Alle inzendingen over juliaanse taal

haore hove rust so sottecke op miene herfste, droomt van unne lange soomer daer icke nog jaege, renne langs ’t strande ende om unne glimlache vraoge, sie om unne reikende hande. die afstand drieft al dunne ferre, ’t slape is dieper as ooit, sezoene nervet miene vel, jonkhede verdwijnt, miene toekumste dooit. haore wange verraodt verte…

neem mijn hant, en wees niet bevreest als ick trecke door levende velden met voelende bosschen alomme want dickwils is een mensch te seer bedeest om sich als deelende, roepende stemme, kenbaer te maken…

Langhs d'ackers van schroom ende schuwe stille, slenter ick teghenwindsche stappen, aerzelende om onghericht in een verwarrede droem te treden ende te verdwalen. Neerwaerts ghekeerde ooghen beghrenzen als beklemmende bundelen van swart licht, die meer ende meer de ademende borst omhaelen met stomme banden, Totdat…

stilte en is niet altoos gevuld met leegte. somwijlen rust daarin een vrede, zeldzaam van geboorte. zij komt niet. zij is er. en voor men het weet ligt zij over herte en gedachte zonder geweld. dan is er slechts alleenzijn, en een tevredenheid, waarin de ziele, zonder woorden, gekust wordt.…

Nog een wijle spreken mijne ogen nog niet vermoghende tot wederrust te neigen, want zij aanschouwt mij immer aan. Mochte zij mij willen, mochte zij met mij ten slaapwaerde gaen. Zeker zal zij geuren naer laet-herfstigh rozenbloet, ende haere borsten begeeren een lentebloesem te onthullen. Het zijn mijne lippen die dorsten…

. vertèl mîj van drome, nogh verborghen, maor waorin zèker 't verleeje wart ontnomme ick gao nogh iene kier langhs de velde van weleer, die vertèlle van dreughte en diepen verlaotenhèd . die nogh altijd de huud bekraste, kier op kier, en waor mîn levenssaft verdampt in gelaotenhèd . herinner mîj aon den dach van merrege, die vertèlt…

spreeck niet van later, want later woont niet in mijn ure. dan ben ick reeds wechgegleden uyt uwen tijt. . maer nu drijf ick op de rimpelen, lichtblaeuwe wateren, gelijck een stille ademtocht onder den hemel. , alsof den deze mijne glimlach bemint, alsof het hooghe mij wederkent. . ja, ick ben ick, ende voor een corten stond gevoele…

Uytterlijck ghebeeldt in lijvelijcke omheyninge, in blinkende plechtighe toghen, . Alwaer die Schoonheyt haere stoffelijcke goetheyt te sien gheeft. . Maer daerboven viert een sachte glansinge in uwe beyder ooghen, als een stille wederklanck van licht. . Zij spiegelt den ongherijpelijcken wegh naer dat woordelooze ghevoelen…

O mine ziele, com nu naderby, ende sit in stille wordinge neder. Den dach en heeft syn laetste glansen niet meer, maer sijn schaduwe dwaelt al over veldt ende steden. . Siet hoe de avonde nederdaelt, als een sachten sluijer over menschenherte. Den eenen vindt ruste in sijn huys, den anderen blijft dolen met sijn smerten. . Laet hen…

't Was vaste vorsten- en regentenprik Je mocht je in een nette rij opstellen En een voor een bij Juliaan aanbellen Met veel te hard gebakken krentenmik Dat kan dit jaar voorwaar met goed fatsoen Want Beatrix gaat toch wel afstand doen…

nimp mi in dijne aorme, kum mi haole, ghij, engheline van den nacht . verzacht mijn schurend daghdröome in 't vervloekte aardsche dwaole . immers, ick zweef mit tastende hande op 't lenghend loover van lichte luchte luusterend naor dijne innighe zoete zuchte . opdat sij eens in mijn herte zulle belande om mi mit dijne teederheid te bevruchte…

ghe leest dit met een kloppend herte, soo mach men hopen, ja nogh stercker. . ghe leeft gewis in mijn ghe-dicht, ick schenk u adem ende morgenlicht, mijn bezielinge is in u gekropen. . 't is een langh zoeken gheweest naer 't rythme van uw wordinge, door luysteren, voelen ende schouwen. . oogen verhalen 't meest, soo segt men dickwils…

Jan Peter als herder, wat bleu achteraan En als eng'len prins Bernard en zijn Juliaan…

Ze kon van huis naar 't Baarnsch Lyceum fietsen Kreeg zeven keer per week Latijnse les Als puber en als aanstaand kroonprinses Zei "Luctor et emergo, Beatrice" 't Ging eerst niet echt van harte, later wel Want Juliaan bleef toch haar rolmodel…

