Alle inzendingen van Julius

de straat is weer ontmaagd door zacht sproeiend regenwater hitte en klamme onzichtbare zuchten hielden het voetbed en klinkers, gehuld in stoffig zand en ook mijn duffe geest lang gevuld met vragende uitzichtloze vluchten, ieder op eigen wijze, zo men de behoeftigheid zelf leest . ik zie ook hoe de vruchtjes aan takken druppeltjes…

het wordt weer stil om me heen of krimpt het buitengebied ook van binnen, in mijzelf heeft elke mens dat gemeen? . zal het een verslavende vrijheid zijn die jou en mij verblindt, wil ik geen angst ervaren “het goede is mij immers welgezind” schreeuw ik om mezelf te bedaren . toch nadert de schaduw nu snel hetgeen ik eigenlijk niet verkies…

mijn gemoed heeft bij tijd en wijle windeieren gelegd als ik bij een herstart de lat te hoog leg, iets dat voorkomt uit mijn manische naïviteit, dan is de vreugd helaas van korte duur en word ik door een blinde droom verleid . dan komt de aanloop naar een volgend licht, door mij ongevraagd of wellicht uitgedaagd op een pad waarop ik mij aan…

er gaat geen dag voorbij zonder het verleden mee te dragen in het heden op weg naar morgen in ieder moment tonen zich de lagen die er aldoor voor zorgen dat het gaat over mij . ik ben niet uit te leggen; wie kan dat wel jezelf inschatten is een onbereikbaar doel het is een opsomming van tijd in een tel wel is het zo dat ieder moment is gebonden…

op de dag voorafgaand aan de zonsverduistering liet het ademen al weten ik heb juist deze dinsdag gemaand je gedrag weer eens op te meten . soms geraak je in iets verzeild waar je part nog deel aan hebt wellicht wel over een daad geijld maar de kern van de zaak blijkt verlept . ik strooi met raadsels, zoals je ziet dat gaat soms met het…

ik heb mezelf geopend daar bedoel ik mee, de wereld mag weer binnenkomen . het vergane jaar was en is soms nog slopend, met nu en dan een bescheiden lach en thans probeer ik weer een weg te vinden om naar eigen aard op te stomen . het zijn kleine pasjes die ik doe en natuurlijk weloverwogen ik was vooral mentaal de wereld moe en mijn ziel…

vriendschap is als een vorm van broederschap, een extra arm aan de boom van het leven. . groots zijn zij die mij zo beschermen en aandacht hebben voor mijn zwakke zijden. . of degene die een traan wegneemt — pijn of vreugde, beide waar. . vriendschap groeit in gelijkheid, in aanwezigheid, en blijft bestaan zelfs in afwezigheid. . ik…

wat de liefde met mij doet lijkt soms op schermen met floret het is gelijk ballet, met schakende voet, de ander raken in mijn verlangen van overvloed . doch nagenoeg enkel het torso wel te verstaan en alert aanzien hoe mijn geliefde prooi op haar vaardigheid wedt . het is een spel van komen en gaan alsof men telkens van schaduw wisselt…

ik wandel rond, ofwel heen en weer over een stoep, langs het zand en tenten het is nog vroeg maar adem nog de schaduwsfeer van de late voorgaande uren in deze durende zomerse lente . de mens die ik ontmoet droomt nog vaak van de nachtelijke uren of duwende gedachten en lopen komend mij haast in trans aan mij voorbij ik word ook ingehaald…

ik buig mijn hoofd voor jou, mijn zwoele nacht het is niet vreemd of ver, ik had je verwacht . je schuilt her en der in de gleuven van de oude boom; . die is thans in zomerse pracht waarachter het licht onnavolgbaar leeft en enige schaduw slechts ijle zuchten weeft . terwijl zij en ik uitzien naar het ochtendgloren waar in ons hart en…

ik dwaal door de zomer, ben geen nieuwkomer, doch het mooie blauw en heldere licht geeft steeds warmte en dromend uitzicht . het zijn wat woordjes dun uitgedrukt, vertellen zij over liefde in haast muzikale akkoordjes het is mogelijk dat het ook jou lukt . nee, we zakken thans niet in ons gemoed dat doet geen recht aan de gaven die ik…

in mijn najaar zal ik haar niet meer treffen zij, en een enkel ander, immers ze keren nimmer meer terug, dat zegt het ademen . waarop komt het aan in de nadagen, neen, dat er niets meer komt derhalve is het denkbeeldig jezelf te verbinden, in ieder geval dat moeten beseffen, het doet een beroep op mij, op een willekeurig ander, op elkander…

De boom spreekt en hij doet dit met bewegende takken Soms met een buigende stam bij noodweer Zwaaien doet hij dan met de vele bladeren Meestal in het najaar, als hij moet gaan lossen . Het sap heeft dan een seizoen door zijn aderen gestroomd Zo gaat dat jaren, keer op keer En maakt hij ruimte voor komende tijden, Maar dat is na een innerlijke…

houden van blijft het reikt verder dan menselijke grenzen in elk geval is er iets dat beklijft en ontstaat uit opkomende hartenwensen . neen, ik breng niets nieuws, maar wie doet dat nog wel alles is al gezegd, maar hoe het ook zij ik heb deze woorden, toch andermaal hier, op maagdelijk papier vastgelegd . neen, bij houden van is niemand…

het was onder de rook van opgestegen kunstwerken tentoongesteld hangend, staand soms zwevend ieder voorwerp vragend om een kijkersgunst . bezoekers in alle kleuren en maten in al dan niet verstaanbare talen maar met liefde voor het uitzicht met soms een roep om eigen inzicht . zij schiepen een verheffende ambiance en raakten mijn ziel…

