Alle inzendingen over rust, winter

Werken en rusten het buitenleven geluiden en geuren De vertrouwde horizon hoge zilversporen oplossend in de lucht Na de oogst minder doen minder praten uitademen met het ruisen en ritselen van de wind in zacht winterlicht…

de stilte van de winter geeft mij rust en kracht krakende sneeuw heeft voor mij een donsdeken gelegd over kille woorden in de luwte van warme gebaren vertoont het leven waar het om gaat de stilte van de winter drukt langzaam en zacht bewogenheid in mijn hart die ik zal bewaren © Hilly Nicolay…

Denken aan winter zowaar een vredige rust in stilte gehuld.…

Dan is de herfst voorbij komt er een winter aan daalt er een rust nu neer had je gedacht Daar is de kerst meteen stressendeballentijd met wat geduld komt rust na nieuwjaarsnacht…

Zon in de winter glijdt langs huizen en velden rust tot het voorjaar.…

één fotomoment in ruil voor rust de rest van de winter sportvakantie in lech…

Als tijd altijd was Bleef ik eindeloos liggen In pas gemaaid gras…

Denken aan winter zowaar een vredige rust in stilte gehuld Wind waait door het park eenden bij winterse plas delen laatste nieuws Storm in de vijver twee woerden zijn zo verliefd weet niet wie zij kiest…

het winterse land rust onder een wit tapijt sneeuwklokjesstil scherpe klanken weergalmen weids dragen zijn blik verder dan het dwalen…

Een grasmaaimachine uit Vleuten, gewend in de winter te teuten, kwam haast niet tot rust en zei, uitgeblust: ‘Echt overal voel ik nu scheuten.’…

najaar heeft zijn verlangens in ontmoeting van scheppende winter sneeuwkoningin verheft zich boven einder wiegend in een creatieve tred ze speelt haar spel in schepping van rust haar dans beoefend ze in de knisperende kosmos van dreinende druilerige druppels geanimeerd glooiend over winterse weiden…

grustbak vol met vruig langtandschoppen nodig om de bleuk te opsperen bladgries tegen onktruip maaitang vol met graaps vlak voor de maandmaan is mijn tuin weer winterklaar kan ik vanachter mijn vraam het gevleugel van het pikvee en gestruipel van broermoppen bekijken met een bak zoete brek op de driehoeks koppietafel staand en op mijn schoot…

bewinterde aarde je versteent alle wereldse geluiden slechts hier en daar vallen scherven gekraai her en der en woorden vervriezen in de mond je hardheid mildert plots het bestaan er rest nu geen lawaai als is het leven van overtolligheid ontdaan stil als steen zacht het kristallen gras en bewegingloos alles op zijn plaats gevroren de ochtenden…

Uitgestrekt rust het veengebied wachtend wat de winter biedt.…

Beschutting is goed, ik weet het, ik moet opstaan – en een boom planten.…

De rust wordt wreed verstoord, de mensen zijn nu uitgeslapen. Ruimen meteen die rommel op, druk in de weer met bezem en met schop. Het straatje moet weer schoon, zo wordt het hier verwacht, Wat zullen de buren anders denken. Hier is geen tijd voor winterpracht.…

Ik ben de zon in de zomer, de sneeuw in de winter en de druppel die de lente doet overlopen. Nou jij!…

Het licht valt als adem op de kale takken, breekt in ijzige lijnen, danst op het stille oppervlak, en ik besef dat ook mijn eigen rust een pure bron is waar alles wat stil leek ontwaakt.…

Buigende takken sappen trekken zich langzaam stil groeit nieuw leven Mijn kruin gesloten voor de wereld, sappen trekken zich traag terug langs kale takken, geen blad dat nog ruist in de kou, geen splinter die buigt onder de stille druk van de winter.…

Dat ook ons hart rusten kon lijk 's winters de velden doen. Wij zouden verstild, voor 't wonder bereid de liefde erkennen als God nader schrijdt. ------------------------------ uit: Schaduw (1929)…

Er zijn uren Zonder jou. Soms. Misschien. Het is denkbaar. Er zijn rivieren met oevers vol boterbloemen Zonder jou. Er zijn wegen zonder jou. Zijwegen, ongelukken, greppels. Vlinders zonder jou zijn er, distels. Ontelbare. Er is mismoedigheid zonder jou. Laksheid. Angstvalligheid. En er gaat geen uur voorbij, Er is nog geen uur voorbijgegaan…

Nu op deze wintermorgen voetstappen krakend sporen achterlaten in de sneeuw blaas ik mijn verdriet als adem weg in de kou waar het door de wind zal worden gevangen om in bevroren takken van bomen te schuilen tot de zon mijn tranen omtovert in kleine parels.…

Na de Zomer Wordt het langzaam weer Herfst En ook nog die koude lange Winter Maar ook daarna wordt het Wederom Voorjaar Zolang er momenten Zijn van geborgenheid en rust En lachen van mensen om mij heen Zolang verdraag ik het Het wordt ook herfst en winter in mijn leven Totdat mijn handen beven Maar gelukkig kan ik dan zeggen Ik ben…

Als ik aan jou denk, stroom ik echt helemaal vol, vol met liefde Genegenheid die zich moet uiten tot zij weer bij zinnen is Mijn liefde voor jou gaat dieper veel dieper dan sowieso ooit geweest Samen met jou, dans ik het voorjaar tegemoet...!…

Op school en op het nieuws erven leerlingen in verhalen de leugens en de bereidheid om oorlog te voeren Meer is minder is de wet van kinderen die vragen worden overgeslagen Vader houdt hen kort Wanneer ze iets ondernemen dat hij zelf had moeten doen deelt hij klappen uit en breekt hij het af De mensen in hun holen werpt hij kruimels…

Het nieuws is heftig en best wel naar, dus gaat de televisie uit, de radio brengt me niets beters dus is het rustig in huis! Ik sluit de wereld buiten, de gordijnen dicht hier en daar een kaarsje, wat flakkerdend kaarslicht het is zalig warm, knus en rustig binnen ook al moet de inloop nog beginnen! Maar soms moet je besluiten, wat beter…

Innerlijke rust je van de stilte bewust onder het maanlicht.…

Aanbeland in de herfst, lopend naar de winter van ons tijdelijke bestaan hier op aard denk ik; alles, maar ook alles Was het me meer dan waard! Dus herfst kom maar op, winter pak me maar, het kan, het mag en ik zal ‘t ondergaan In dit mooie aardse wereldse bestaan!…

sleep me door de winter door deze winter ik zou honderd dagen willen slapen mijn verstand is weg, lijf koud, geen gevoel laat me dan door de winter slapen laat tenminste mij door de winter slapen…

Kom lief laten ons hand in hand voorbij de winter gaan waar geen afgebeten dag de leegte schrijnen zal of gedachten vult met woorden in het onbekende rust wellicht de stilte en herkenning van onszelf…