.~ ~Het Ridderkruis van Juliaan dat ik hem o zo trots vind staan moet prijken op zijn linker borst. Zo zal hij naar de hemel gaan Mijn vent, mijn minnaar, ja mijn vorst.~…

wat er nu voor of achter ’nadat’ volgt waarom beginnen met lange zinnen en kort eindigen? het zicht is geheel aan mij wie bepaalt de regels? zij die soms niets delen doch alleen incasseren zoals reacties onder poëzie zoals ik, die toch graag deelt want lezen is gelijk uit een bundel zoals de Bijbel de Thora of Koran waar kan ik reageren…

Een mannetjeskat, noemt men meestal een kater Hoe noemt men een mannetjesrat, soms een rater zo heeft het NEDERLANDS verschillende kwalen Niettemin is en blijft het, DE TAAL DER TALEN.…

De tijd baart rozen, zeggen ze, verstekeling klimt aan boord, container vol relieken, taal en nog eens taal, een ansichtkaart, een brief, een boek, muziek - mazurka van Chopin, die mis van Haydn, strakke Bach op achterplaats in Calzadillo - ook veel verzameld daar: eikels, kastanjes, allemaal bermspullen, een stoel en nog een stoel, een stugge…

De tijd baart rozen, zeggen ze, verstekeling klimt aan boord, container vol relieken, taal en nog eens taal, een ansichtkaart, een brief, een boek, muziek - mazurka van Chopin, die mis van Haydn, strakke Bach op de achterplaats in Calzadillo - ook veel verzameld daar: eikels, kastanjes, allemaal bermspullen, een stoel en nog een stoel, een…

Sport is lichaamsbeweging met willekeurige, zelfopgelegde, absurde handicaps. Waarom zou iemand teneinde een bal in een doel te brengen alleen de benen, of alleen de hockeystick, mogen gebruiken?…

op de bodem van de diepte lag als een oester een weerbarstig woord onderzeese stromingen kwamen en gingen bleven haar beroeren gestaag schuurden ze over en langs het gesloten fort ze werd weker minder stug een trage transformatie met het verstrijken van de tijd herrees ze aarzelend uit haar as de wedergeboorte van een woord…

sist en gist vertrekt en verdwijnt met pen en papier zwiert ze over de aarde speurend naar de lezende zielsverwant gaapt en slaapt vloekt ze vlucht voor vergetelheid zoekt licht in zwaarte tast met talige vingers naar een andere werkelijkheid…

Mijn matineuze mediowissel Marchandeerde meerdere malen Met mammons Marginaal markante manuscript Manoeuvrerende manifestanten Maakten machiavellistisch Malafide malversaties mogelijk Meer manco maar minder maniakaal Moesten mannequins Mantelwetmatigheden Manu propria memoriseren Minutieus minuscuul Memoreerde men mij Modus vivendi mijn…

Boven der wolcken zocht ick. Onder den zonnebrand zocht ick. In den hooghen glans zocht ick. Maer gheen stemme quam. . Gheen oor luysterde. Gheen herte antwoorde. . Doe keerde ick weder. Niet verre. Doch inwaerts. Daer, onder lagen van tijt, onder assche ende vergetelheyt, bleef een gloet bewaert. . Niet van goden. Niet van…

Bij het onderzoek van het syndroom van het autisme wordt te weinig rekening gehouden met het bestaan van subtypen.…

* [Volgens Simon Stevin, anno 1587: is Nederlands een ideale taal tevens binnen de wetenschap en valt af te leiden uit het grote aantal eenlettergrepige grondwoorden waardoor volgens Stevin onze taal oorspronkelijker is dan en van het Latijn afgeleide taal als het Frans.…

Slijp mijn nachten met de pennen van ieder uur het ongeduld gescherpt door slijpers ziel, omvat het lopend vuur op papier verguld een opkomende dag, waarop de verzonnen tranen van een bejaarde zon al zijn opgedroogd en waar de inkt gedoopt werd in verwaaide as,in de taal als evoluerend en kloppend instrument.…

Het vloeken neemt de overhand ‘t cijfer der Nederlandse taal zakt in triest te weten immers want: de taal is mooi, zeker zonder Krachttermen!…

in trage uren gist de taal in het duister later na het rijpen in de zwarte nacht lijkt wat ze zeggen wil zomaar uit het niets aan te waaien ze ligt voor het oprapen woord voor woord maar haar klank loopt vast zie haar ontsnappen fanfare zonder muziek hoor haar knarsende ledematen achter de huizen in een doodlopende…

In een bos van mooie woorden een nest vinden slapen in de takken van een taal als nachtvogels voorzichtig roepen, de ander als een echo over een dal van licht ------------------------------- uit: 'Barcarolle' (1997)…