. bewust weet ik het wel gevoelsmatig is het langgeleden dat ik nieuwe woorden heb opgeschreven zeker, de tijd is een betrekkelijke meetlat en geeft ook niet altijd zelf de reden immers gevoel en verstand kennen als het ware regelmatig een eigen leven. . er gaat een paard en wagen voorbij de ijzers toetsen kletsend de stenen aan ik zie…

uit mijn liefdevolle hart ontspruit zich in regenboogkleuren openslaande leliebladen, als in een waterfontein getooid . waar druppels zich glinsterend en juichend verspreiden over dit vragend aardse groen * het is nog alleen aan een ander, te zeggen . ja, ik ervaar ook een overvloed van een hemelse gebogen gloed…

plots viel mij een slanke uitbeelding op nabij een ingang, waar het hoofd naar de hemel wees, in een hoek los gekoppeld van moderne strakke architectuur . alhoewel het voor mij op deze plek, als een samenvatting oogt van hoe benauwdheid zich vertoont en waar je je adem inhoudt eer je binnengaat door enig functionele deur . een haast…

bedankt en houdoe, zei zij bij het verlaten van de zaal dat doet zij altijd en oogt dan erg blij het zal haar ziel zijn die ik vertaal tijdens die gangbare momenten in klanken die haar welzijn raken . ik word erdoor geroerd, het verwarmt immers ik raak slechts toetsen van het manuaal zonder duiding in welke richting dan ook toch ontstaat…

vandaag probeer ik te ontsnappen aan het saaie wat deze dag voorspelt kom op, daar moet je overheen stappen wordt door jan en alleman voorgesteld . ik dwing mezelf tot een keuze maar daar begint het kunnen kiezen, doe wat je graag doet is de leuze pak je biezen en zit niet te kniezen . het is een dualiteit overstijgen; ga ik op zoek naar…

wat ik u in wezen breng, kan u niet lezen. . het is een verbeelding in een blanco vierkant vlak . . . . . . . wat u niet kan voelen is de slag van mijn hart ik ben niet aan te raken en adem langs contouren van een dooiend wak . ook naar mijn luisteren is een brug te ver het kent een valse start, immers mijn stem woont elders…

de straat of beter gezegd deze laan is leeg, hol en zonder echo zeker er is gras en gruis en grijs dat laatste slaat op mij, denk ik spontaan de lengte van mijn haar is aangepast aan een burgerlijke keurigheid de rest is omhuld met stof uit de loop van de kring, alom te vinden immers de liefde is voor mij afgelast, ben niet meer te binden…

het licht valt binnen echter gescheiden door doek aan linker en rechter zijde . het snijdt de ruimte in twee haast twee belegen schaduwen oplopend naar zwart de piano vangt een lichte glans alleen, als die vrij van stof is hij is elektrostatisch. een bestaan op zich en ademt tegen de muur, ook bij klanken als zij het auditorium vullen .…

ik pers geen perspectief uit mijn wilskracht daarentegen laat ik wat meer vanzelf komen je kunt gerust zeggen, de dag vordert zacht en denk aan de gestage groei van bomen . natuurlijk is doorzetten ontegenzeggelijk nodig maar per saldo wordt alles door het innerlijk gedragen als dat kan steunen op vertrouwen, met minder ruis dan is “geweld…

ik zoek tederheid zonder woorden enkel het gevoel dat er iemand voor me is iemand die mij ziet zoals ik ben een mens met diverse kanten soms binnen mijn “Zijn” met zijn dualismen doch van het grootste belang is, dat ik mezelf ken . De weg doorheen het bestaan is vaak als een concours hippique je stoot je al bij een eerste balk of die welke…

In de dualiteit van het zogeheten “Zijn” ervaar ik meerdere kanten van wie ik ben als ik dit onderken en in mijn hart bewaar voldoe ik ruimschoots aan mijn innerlijke stem . het is niet zo, dat het gelijk staat aan de idee dat ik er, ook als is het een natuurlijk gegeven, daar aan wen, nee, ik neem het mee in al wat ik denk en voel, en zal…

soms is men genoopt in de hitte van de strijd zich als kameleon te gedragen en zich derhalve te verschuilen . om zich te voegen naar schaduwlagen opdat men geheel tegen het helle vuur in de lucht met haar omringende atmosfeer kan omzeilen . thans komt de dag geheel tot stilstand niet omdat het wordt gezegd, maar ik ook door een verzadigende…

ik had nog geen piano gespeeld de vingers zochten de toetsen niet te raken al vroeg voelde ik me verveeld en bezocht zomaar de stad om te ontwaken van de doorsnee dagen, van de dampende lucht ik moest mijn verstard eelt verplaatsen immers de dag mag best eindigen in een luchtige zucht ik wilde het licht van mijn ziel weerkaatsen en spoorde…

lieven is voelen door de huid door de adem en het licht in de ogen soms ontbreekt enig geluid het wordt in het hart gewogen . om me heen kwam het hedenmorgen naar mij toe, door hen die ik liefheb zij die mij ook op eigen afstand verzorgen in denken, doen en soms in oprecht laten . het is als ik van geluk met een vinger in mijn zielenmeer…

ik bezweer het einde, ontken het afscheid berust liever in het onvolledig zijnde zij zei daarentegen het is al jaren zo dat ik je verveel en jij mijn liefde mijdt -alwaar woorden zijn verworden tot zuchten raakt de ziel verdwaald- * de deur valt dicht, voor de laatste keer; zij gaat, door de toekomst ingehaald…