Alle inzendingen van Julius

Langhs d'ackers van schroom ende schuwe stille, slenter ick teghenwindsche stappen, aerzelende om onghericht in een verwarrede droem te treden ende te verdwalen. Neerwaerts ghekeerde ooghen beghrenzen als beklemmende bundelen van swart licht, die meer ende meer de ademende borst omhaelen met stomme banden, Totdat…

Uytterlijck ghebeeldt in lijvelijcke omheyninge, in blinkende plechtighe toghen, . Alwaer die Schoonheyt haere stoffelijcke goetheyt te sien gheeft. . Maer daerboven viert een sachte glansinge in uwe beyder ooghen, als een stille wederklanck van licht. . Zij spiegelt den ongherijpelijcken wegh naer dat woordelooze ghevoelen…

O mine ziele, com nu naderby, ende sit in stille wordinge neder. Den dach en heeft syn laetste glansen niet meer, maer sijn schaduwe dwaelt al over veldt ende steden. . Siet hoe de avonde nederdaelt, als een sachten sluijer over menschenherte. Den eenen vindt ruste in sijn huys, den anderen blijft dolen met sijn smerten. . Laet hen…

Boven der wolcken zocht ick. Onder den zonnebrand zocht ick. In den hooghen glans zocht ick. Maer gheen stemme quam. . Gheen oor luysterde. Gheen herte antwoorde. . Doe keerde ick weder. Niet verre. Doch inwaerts. Daer, onder lagen van tijt, onder assche ende vergetelheyt, bleef een gloet bewaert. . Niet van goden. Niet van…

neem mijn hant, en wees niet bevreest als ick trecke door levende velden met voelende bosschen alomme want dickwils is een mensch te seer bedeest om sich als deelende, roepende stemme, kenbaer te maken…

ghe leest dit met een kloppend herte, soo mach men hopen, ja nogh stercker. . ghe leeft gewis in mijn ghe-dicht, ick schenk u adem ende morgenlicht, mijn bezielinge is in u gekropen. . 't is een langh zoeken gheweest naer 't rythme van uw wordinge, door luysteren, voelen ende schouwen. . oogen verhalen 't meest, soo segt men dickwils…

nimp mi in dijne aorme, kum mi haole, ghij, engheline van den nacht . verzacht mijn schurend daghdröome in 't vervloekte aardsche dwaole . immers, ick zweef mit tastende hande op 't lenghend loover van lichte luchte luusterend naor dijne innighe zoete zuchte . opdat sij eens in mijn herte zulle belande om mi mit dijne teederheid te bevruchte…

In de sachte wint heur ick di, ghij zijt d'r nog altijt, nie zichtbaar vur mine ooghen, mer voelbaor in alle tijt. Verbonden in vervlogen daegen, segght nie wat blieven zal; ick zie dien warmen glimlach heden, geliek een lichtval overal. Mer starck is 't missen in dit aordsche leven, verbonden an vergankelijcke stont; doch…

Somtijts neemt eene bliede verruckinge mi in hare macht, als 't licht hem selve plotselinc openbaert. Ic worde dan al te ras vermeten ende raep oude letteren op, in swert ende wit, die ic eerdens op een andre wijse hadde ghebaert. . Niets en is schoonder dan dat het herte sneller slaet ende vergheten crachten wederom opstaen. Dan en sta…

. 'nen geblaekerden zolder, waanden mit verskeurd behangsel, 'nen huus, gansch uutgeroofd . dat negatief deurdrenght mijn gepeinzen, verpaord an een duustere doodenzang, gij raokten allenghs meer en meer, beklonken mit een stoalen aongezicht, de loodzwaore deuren van een sluus . waor wij eers nog kolkten van genot…

in mènne hof van mèn liefde geurt menigh schaawe roerloos, zwighende as de doot ôk mèn gepeins hangt in den mist . 'k bèn allèèn mit mèn zelven, doch schuw . . In horto dilectionis meae odorantur multae umbrae, immotae, mutae sicut mors; mens quoque mea in caligine suspensa est. . Mecum ipse sum, atque tamen pavidus.…

ick zuuk tederheid zònder woorden enkel 't ghevoel dè d'r iemend vur mij is iemend die mij anschouwt zoa'k bin unne mins mit verscheijde kaante soms binne mijn "Zijn" mit zijne dualismen doch van 't groetste belang is, dè ik mezèlf ken . De wègh dur 't bestaon is dikwijls as un concours hippique ge stöt oe al teghen d'n ierste balk…

. vertèl mîj van drome, nogh verborghen, maor waorin zèker 't verleeje wart ontnomme ick gao nogh iene kier langhs de velde van weleer, die vertèlle van dreughte en diepen verlaotenhèd . die nogh altijd de huud bekraste, kier op kier, en waor mîn levenssaft verdampt in gelaotenhèd . herinner mîj aon den dach van merrege, die vertèlt…

haore hove rust so sottecke op miene herfste, droomt van unne lange soomer daer icke nog jaege, renne langs ’t strande ende om unne glimlache vraoge, sie om unne reikende hande. die afstand drieft al dunne ferre, ’t slape is dieper as ooit, sezoene nervet miene vel, jonkhede verdwijnt, miene toekumste dooit. haore wange verraodt verte…

ik ga nog steeds vooruit en naar voren doch de jaren tellen mee, de vruchten die ik pluk zijn wel rijper doch geringer in aantal ouder worden doet regelmatig vertragen ook wel zuchten mijn lijf wordt trager, hoe gezond ik ook leef . bij de geest is dat minder het geval, zo lijkt vooralsnog het is een soort spanningsboog welke ik moet…

