Alle inzendingen over kraakpand

Zo’n dreiging schrikt hem absoluut niet af: Het maakt niet uit, een kraakpand of de bak, In elk geval is hij weer onderdak.…

Je nam mijn liefde mee naar onbestemde oorden kraakpanden met rammelende bedden matrassen vol met ongedierte in onbekende rommelsteden van een uitgeput niemandsland gevoelig omdat het pure liefde betrof veilig met een regenjas omdat overal aids loerde gespannen omdat verlangens hevig waren bang was ik om te veranderen maar ook jij was…

Hij was de weg kwijt Al een lange tijd Was van het padje af geraakt Woonde in een pandje dat hij had gekraakt Maar nu heeft hij de weg weer terug gevonden Volgt al een tijd het juiste pad Nooit meer zie je hem ladderzat Het kraakpand heeft hij verlaten Het gaat met hem nu best wel goed Maar ik hou hem in de gaten Hij mag niet weer van het…

O, spreek mij van de liefde en de trouw van glans die in de Lichtfabriek verviel waar menig uitbundig man en vrouw danst met een vrolijke, doch broze ziel dit grote pand, gekraakt en aan de vloed herbergt het boekwerk van een oude tijd de duisternis smaakt teder nu en zoet door menselijk falen van haar angst bevrijd wij dansen tot de zon…

die jij hebt weggedaan om verder te groeien een oude koffiemok met als opschrift Amsterdam leeft gedichtenbundels en een atlas het verschil tussen non fictie en fictie nog maar nauwelijks aanwezig deze druilerige ochtend vroeg zijn dichters geen dominees bij de openbare boekenkast voor de serieuze liefhebber van soevereine kraakpanden…

Leefde in kraakpanden, metrokokers. Overal waar hij niet werd weggejaagd. Hij telde zelfs de nieuwjaren niet meer!…

zoon en schopte tegen keurslijf, tegen wetten die mij beklemden –bijna als sonnetten- drang naar vrijheid voerde steeds de boventoon gezag kon steevast rekenen op hoon wanneer zo’n ouwe lul mij wou beletten dan maakte ik met hem de kortste metten en kreeg die eikel z’n verdiende loon ik voelde mij een echte Rolling Stone die menig kraakpand…

Je vertelt me iets over liefde, waarheid trouw en vergane glorie in de geheimzinnige lichtfabriek vol dansende uitbundige mensen het is een groot kraakpand in een verlaten dorp aan zee waar ze oude boeken verzamelen in een kleine muziekzaal zonder dak Eindelijk is de duisternis zoet geworden door menselijk falen in jouw droombeeld…

Als bezoekers geen kraakpand vinden en als alle opvangplaatsen volzet zijn, met oneindelijk veel luchtkastelen aan dingelen. Als liefde voor het hele land ontbreekt en "houden van" wordt ondergebracht in tenten .…

druk werd wel iets zachter Mijn kleding als vergaring van geraapte restanten leerde mij hoe ledig 't is als je alleenlijk kan verwachten Voor mij deden mensen een stapje opzij stonk uren in de wind (denk ik), m'n haar was als brij Dit was mij tot dans, als vergetene m'n ogen sluiten op goeie house Dansen en dansen in de kelders, kraakpanden…