Alle inzendingen over leven aarden

reikend naar het licht ranke vrouwelijkheid draagt voelbare zwaarte ik stijg op uit dit bestaan en laat mijn leven aarden…

uit de mislukking werden zij herboren zij zongen hun lied uit liefde uit verdriet er ging zoveel mis en toch nooit vergist in de keuzes die wij maken geesten lachen praten er hangt iets in de lucht het is eindeloos blauw dit leven waar ik van hou muziek op de planken gevangen in dromen en gedachtes in de lessen des leven aarde…

vanuit een zelfgesponnen buitenkant zweef ik als de jonge zomers en ik laat dit leven aarden, in de grond van mijn bestaan er vliegen vogels mee hun zachte vleugels zingen van de zwaluw in een ranke luchtbeschrijving lijkt hun dans de ondertoon van gaan ooit, als de seizoenen kruisen trekt mijn lijf haar sporen mee maar haar frêle…

aarden…

Elementalen, vervul mijn wens: maak mijn wezen geschikt om te leven, aards en verheven, als bezielende mens.…

Heelheid Helemaal hier te leven, aards en vol met glans, ontwrichting weinig beleden geeft scheuren in mijn hand. Gesloten is mijn wereld zo lang dat duurt, echter diep van binnen breekt een muur... Zichtbaarheid is niet de maat; liefde is een naam! Door ontwrichting heen schijnt een licht, warm en zacht.…

Sinds 2014 mijn woorden vrij, stopte in 2022, maar 2025 roept mij. Niet stilgezeten, literatuur verkend, vormen en stijlen, tot in elk moment. Opgeven? Nee, dat staat niet in mijn boek, ik volhard in boosheid, elke stap, elke hoek. Kritische stemmen, ik leer ervan het meest, hun gal is mijn lessenfeest. Maxim en R.E.N.S., een duo zo…

het leven heeft ijzeren knuisten de zon speelt en draait een koperen melodie over de aarde waar mens en dier vechten voor hun leven.…

Morgen gaan we buitenspelen zet ik de zon op mijn schouders en jou ernaast worden we zwanger van stoute gedachtes en foute woordgrappen krijgt de driehoeksverhouding geen vervolg stopt de groenteboer met werken lopen kerken leeg is de straat groener dan normaal bezwijkt niemand aan drankgebruik of druk blijven mama’s leven krijgt rechts…

Het universum stuurt memo’s rond. Sluit het net rond slordigheid. Doet deuren open die voor andere dicht blijven. Heeft van tevoren bedacht wat wij nog niet van plan waren. Haalt preventief het avondeten van morgen uit de vriezer. Bedenkt alvast namen van onze ongeboren opvolgers. Zet alvast een flesje koud. Stuurt exen weg die het opnieuw…

De aarde die hij ooit schiep Is veranderd in een chaos Van Amerika, tot China En van Chili tot aan Laos Als eerste kunstenaar ooit bestaan Boetseerde hij mens, dier en natuur Maar bij alles wat zich op aarde afspeelt Staat hij niet meer aan het stuur En kijkend naar het aardse leven Dat in niveau zeer ver is gedaald Vraagt de oude man…

nog zag ik hen aards maar ik voelde al hoe meerdere dimensies hun geestelijk uitdijen zichtbaar maakten in vorm en omgeving een tintelend fluïdum gestalte bleek communicatie de snelheid en eenvoud van telepathische overbrenging machtig te zijn op menselijk en alle leefniveaus zoals de natuur en alle vormen van bestaan die de…

wij al getransformeerd naar een geladen vol van genade voelend heden niet meer gebaseerd op kracht maar op verbinding zodat er een verrassend geheel kan groeien naar een nieuwe aarde met futuristische toekomstwaarde…

wij zijn nooit het paradijs uitgejaagd maar hebben er in onze hoogmoed zelf om gevraagd dachten de top van de schepping te zijn maar in samen leven konden wij geen empathie aan het aardse geven beschouwden in onkunde alles lager en minder van soort van een organische eenheid begrepen wij geen woord in het streven naar goed beter…

om resten uit het leven van toen te conserveren…

van de tijd wij delen eeuwig leven allemaal…

ik heb geen armen afgehakt of benen afgekapt van al wat leeft ze nooit met dood bedreigd of stil gezwegen in negeren van hun tijdelijk bestaan ben met ze omgegaan als vriend in het verweven van ons leven tot geschiedenis de getuigenissen zullen nooit verloren gaan in zand en steen van aarde zullen onze merktekens blijven staan…