ik leun met beide elle bogen op een breed dikhouten stok een van de gevlochten pilaren van de oversteek en overzie de groene sprieten nabij en zo verder van mij af de beide kanten van onze enige dorpse meander (ontwaar zelfs een schichtig drinkende reek) . en verhelderd oppervlak duidt de hoogte van het water aan, soms spiegelend, immers het…

de straat is weer ontmaagd door zacht sproeiend regenwater hitte en klamme onzichtbare zuchten hielden het voetbed en klinkers, gehuld in stoffig zand en ook mijn duffe geest lang gevuld met vragende uitzichtloze vluchten, ieder op eigen wijze, zo men de behoeftigheid zelf leest . ik zie ook hoe de vruchtjes aan takken druppeltjes…

het wordt weer stil om me heen of krimpt het buitengebied ook van binnen, in mijzelf heeft elke mens dat gemeen? . zal het een verslavende vrijheid zijn die jou en mij verblindt, wil ik geen angst ervaren “het goede is mij immers welgezind” schreeuw ik om mezelf te bedaren . toch nadert de schaduw nu snel hetgeen ik eigenlijk niet verkies…

mijn gemoed heeft bij tijd en wijle windeieren gelegd als ik bij een herstart de lat te hoog leg, iets dat voorkomt uit mijn manische naïviteit, dan is de vreugd helaas van korte duur en word ik door een blinde droom verleid . dan komt de aanloop naar een volgend licht, door mij ongevraagd of wellicht uitgedaagd op een pad waarop ik mij aan…

er gaat geen dag voorbij zonder het verleden mee te dragen in het heden op weg naar morgen in ieder moment tonen zich de lagen die er aldoor voor zorgen dat het gaat over mij . ik ben niet uit te leggen; wie kan dat wel jezelf inschatten is een onbereikbaar doel het is een opsomming van tijd in een tel wel is het zo dat ieder moment is gebonden…

op de dag voorafgaand aan de zonsverduistering liet het ademen al weten ik heb juist deze dinsdag gemaand je gedrag weer eens op te meten . soms geraak je in iets verzeild waar je part nog deel aan hebt wellicht wel over een daad geijld maar de kern van de zaak blijkt verlept . ik strooi met raadsels, zoals je ziet dat gaat soms met het…

ik heb mezelf geopend daar bedoel ik mee, de wereld mag weer binnenkomen . het vergane jaar was en is soms nog slopend, met nu en dan een bescheiden lach en thans probeer ik weer een weg te vinden om naar eigen aard op te stomen . het zijn kleine pasjes die ik doe en natuurlijk weloverwogen ik was vooral mentaal de wereld moe en mijn ziel…

vriendschap is als een vorm van broederschap, een extra arm aan de boom van het leven. . groots zijn zij die mij zo beschermen en aandacht hebben voor mijn zwakke zijden. . of degene die een traan wegneemt — pijn of vreugde, beide waar. . vriendschap groeit in gelijkheid, in aanwezigheid, en blijft bestaan zelfs in afwezigheid. . ik…

wat de liefde met mij doet lijkt soms op schermen met floret het is gelijk ballet, met schakende voet, de ander raken in mijn verlangen van overvloed . doch nagenoeg enkel het torso wel te verstaan en alert aanzien hoe mijn geliefde prooi op haar vaardigheid wedt . het is een spel van komen en gaan alsof men telkens van schaduw wisselt…

ik wandel rond, ofwel heen en weer over een stoep, langs het zand en tenten het is nog vroeg maar adem nog de schaduwsfeer van de late voorgaande uren in deze durende zomerse lente . de mens die ik ontmoet droomt nog vaak van de nachtelijke uren of duwende gedachten en lopen komend mij haast in trans aan mij voorbij ik word ook ingehaald…

ik buig mijn hoofd voor jou, mijn zwoele nacht het is niet vreemd of ver, ik had je verwacht . je schuilt her en der in de gleuven van de oude boom; . die is thans in zomerse pracht waarachter het licht onnavolgbaar leeft en enige schaduw slechts ijle zuchten weeft . terwijl zij en ik uitzien naar het ochtendgloren waar in ons hart en…

ik dwaal door de zomer, ben geen nieuwkomer, doch het mooie blauw en heldere licht geeft steeds warmte en dromend uitzicht . het zijn wat woordjes dun uitgedrukt, vertellen zij over liefde in haast muzikale akkoordjes het is mogelijk dat het ook jou lukt . nee, we zakken thans niet in ons gemoed dat doet geen recht aan de gaven die ik…

in mijn najaar zal ik haar niet meer treffen zij, en een enkel ander, immers ze keren nimmer meer terug, dat zegt het ademen . waarop komt het aan in de nadagen, neen, dat er niets meer komt derhalve is het denkbeeldig jezelf te verbinden, in ieder geval dat moeten beseffen, het doet een beroep op mij, op een willekeurig ander, op elkander…

De boom spreekt en hij doet dit met bewegende takken Soms met een buigende stam bij noodweer Zwaaien doet hij dan met de vele bladeren Meestal in het najaar, als hij moet gaan lossen . Het sap heeft dan een seizoen door zijn aderen gestroomd Zo gaat dat jaren, keer op keer En maakt hij ruimte voor komende tijden, Maar dat is na een innerlijke…

houden van blijft het reikt verder dan menselijke grenzen in elk geval is er iets dat beklijft en ontstaat uit opkomende hartenwensen . neen, ik breng niets nieuws, maar wie doet dat nog wel alles is al gezegd, maar hoe het ook zij ik heb deze woorden, toch andermaal hier, op maagdelijk papier vastgelegd . neen, bij houden van is niemand…