Alle inzendingen over morgen aangaan

Ochtendkou siddert, drijft weg met wolken, waarna stadslicht alles warmt.…

Mijn geestige geest is geestelijk rijkelijk bedeeld, om vele geesten in de geest van de mens van geluk, glorie, hoop, kracht en strijdkracht toe te bedelen. Opdat vrede en harmonie geestelijk de wereldlijke wereld gaan overheersen boven het heersen van afgestompte, zieke geesten. Geestig genoeg?! Je had moeten zien met welke geest ik…

Bestrijden, 't Onrecht Aangaan, 't Gevecht Allerliefste, 'k blijf ervan dromen Jouw Liefde besprenkeld op mij 'k Hou van Jou, 'k hield van Jou 'k Hou van Jou Mag ik voor eeuwig verdrinken in Jouw Liefde? Mogen wij voor altijd bij elkaar komen?…

Door onderdanigheid te veinzen kunnen we relaties met anderen aangaan.…

ik kan je niet gerust stellen dat alles goed zal komen zoals zo velen je vertellen ik doe het niet om je te kwellen maar je moet de hel aangaan, wil je weer dromen…

Bij het aangaan van een huwelijk zou een 'niet goed, geld terug'-garantie moeten gelden in plaats van de huidige 'niet goed, geld weg'-garantie.…

Ik moet dingen aangaan en op zijn beloop laten gaan. Ik moet niet zoveel denken. Ik moet niet zoveel schenken. Ik moet aan mezelf werken. Ik moet sterken.…

En ik wil die worsteling aangaan, helder en duidelijk, met de fractievoorzitter en als het moet ook met de fractie. Want mijn werkgever is niet de VVD maar het Nederlandse volk.…

Soldaten van Oranje, ware krijgers, Leeuwinnen die de strijd aangaan als tijgers.…

ik loop onrustig rond door m'n woonkamer het wordt steeds donkerder en het regent en het regent ik zou een lamp aan kunnen doen net als al die lampen die aangaan de avond valt in scherven van licht maar ik ga zitten in het donker en luister naar het ruisen van de regenbladeren…

Zij tilt zich overeind en in het licht en maakt een stil begin stil met zich zelve, langs het smalle lijf liet zij het hemd afvallen, dat zakt tot in een dunne kring van plooien, een weinig mijmering zet zich, zij ziet naar beneden de blootheid van haar eigen leden, het vreemde van het nu gebleken lichaam en de schemerbleke…

eerst lachen ze dan gaan ze het gevecht aan dan knielen ze het gevecht aangaan dat Deelder ons glijers verder leren mag kort en laag blijft hij ondergedoken Pokon plant ziel gaat de tijd verder alleen met de stad in beeld licht ingebeeld…

Hoofd dat zwaar en Loom is, niet meer In beweging te krijgen En zich met de minuut Meer van het lichaam Scheidt - bovenwerk Vol wol, wollen draden, Wollen spinsels die Het gevecht met het Leven aangaan en de Woorden die jij tegen Mij zegt die alleen nog Als klanken binnenkomen Die alle betekenis Hebben verloren…

Ze rust waar het zachte licht valt, stil als het aanbreken van de dag. Een Roemeense schoonheid in blauw kant, waar schaduwen en zonlicht spelen. Zijde als een gefluister op haar huid, azuurblauw tegen het wit van de lakens, de ochtend die zachte lijnen trekt waar droom en ontwaken elkaar zachtjes ontmoeten. Haar donkere haar valt over…

En zelfs als na ons overlijden onze materie door de tijd verzameld zou worden en weer teruggebracht in de toestand waarin ze nu is, en ons het levenslicht weer gegeven zou worden, zou zelfs dat feit ons volstrekt niet aangaan zodra de draad van onze herinnering eenmaal verbroken is. (Essays, Boek II, Apologie voor Raymond Sebond)…

De strijd met mijn gevoelens nog één keer aangaan? Of wordt de pijn dan alleen maar meer? Zonder jou kan ik nog niet. Mijn gevoel, dat alles anders wou. Maar mijn geweten, dat het anders ziet...…

leeg, zo zonder jou Vanuit mijn bed kijk ik opzij De leegte van de kamer komt in mij De pijn van zijn met jezelf en niet meer met een ander Voelt als een open wond in mijn hart Maar ik zal het toch met mezelf moeten doen Omarm de pijn met liefde en maak een nieuwe start Of zal ik weer vluchten… Rennen zoals altijd Kan ook gaan vechten Aangaan…

bij het verkennen van de grenzen in het leven kwam ik mezelf tegen er was geen groeten in ontmoeten maar wantrouwen en argwaan een vreemde snoes die pikte op het veld vol hoenders moest ik met hem de strijd aangaan of konden wij het samen aan na kukelen en paaien vonden wij een compromis waar geen enkele haan ooit naar zal kraaien…

de nieuwe morgen is aangebroken…

Hodie mihi, cras tibi!…

Eenzame sneeuw in een datumloze nacht Bracht mij alles maar meer dan verwacht Verwarmd door deze februarische kou Wist ik het ineens zeker Ik hou van jou…

Tot morgen, zeggen we bij 't afscheid. Maar of morgen nou volgende week is, dát ben je bij 't zachtjes sluiten van de deur, al kwijt. We lopen de deur uit, in 't besef, dat je vergeten bent dat we er waren.....…

De morgen is nieuw, al is hij niet anders dan de morgen van gist'ren en de dagen daarvoor. Het lied van de merel, dat klinkt in de stilte, lijkt een lied dat ik nu pas voor de eerste keer hoor. Terwijl de zon met haar stralen de horizon rood kleurt; de mist zich niet langer met het water verbindt.…

Ik kan het niet achterhalen wat ons zo bindt, ‘k Weet wel dat ik deze band uniek vind, Elke avond ga ik slapen en denk iedere keer … Gelukkig … morgen zie ik je weer!…

Morgen is er weer een dag Morgen is de toekomst Morgen is vanzelfsprekend Morgen is de dag na vandaag Morgen is er weer een dag Morgen is bijzonder Morgen is een opluchting Morgen is een gevecht Morgen is er weer een dag Morgen wordt weer anders Morgen is weer een dag zonder jou Morgen is verdriet Morgen is er weer een dag Morgen…

De eerste januaridag ziedaar de geroemde dag van morgen hoe kan het anders dan beter gaan dit jaar. Toch heeft de mens reeds sinds aller tijden zich beter voorgenomen en was slechter niet te vermijden. Voorspelbaar dan deze nieuwe dagen de trieste conclusie na vele malen vragen.…

Denken gaat hand in hand ongelijke passen van toen, nu en ooit dragen schouders scheef van loslaten waar handen zacht raken zeggen ogen dag en dank je morgen begint alles opnieuw…

over bergen en zorgen zoek ik de poort naar morgen ongelovig kijken lachende woorden verborgen tranen gekooid verlangen herkenning van mezelf in jou gedachtenloos zonder haten uit liefde loslaten los laten…

Morgen? Morgen is er weer morgen…

Ik kon alles zien door de glazen ruit mijn zicht in gretigheid vertroebelend als adem condens vormt, en mijn vingers afdrukken achterlaten in een poging door het raam te tasten, naar wat in morgen ligt En toen de deur eenmaal open ging vond ik zoveel - te vroeg…