Alle inzendingen over schatplichtig

Er leefde een dichter in de Jordaan Die zo met de Jordaan was begaan Dat zijn hartenkreten en gedichten Hem schatplichtig verplichtten Tot dagelijks digitaal gaan…

Toen ik Rosa Moenkin nam, in het dichte maisveld mijn begerige handen in haar blanke vlees drukkend liepen woelmuizen en faraoratten langs onze verweerde voeten. Een hyena bleef staan kijken en rook ons hitsige bloed maar bijten deed hij niet. Hij droop af zoals alleen hyena's dat doen, zijn staart bewoog naar Jaffa, zijn kop zwaaide…

Wat te doen bij eenzaamheid en hoe kruip je er vandaan ? Je vader heeft haar bed gespreid, hij hoefde je geeneens te slaan. Je telde ooit je vrienden, bedrukt hield je op bij vier. Zo leidde je een inert bestaan dat nergens meer toe diende en leefde langzaam verder als een bijbels gekweld dier. Omarm nu toch die eenzaamheid, je hebt…

het kan even duren geduld is niet gehinderd door haast doch schatplichtig aan een geheugen van grachtwater; slechtziend en doof nee, dan de heldere beek die eindeloos woorden herhaalt, de letters spelt tot in omgewoelde grond, een verzande oever.…

aan het proefdraaien net als ik ik hoor gekreun gesteun het ontwaken van natuur alles heel voorzichtig op zoek naar hoe het ook alweer was het is maar even van korte duur en alles loopt weer zoals gebruikelijk in de pas alles zo teder zo voorzichtig overdenk ik terwijl ik loom achterover leun o wat zijn we aan haar toch schatplichtig…

O die voortvluchtige mens je groene kant is je beschermer de synthese van een vergezicht tot het blad zich keert, maakt het je slachtoffer, je betaalt voor wat je schatplichtig bent met vernietiging terug.…

O, die voortvluchtige mens je groene kant is je beschermer de synthese van een vergezicht tot het blad zich keert, maakt het je slachtoffer, je betaalt wat je schatplichtig bent met vernietiging terug.…

Misschien was ik nog vol van woede, kon ik het niet meer zien. Het Noorderlicht en het vermoeden zinvol te zijn, misschien.. zie ik een vos in de sneeuw vandaag met waterige, bedroefde ogen kijkt hij me dan heel kort aan en heeft zijn dikke staart van gember, geen lust meer om te slaan. Misschien drink ik morgen Riesling of schenk…

kracht vinden in alomvattende leegte tocht omzetten in dat vleugje wind waar vleugels op gebouwd mogen worden voorbij een schatplichtig smachten prachtig opfladderen tegen het licht in zinnen verzetten door opheldering kwellingen vervliegen per hoogtemeter onwelgevalligheden verbeteren in ledige lucht als een laatste zucht die stilte verkiest…

O jij voortvluchtige mens mijn noorderlicht is je beschermer synthese van zovele gezichten tot het blad zich keert, maakt het je slachtoffer en betaalt werd met vernietiging terug tot voor wat je schatplichtig was het was die tijd die vrede wilde maar niet kreeg, het huis de luiken sloot, het zonlicht zweeg, je dacht het aardse licht…

Niet denken maar doen handeling schatplichtig stroomgebied van dromen rivieren ledematen bloeien kleuren boeiend naakt het praten niets in stilte alles bonzen van leven open de sluizen alle deuren open sloop de muren naamgenoot in liefde goud omrande schoonheid bloemetje voor de dorst behulpzaam neergeschreven wat er toe doet…

vader ging vaak uit vissen aan de oever ving hij eenzame stromen van verre gedachten van alles van wat diep in hem verborgen was nu opent de zoon op zolder de dichte dozen van zijn vader hier vindt het kind vroeg of later het woord dat hem bevrijdt en levend is als water…

natuurhistorisch gezien ben je meer dan halfaap, je loopt op twee benige rechten en ontwikkelt toevallige mond werkjes, een besproken invloedssfeer daarom is de rij ook zo lang vandaag de boeken beloven veel te weten een basis natuurlijk aangemeten schatplichtig aan elke gewetensvraag wind, licht en druk spannen langzaam samen om levensvatbaar…

Natuurlijk is ondergetekende wederom schatplichtig aan onze fabelachtige, ingenieuze, technisch begaafde, ongenaakbare, doch bij tijd en wijle toch ietwat eenkennige eeneiige tweeling Theo en Danes, die hun licht hebben laten schijnen over het laatste uur van de brokkenpiraat in de Arena... ________________________________ KAPISTEIJN Ooit voer…

