Alle inzendingen over steegje

Het steegje loopt een beetje krom net als jij huisjes, klein, gerimpeld als oude handen zomaar een steegje doodlopend, keitjes gebroken door de tijd…

mijn hart is leeg als een verlaten steegje de weg ernaar is niet te vinden niemand kan het vullen alleen jou liefde jou vriendschap... maar je kent me niet langer ik word een vreemde voor jou en jij voor mij...…

ik kwam jou tegen in een donker steegje duwde je tegen de muur rond 2 uur de maan glansde in je ogen ik voelde de passie was nog high van de assie je naam wist ik niet alleen je vermogen…

achter de silhouetten van een nadruk dichtbij gevaar kom ik langs je en sta ik daar je staat er verscholen zenuwachtig achter je onschuld waar je graag mee zou knuffelen teder je ware blik onthuld…

boven het steegje een wind tussen de sterren doet het ijs regenen in de nauwe straat laat de wind sneeuw dwarrrelen alle kanten uit koude aprilwind onder de magnoiaboom een bloesemtapijt een blauwe ballon aangewaaid in de geveltuin blauwe boragie met winde in de rug blaast de storm voor je neus alle kades weg…

vandaag ruik ik water niet dat van een rivier of het zoute van de zee niet het frisse van een bergmeer vandaag ruik ik zwembadwater een opblaasbad vol kinderen chloorvrij en vol spetterende bellen ik koester een moment ik verf de zwarte wolken tot het smetteloze wit zoals die schapen vroeger waren, dromend achter in een steegje kindervoeten…

jij platina blonde poes met je licht blauwe bloes welke ik graag wil ontknopen om mijn vuur op te stoken je speelt met mijn zinnen die willen beminnen zet hormonen in bedrijf in mijn onvervulde lijf uitpuilende blauwe bloes mijn wellust zoekt een smoes mijn twijfel zoekt te lang maakt mijn geweten bang ik loop snel het steegje door…

En de woorden "waarom toch" doorbreken de stilte in het steegje, dat nooit meer zoals vroeger zal zijn. Met de kragen omhoog staat men stil in de kilte; gezichten vol afschuw en harten vol pijn. Maar ook harten vol hoop en een rotsvast vertrouwen dat het goede het kwade eenmaal verslaat.…

Alweer elf jaar geleden Je blik weerspiegelt weer even in de oogappel van mijn hart Een stukje geluk uit het verleden gesneden Het steegje waar we stonden diep in die nacht Je gaf me een zoen en vroeg of ik het meende, wat ik die middag aan de telefoon zei hardop door de telefoon dacht Je keek me doordringend aan en ik...…

Hoera de Dordtse magistraat Heeft het besloten Jan Eijk krijgt zijn straat Nou straat, een steegje waar Je nog niet dood gevonden worden wilt Aan hem voor wie geen weg, allee of laan Geen avenue, geen plein, plantsoen, poort, dijk Baan, bolwerk, dreef, haven, kade, gracht te groot zou zijn Wordt minder dan een voetnoot toebedeeld Maar aangezien…

Hoe mooi die menigte hoe in de zon ze wachtten Ik in schaduw in een steegje, in de koelte mensen sprak leuzen las van keuzes Een vrouw liep langs met kind aan hand in d'andere de Nederlandse vlag Dan bewoog de stoet Een juichen, opzwepend Véél rood wit blauw, Veel rode harten, Véél 'k hou van jou Gezonde goede mensen die ergens voor…

Victor Maar je was als een lampje dat opvallend oplichte wandelend tussen de mensen door Ik zag je lopen vanaf de toren aan de overkant met je prachtige vrouwelijke passen Ineens liep je die zijweg in en ging je richting strand je verdween achter de struikgewassen Haastig verliet ik de toren drong tussen de mensen door het steegje in…

Als er een hond op straat zou hebben gelegen, een slapende hond die dood leek te zijn, of een dode hond die leek te slapen; als er een jongen uit een steegje was komen aanzetten, hetzelfde steegje als waarin de uitgehongerde kat verdween – ik zou het óók geloofd hebben.…

Opeens werd ik een steegje ingetrokken, het was Frank, de jongen die me al jaren pestte. Hij sloeg me keihard in mijn gezicht en zei dat ik alles moest doen wat hij me zei. Ik was bang en probeerde hem van me af te slaan, maar hij was natuurlijk veel sterker. Hij scheurde mijn blousje kapot, en begon mijn bh langzaam los te maken.…

lebberend aan kunstschatjes en de schoonste herderinnen onzer beminnelijk gezette zinnen op omzeilingen hunner verdedigingen beduvelde muren de vele luren die gelegd zijn of tergend durende vurige minuut-uren fingerend na het ronduit zingen de feedback op een flets geworden windjack die te gek was in versteende & achteraf in een steegje…

We belandden in een smal steegje tussen huizen door, daarna nog een straat over, daar had Mientje niks over gezegd, maar het was nu toch al gebeurd. En toen achter nóg een steegje, zag ik hem: die grote speeltuin waar mijn buurmeisje honderduit over verteld had. Er stond een hek omheen. Er stond een stenen huisje in. "Daar woont Ome Piet".…

Ik doe moeite genoeg de doden te vergeten Maar ze weten steeds beter mijn zwakke plekken en steken Hun knekels in mijn cerebellum, frontale kwab of hoe Al die onderdelen in die kelder daarboven ook mogen heten Ik hoopte dat die lelijke littekens op den duur Zouden genezen of tenminste verbleken Maar er heerst een hardnekkig echo In mijn buis…

Ik zou hem niet tegen het lijf willen lopen in een donker steegje, nog niet in een fel verlichte straat zelfs. Toch vond ik hem altijd iets zieligs hebben met zijn hondenogen en uitgezakte gezicht. Ik had altijd het idee, dat hij wel de slechterik speelde, maar eigenlijk niet gelukkig was in zo’n rol.…

appartementsgebouw Gebruik van mogen maken Ik werk samen met een buurvrouw Zij en ik verzorgen de tuin het meest We spreken dan niet veel met elkaar Maar laten elkaar wel weten Wat we mooi vinden of wild, wauw vinden De natuur kent zoveel geheimen En de rust is ongekend en voelt fijn aan Tot plotseling er lawaai, stevig lawaai klinkt Door het steegje…

Een gezwinde aanloop, sierlijke boog en even later bevind ik mij in het steegje achteraan de huizen. Onmiddellijk rijzen de nekharen ten berge. Het gevoel dat deze escapade weer niet zonder schermutseling gaat verlopen, neemt overhand toe.…

." Zo stapte hij, deur in, deur uit, Van steeg tot steegje voort; Maar als hij op zijn schimmel zat, Dan ging hij uit de poort! Dan reed hij naar de buitenlui, En schimmel had zijn vracht, Want ieder kind, een uur in 't rond, Dat arm was, werd bedacht.…

Ze wou er uit, weg, een steegje in. Haar vriendin stond haar met verschrikte ogen vol ongeloof aan te kijken. Ze gingen zitten, ze begon te huilen. Ze was woest op zichzelf. Niet op die mannen. Die deden waar ze goed in waren. Nog nooit had haar eigen zelf, haar zo in de steek gelaten als nu.…

Jamie loopt bijna onzichtbaar het steegje uit. Sylvester staat nog buiten, zwijgend staart hij naar het afgebrande tuinhuisje. 'Jammer', Jamie is achter hem komen staan. '’t Was net zo’n mooi huisje', gaat ze fluisterend verder. Sylvester knikt. Hij draait zich om om te zien welke voorbijganger hem zo vriendelijk probeert te steunen.…