Alle inzendingen over schuurtje

Druipend als ze daar, naast hem in dat schuurtje staat. Hij twijfelt niet meer.…

als ik boos ben, mijn woede zich ontladen moet, stort ik mij op mijn krabpaal in het schuurtje van mijn achtererf alle ingehouden emotie alle opgekropte frustratie krab ik weg…

Weer voel ik warm mijn vaders hand en hoor zijn stem in mijn gedachten, als ik de geur van spijkers in een roestig blikje ruik, die lang vergeten in een schuurtje wachtten…

Een woeste heuvel dichtbloeiende bruidssluier verbergt het schuurtje. Een verlaten web: de zweefvlieg danst er monter en veilig omheen. Een fijne, blinkende streep. Zonnestraal of spinragdraad?…

Hier sta ik dan te staan al in uw tuin haar schuurtje, soms word ik helaas uitgeleend aan wie ook in ons buurtje. Men gooit mij vol met bladeren, dat valt dan nog al mee, maar soms is het ook mest, men denkt ik ben een plee. Het noemen van mijn status is toch wel overbodig, want wil men ergens komen dan heeft men mij toch nodig.…

Het vervallen schuurtje ademt een sfeer van geborgenheid door de jaren heen nog vaak rusten de huismussen overgebleven uit mijn jeugd op haar scheefgezakte dak passend bij een ‘rijk’ verleden lang uit het straatbeeld verdwenen de rijtuigen en paardenhoeven hoe vertrouwd ze klonken ook de mensen in het zweet met hun ijverige handen…

Je kunt een schuurtje worden, een deurtje met een hangslot door je navel, het is afgezaagd maar het geeft voldoening als ze bij je komen schuilen. Je kunt nog altijd fier rechtop als telefoonpaal dienst doen, stijf tot in de lengte van jaren, onbuigzaam maar met uitzicht op de helling en het dal.…

Zo goed ken ik jou De sleutel in voor- of achterdeur en zelfs van het schuurtje. Ik weet jij bent verdrietig, overstuur of gewoon lekker neutraal. Toch komt er altijd een verhaal. Het is warm, de tuin staat open voor vele valse oren.…

Ik veeg het schuurtje: bonte snippers stuiven op: eens een dagpauwoog... Luide vogelzang vult de vochtige leegte van het maartse bos. Tussen dor lover flonkert het frisse groen van bosbessenstruikjes. De citroenvlinder stijgt op, geeft aan warm voorjaar een vluchtig koeltje.…

Daarom vraag ik u nu: Heeft u soms hier of daar ergens in ’t schuurtje nog wat bij de hand van ‘t mij ontbrekende ~Pietermanknechtenzwart~? Geef het aan mij dan ben ik uit de brand.…

Los gezaaide ledematen oogsten het geheim van het schuurtje. De sloot ruikt naar de trein die flessen telt waarin verlopen staken zich zien waggelen in de wind. Hun lege doppen staren naar het kind dat al kon tellen.…

dag in dag uit was er wel was in het jaar 1900 voor de jonge moeder die toen mijn oma was maar zou zij ooit gewassen hebben in een wak met een rivier op loopafstand van waar zij woonde in mijn verbeelding zie ik haar ook in de winter bezig in het kleine schuurtje waar het soms krakend vroor maar ik hoop, dat het werd warm gestookt…

Mijn schuurtje, aan vervanging toe, is een berging.…

Wij samen, doe het zelvende rebellen, Verbouwen ieder schuurtje tot gedicht Om niet, als u, Muze, in katzwijm ligt Het zonder onderdak te moeten stellen.…

Het enige wat nog herinnert is dat kleine houten kruis wat er bij dat hoopje aarde staat achter het schuurtje bij dat oude huis.…

als een boemerang ontblote de dode snoek zijn grijsgroene camouflage buik voorzichtig haalde ik h’m uit het water en keek in dode ogen later in het schuurtje stopte ik de snoek in de weckfles en wachtte zes maanden geduldig zoals een moordenaar kan toen je verjaarde gaf ik je de snoek rijkelijk voorzien van kervel, bieslook en dragon…

