normaal is Dat niets zomaar gebeurt Maar ook dat we door willen gaan samen Dat houden van…

Weerloos en onmachtig zo weinig gehoord zo weinig gezien Onbestaanbaar en onwetend Roepende in de woestijn Geloven, in wat nog Hopen op anders Opstaan in licht Vergeten in de nacht Maan, de gids Zon, de warmte Samen in de groei Tot het einde toe…

Stinkende rotzooi Verrot tot op het bot Vies in je handen Gezwel in je hoofd Dreigend zwart gat Het begin.. maar ook het einde Het einde zeer nabij Zonder enig besef gebruiken misbruiken van munten en biljetten van aandelen en opties De mens van nu als keerpunt De mens van nu alleen nog maar te redden Zónder geld…

De natuur zou moeten zijn een oase van rust en stilte schoonheid, reinheid zachte geluiden van vogels en krekels groen, kleuren van planten en bloemen Alleen de mens hij weet geen raad meer denkt niet meer leeft voor zichzelf laat de natuur langzaam verdwijnen totdat hij ook zelf er aan ten onder gaat…

Gedenken, herdenken Waarom eigenlijk? Om te beseffen dat er nog steeds elke minuut zovelen worden vermoord om hun geloof om hun huidskleur om hun afkomst om hun overtuiging? Om ons te schamen dat we mensen zijn dat we hetgeen ons onderscheidt van de rest van de schepping zo slecht hebben gebruikt zo goed hebben gebruikt om het…

Lief Hondje Trouw Hondje Kittenhondje Moederhondje Blafhondje Vrolijk Hondje Gemakkelijk Hondje Zwiebelstaart Hondje Onze mooie Gimli/Gimpy met je sprekende ogen Te kort mocht je bij ons zijn Maar de pijn in je ogen van de laatste weken gaven aan dat het jouw tijd was We geven je nu terug aan Moeder Aarde zodat je kunt gaan naar…

We spreken steeds meer beeld- taal met digitale iconen van Thuis Hart (in de kleur van het moment) Envelop, Klok, Pijl en Prullenbak maar iconen van verf en bloed reizen in hun wereld van bladgoud met ons mee als portretten van het leven dat we graag willen leiden bedachtzaam en paraat als een rondborstige vogel die zijn veren laat zien…

de ijskorst in haar zal alleen maar ontdooien door zoute tranen…

op het strand ligt een fles half verscholen in het zand een vrouw staart naar de fles er zit iets in ze staat op opent de fles een brief volgeschreven met eenzaamheid ze leest en herleest weet niet van wie niet van waar voor even voelt ze zich verbonden ergens is een mens net zo eenzaam als zij…

dag, ben je daar weer, zei de vlinder tegen de  ontluikende bloem…

dromen over illusies die wonen in de wolken lopen over de weg die naar de wolken leidt dromen over de vrijheid daar hoog in de lucht de vrijheid waar we naar verlangen de vrijheid die vaak alleen in dromen lijkt te bestaan…

Oud en verschrompeld  Ligt de vergeten appel Bij het verse fruit …

het ‘alleen’ woont prettig in het huis gebouwd met trouwe muren en knusse hoeken met ramen dichtgeplakt voor ogen die kijken op de stoelen zitten gedachten te wachten op hun beurt ruziënde gevoelens rennen rond de tafel verschuilen zich voor ogen die kijken het ‘alleen’ woont tussen klachten krakende protesten van ouderdom…

ze denkt aan volgende maand volgend jaar of later hoe en waar zal ze dan zijn zo zinloos dat denken maar toch zo sterk zo graag willen weten en toch liever niet weten berusting afgewisseld door onrust want hoe en waar zal ze dan zijn…

hij kijkt je aan zegt niets terug en kijkt weg hij wiegt heen en weer heen en weer heen en weer hij is in zijn wereld laat niemand toe zoveel kinderen zoals hij ze bouwen muren om zich heen wonen in hun wereld er mag niets veranderen alles moet blijven zoals het is alles moet hetzelfde zijn laat ze niet los ga met ze…

de kast staat tegen de muur tafel, stoel en bed staan op hun plaats net als gisteren aan een andere muur hangt een schilderij een paar foto’s op de kast net als gisteren het eten wordt gebracht de koffie, de thee net als gisteren vandaag ben je gisteren vergeten stond die tafel gisteren ook daar vraag je hing dat schilderij…

De prijzen zijn gestegen, dat is voor velen zuur. Ze kunnen minder kopen, veel is voor hen te duur. Ze kijken treurig naar het verdwijnen van hun zuurverdiende geld. Ze hadden meer willen kopen, maar dat wordt uitgesteld. Ze bekijken hun gespaarde centjes, die worden elke maand geteld. Daar hadden ze veel tijd voor nodig, ze zijn nu heel…