Een kleine rozekleurige vingerwijzing naar Guillaumes 'Minnekoosluwten', alhier te vinden in de rubriek schatplichtige Netgedichten, is voorwaar op z'n plaats. ___________________________________ ROZEVINGERIG In de rozevingerige gloed der dageraad - Eoos - lag met geloken ogen loos een meisje naast de havenloods nog jong en wulps…

Aalst Anno 1893 klompen en klossen kletterden in de filatures langs de rivier waar werkopzieners jakkerden op kind’ren en verkafferden bij 't bonkende weefklavier politiekers, textielbaronnen, zonder kennis van Vlaamse taal, verlieten zich op bronnen, op pastoors en volksspionnen, schatplichtig aan 't kapitaal hardvochtige conservatieven…

Maar 't bonzen van het bloed kent hier geen mededogen en ook haar handen niet, vervuld van tederheid, noch hare mond, begeerlijk, warm, bereid, en onweerstaanbaar als de helle brand der ogen, die stervelingen noopt tot duurzaam onvermogen èn hen schatplichtig maakt in alle eeuwigheid.…

schaduwen te binden, niet uitlegbaar dat alles ook onbegrijpelijk kan blijven hoe het komt dat ik jouw vertrek te verdragen kan zonder pijn het lijkt simpel in de baan van jouw afwezigheid, het stelt dat de link tussen zon en maan koppelt liefde aan onsterfelijkheid los van barrières maar dat woord blijft, waaraan we mede – en schatplichtig…

Welke ongeboren dichter op het noordelijk halfrond welke toonkunstenaar in het oosten van de zengende poorten van isfahan tot de dampende geisers van ijsland waar de zon een half jaar in duisternis kwijnt van de barre witte ijszeeschotsen van moermansk tot lissabons trage estuario do tejo welke zanger binnen deze contreien…

lenen, niet uitlegbaar dat zaken ook onbegrijpelijk kan zijn, de vrijheid te ontlenen niet alles te begrijpen, hoe het komt dat ik jouw vertrek onverdraaglijk kan dragen zonder pijn het creëert de link tussen zon en maan koppelt de liefde aan onsterfelijkheid los van barrières maar dat ene woord blijft, waaraan blijven we mede – en schatplichtig…

Tot en met het feest van Kerst - helers, schatplichtig aan de kribbe, afzien van hun louche streken.…

De TROS is gebrouilleerd met zanger Bauer Ze doen nu zelfs zijn platen in de ban Daar hebben ze veel exemplaren van Frans was dan flauw, maar dit is nog veel flauwer Maar als het echt zo werkt, zeg ik: hou vol! Lange Frans! Baas B! Ga ook naar John de Mol!…

[Onderstaand vers is schatplichtig aan ‘Het hart eener deerne’ van Heinz Polzer] Hij was naar Overijssel toe gekomen Dankzij heur fijnbesnaarde lieflijkheid Hij was een eloquente, stadse rakker En zij een welgevormde boerenmeid Hij trof haar aan op zeek’ren vrijdagavond In een hoofdstedelijke disco-bar Maar tussen al die Amsterdamse deernes…

Geen hoger honing, in het florilegium licht van goudaders ingebed tussen idioom en mening, juweel dat verborgen blijve, zingeving consistent een cadavre exquis, er daalt stuifmeel van goudstof op beschreven bloemen, hier speelt de dichter lyrisch op de mestvaalt schatplichtig aan…

Oh, kijk nou toch, zei ‘t kamerlid, ze zijn weer aan het rellen. Vlug kwamen Kurt en Cor erbij en keken met hem mee. Wat jammer dat die schreeuwers elke intocht vergezellen. Bij ons was ‘t vroeger enkel feest, die intocht op tv. De eerste keer dat Sint, zei babcia, met zijn Zwarte Pieten bij mij thuis een bezoekje bracht, stond ik meer dan versteld…

Schatplichtig wordt ons lichaam, warm Dampt uit het land een geur van wijn - Mocht nu een blank-omvangende arm Lijfs lome lust tot peluw zijn! En rondom ruist en ploft de val Van wat door maanden luistrijk leeft Slechts daarvoor dat het eindlijk al Zijn pracht het zand te spijzen geeft. En wij ?…