Ik zie het ding nog in het schuurtje staan; op zondagavond werd ie aangestoken, een nachtlang stond er wasgoed op te koken want ’s maandags moest en zou de was gedaan. Ook op het keukenaanrecht stond er een, een groen geëmailleerde naar mijn weten. Een kleintje, nee ik zal het nooit vergeten. Het was een éénpits ~Beccon~ naar ik meen.…

de brokstukken waar je de benen over brak zijn bewaard gebleven en geordend weggestapeld in het schuurtje van je bewustzijn. daar heb je geen omkijken meer naar. en ik? ik richt mijn zaal weer in. helder, zuiver, ontdaan van het muffe kan jij weer aan de muur.…

Ik heb mijn fiets ’s nachts in het schuurtje staan, zorgvuldig op het lichtnet aangesloten want anders gaat de accu naar de kloten en is het met mijn rijplezier gedaan. Want fietsen zonder stroom, toe ga nou heen, dat heb je binnen korte tijd bekeken is mij onlangs nog duidelijk gebleken toen d’ accu plat ging onder Ankeveen.…

Hij rent naar het schuurtje en versleept het hout voor de kachel naar binnen. Timmeren als een bezetene. De ramen timmert hij dicht. Geen kier blijft onbedekt. De voordeur, de achterdeur. Dicht. Drijfnat, het zweet parelt van zijn voorhoofd. Schaafplekken. Bloeddruppels.…

“Ik heb een beter idee”, zei de man, ”er staat een tochtvrij en waterdicht schuurtje verderop het land, met een houtkacheltje en een voorraad hout. Waarom neem je daar je intrek niet? Ik moet er geen vergoeding voor en wat meer is, zo blijft het schuurtje onderhouden. Als je wil, kun je iedere ochtend met ons mee ontbijten.”…

Het was nachtelijk donker en stil blote voeten schuifelden op de trap Eigenlijk schoof zij, tegen haar wil, naar het schuurtje, stap voor stap Een huivering onder haar negligé duidde haar schaarse kleding aan Als iedere nacht zat zij in de puree; als altijd schreide zij zonder traan Het duister stille, zonder één ster zong zachtjes haar…

Het is koud in het schuurtje. Ondanks al mijn verdriet voel ik de klamme kou tot diep in mijn botten doordringen. Ik huil en ik voel dat ik niet meer stoppen kan.Leunend tegen de oude keukenkastjes aan komt al mijn machteloosheid naar buiten. Ik hoor mijn gierende snikken en ondanks alle ellende verbaasd het me dat ik nog zo huilen kan.…

Betasten… Ja, jou, Lydia… Je kunt me vinden in het schuurtje achter de pastorie – half acht morgenavond. See you, Arnold Niet ‘t grootste poëem aller tijden, maar ’t moet maar zo, denk ik onaangedaan. Ik grijns en mail het.…

De prinses begon de bladeren op te rapen en Mara nam ondertussen vanuit het tuingereedschap de bamboe bladhark en zette die tegen het schuurtje. Na een tijdje raakte Arimasatu vermoeid. Ze kreeg pijn in haar rug en koude vingers. Ze schoot nog weinig op ook. Begerig keek ze naar de bladhark die verleidelijk tegen de schuur stond.…

Kijk maar in je vader zijn kast in het schuurtje jongen, kraste de raaf en vloog weg voordat Thomas zout op zijn staart had kunnen leggen. Hij holde naar huis en vond het grote mes van zijn vader. Vanaf die dag ging hij naar de grote school en voelde zich veilig en werd niet meer gepest.…

Toen is hij via het schuurtje haar raam in geklommen. Toen hij eenmaal binnen stond begon Roos zacht op hem in te slaan en vroeg wat hij hier nou kwam doen. Simon begon het uit te leggen over hoe het zat. Toen hij eenmaal klaar was met praten veegde Roos haar tranen af.…