Je leent bij leven de aarde laat de schuld niet oplopen!…

bruggen zijn gebouwd tunnels gegraven bergen geslecht dalen gevuld in een leven vol dagen was het ravijn wel zo diep en het graniet onbegaanbaar bleef de rivier in al die tijd echt onbevaarbaar mogen wij wel de aarde trotseren of is leven van elkaar leren…

Wie weet, ben jij soms even op aard kijkend hoe wij 't hier doen met ons leven is het leven bij jou dan iets meer waard wat zou je ons dan hier kunnen meegeven?…

er was geen buiten meer het land gekocht verpacht geclaimd tot eigendom gejat door wie de meeste macht en centen had het prikkeldraad de stoep en straat snelweg en rivieren je moet betalen aan de staat of aan tal van die inhalige aasgieren waar is het land gebleven wat hebben wij de kinderen te geven geen buiten meer want ieder…

aardse leven is voorbij voorgoed verboden terrein Jou hebben we leren kennen als een man met een hart van goud voor je vrouw, kinderen, familie en vrienden mensen waar je van houdt Ook wij houden veel van jou hebben respect hoe jij met je ziekte omgaat jou te moeten loslaten is het ergste wat bestaat Mooie herinneringen aan jou zullen…

Een zaadje viel het zweefde met de wind lager en lager het daalde op Aarde Men dacht het sterft alras de dood ergens diep in de Aarde Echter, er kwam een dag dat het zaadje ontwaakte een groen plantje kwam boven Aarde Toen ging het snel het wonder van groei en bloei zette 'n prachtige bloem in de Aarde…

De avond laat weer zijn schaduw vallen. De dag kleedt zich uit en in het terugblikken schilder ik het portret van het mysterie. Haar laatste stuiptrekking ebt weg in golven en laat tekenen achter van een naamloos gezicht en toch zweert mijn hart het te herkennen; mijn ziel gecreëerd door mijn eigen denken. Tijd heb ik als illusie geïntegreerd…

hij schiep de aarde en bevolkte die met een evaluerend en evolutionair levende mens naar zijn beeld en gelijkenis techniek en creatief sloeg snel de vleugels uit in maagdelijk ontdekken robots waren er al vlot in alle werk dat verlichting zou kunnen geven niet vergelijkend met de mens maar innoverend verbazingwekkend in…

deze prachtige bloemen uit het oude aards paradijs te delen…

het bleke wit als schutkleur hun bestaan vonden in een licht loos milieu waar mijn streepjes licht de portalen aangaven waar dood en verderf energie produceerden uit lichtgevende symbiose van ongehoord en nooit geweten die daar hun supers voor voeding vonden die wij uit onze overvloed aan naam en daklozen hebben gegeven om echt leven…

van het magma zwavel voert je naar de hel in een geest- verruimend lachmaar het lijf van Gaia is gestold maar sist nog haar venijnen je voelt het kloppen van haar hart weet je dicht bij haar geheimen ze pulseert geen bloed haar huid is warm en broos de weeën komen woordeloos ontvang haar ziel en voel de spanning van inwendig leven…

weer ruim voldoende zand voorhanden in deze posthistorische tijd geen mensen meer om avontuurlijk te landen en elkaar de schat te betwisten nog hangen sporen van strijd als tekens van haat en nijd in de opgeschoonde lucht zacht zucht het land in weldadige warmte zijn rust dolt natuur in eeuwige lente door een nucleaire vlaag is aarde…

de aarde is geweest het zelf gaan zien zonder meteen het banen van anderen te moeten ervaren ik wilde er zijn in eigen herinnering geweest het was mijn paradijselijk feest…