Lichtfabriek
Je vertelt me iets
over liefde, waarheid
trouw en vergane glorie
in de geheimzinnige lichtfabriek
vol dansende uitbundige mensen
het is een groot kraakpand
in een verlaten dorp aan zee
waar ze oude boeken verzamelen
in een kleine muziekzaal zonder dak
Eindelijk is de duisternis
zoet geworden
door menselijk falen
in jouw droombeeld
bladzijde na bladzijde
ben ik mens, dier en kind tegelijkertijd
We dansen tot de zon in de schuimende zee zakt
er zilte dromen in mijn rugzak komen wonen
En er zijn nog muizenissen
voor bij de borrel en de kaas
wanneer het kaarslicht
eenzaam flakkert
hoor ik de lokroep van de liefde
eenzaam uit jouw broek roepen
Ik probeer je te begrijpen
maar jouw waarheid
komt te dichtbij
kom blijf niet zo alleen
vraag deze liefdesdans aan mij
Nog even en ook ik
weet hoe het is geweest
tussen ons samen in de late avond.
Geplaatst in de categorie: emoties
liefdesemoties
142
Er zijn 3 reacties op deze inzending:
om het ritme goed te krijgen, - waar hapert het?
..en hoe los je dat vervolgens op
zonder het gedicht te verklooien?
Ik zal in de toekomst nog eens gaan herzien. Vaak is een herziene poging een goede vervanging van het origineel.
Bedankt voor komen lezen en het kritisch blijven.
om het ritmisch beter te laten lopen,
dansen zeg maar,
nadat de liefde weer terug
in zijn of haar (?) broek is gekropen...