Alle inzendingen over rechtlijnig

glanzend als zilverwerk rechtlijnig een slootje…

Rechtlijnig denken heeft alleen zin in een eendimensionale wereld.…

rechtlijnig in denken en doen, rechtlijnig van figuur. Het vleesgeworden poldermodel.…

het woord in vlechten de zin gaat rechtlijnig door de mond die het sprak…

De hagen gesnoeid er is rechtlijnigheid weer langs alle kanten…

Rechtlijnig consequent gezeur eeuwig en altijd RETROGRADE; TERUGGAAND Altijd en eeuwig gezeur consequent rechtlijnig waarom apen en beren? Vaak pieken, soms dalen laten wij pieken koesteren leven is kort, niet zinloos…

De veelgehoorde opvatting dat vrouwelijke lezers van streekromans net zo rechtlijnig, eenvoudig en conservatief zijn als de personages in hun favoriete boeken, berust op een vooroordeel.…

luister niet naar mij ik spreek over weinig als ik al iets roep is het rechtlijnig of door eigenbelang ingegeven ik hoor u nog zeggen die vent kletst veel maar wat die vertelt is bovendien niet uit te leggen…

stil aanwezig staan ze als voor niemand te kleuren niet voor zichzelf maar in opdracht volbrengen zij hun taak niet zoekend niet vragend naar het hoe en waarom verwerkelijken zij het zaad rechtlijnig evenwichtig zonder emotie daadloze daad…

regels worden met de regelmaat van rechtlijnigheid geschonden door wie slechts het ego verstaat van eigengereide gronden hoor en wederhoor vermeden rollen koppen over straat terug naar af zonder reden langs de witregel die openstaat…

Het liefdesleven van Piet Mondriaan Zag hij rechtlijnig, als zijn schilderijen Liefst harmonieus en zonder bakkeleien Gedraai is fout, het moet rechttoe rechtaan Vond hij die eindeloze joie de vie? Het eind is zoek, dus dat vertel ik nie…

Rechtlijnig kwetst zij teveel mensen met haar scherpe heilige driehoek waarin liefde soms verdwenen lijkt de wereld vernauwd tot een boek je komt er wel achter het leven is toch niets de heer is mijn herder besluit zij dan zachter je kunt wel een goed mens zijn maar toch nooit voldoende als het belangrijkste ontbreekt mis je de hemel…

aan jou waren dure woorden niet besteed jij ging voor eenvoud in een behapbare duidelijke structuur juist in delen had jij het grootste plezier ieder het zijne dat waar je echt helemaal recht op hebt eerlijk delen zoiets als recht op de man af geen verhalen maar de waarheid zonder verpakking weten waar je staat helaas is…

in uitgesproken zijn weegt stilte de echtheid van woorden kijkt waarheid om de hoek met grote zelfverzekerdheid zijn rafels weggeschoren van scherpe kanten geen overleg waarin voor beiden nog respect is te behalen uitgesproken zijn geeft stilte maar in de staart huist het venijn…

bol is nog te hoekig moet gladder zijn van lijn meer pigment omdat gevoelens op mijn schilderij ook zichtbaar moeten zijn de schaduw is te licht ze tracht het duister te vermijden zon speelt sprankelend met zicht maar kan het donker niet verleiden vlakken zijn wel goed verdeeld wit kleurt mooi de randen alleen de mensen ogen houterig…

in het zacht kubisme waaraan jij lijdt ben je de ronde lijnen kwijt rechtlijnig lijkt het leven zich te stapelen van groot naar klein in de wisselende schijn van licht en schaduw waarin koorts fluctueert die gerelateerd is aan inhoud en grote in strakkere elementen huizen de gevoeligheden waarbij hoofdlijnen zorgen voor…

‘Rechtlijnig was die Teeven, heel stabiel Ik heb hem wat gegevens toegestopt Vanzelf heb ik die aardig opgeklopt en samen sloten we een reuzedeal Ik nam, miljoenen rijker, snel de benen, ben bij Bermuda mooi voorgoed verdwenen’…

het rondde in goud de massa wit gebundeld licht waaierde uit in krachtige stralen die hun intensiteit zelf bepaalden met energie overgoten baadde aarde in de bron van de zon waar scherpte en rechtlijnigheid het credo van de eeuwigheid zong…

Rechtlijnigheid voedt mijn strijd. Ik zie de puntige realiteit en vlak deze zo nodig af, op dit moment is het niet veel anders.…

inzake nabijheid kunnen we melden dat deze van tijdelijke aard is dat sprake is van ontbindende factoren zo gedurig als voorlopig zoals terzijde leggen een verre reis ondernemen verdwijnen uit oogpunt van afstand, van wederkerigheid bij het aan elkaar rechtlijnig voorbijgaan…

Telkens als ik een regel schrijf laat ze tijd verdwijnen op het onzichtbare papier aan de andere kant Gaat ze rechtlijnig door vlechtend haar weg in oorsprong van volmaakte eenvoud Ze trekt haar kleren uit en strooit zachtjes zingend haar poëzie uit in een bevredigende verbazing…

Telkens als ik een regel schrijf laat ze tijd verdwijnen op het onzichtbare papier aan de andere kant Gaat ze rechtlijnig door vlechtend haar weg in oorsprong van volmaakte eenvoud Ze trekt haar kleren uit en strooit zachtjes zingend haar poëzie uit in een bevredigende verbazing…

in het landschap De sloten watergangen paden,wegen als langs een liniaal geschreven taal van wiskundigen Wij trekken lijnen vanuit onze breinen: rechtlijnig Misschien dat het een kronkel is.…

Het einde waar je naar loopt te lonken, alle gedachten niet meer rechtlijnig maar krom. Kapot en niet meer te maken, gebroken door het leven. Het geluk kan mijn hart niet meer raken, alles weg, het goede opgegeven.…

ik flankeer mezelf treed uit gedachten aanschouw, divergeer wijdlopig reik tot lijfelijk afscheid ik land mijn walvislichaam op zwaartekrachtig zand tegenover dunne kustlijnen breek ik mijn laatste glazuur, kristallijn, bij rechtlijnig ontwaken is alles beter dan schijn…

Wonen van vroeger weten ervan achter de warmte van roze vulva’s rechtlijnig baksteen en muizenvallen.…

ik kan het licht niet buigen wel de fase gaan verschuiven waardoor het breekt de marges zijn bekend na het ongeziene infrarood dansen golven tot ver in het mysterieuze ultraviolet ik kan het licht niet buigen rechtlijnig in getuigen straalt wit tot in oneindigheid de volmaakte kleur van eeuwig zijn…

Rechtlijnig en creatief denken op zoek naar mijn doel. Het omzeilen van mijn emoties. Vertrouwen op mijn buikgevoel.…

Rechtlijnig en creatief denken op zoek naar mijn doel. Het omzeilen van mijn emoties. Vertrouwen op mijn buikgevoel.…

in permanent heeft tijd je haren gegrijsd het leven in de heer kende ook een weleer waarin bloemen bloeiden verborgen in het hoge gras op lange zomerdagen onttrokken aan ogen die slechts rechtlijnigheid konden gedogen voor pleziertjes is geboet het lange blonde haar grijst permanent onder de hoed…