Alle inzendingen van Julius

als ik al drijf in de schaduw van het verleden en het mij voelbaar ontbreekt aan innig gerief wordt het ademen haast kwetsbaar beleden roept de rust maar komt de nacht als een lief niet dat ik door haat ben aangeraakt of vast de wakken tel voor morgen, door deze of gene wordt gelaakt neen, de ziel zal mij mythisch verzorgen ik bouw voort…

daar waar ek na gesoek het, het ek dit nie by hom gevind nie invoel kan mens nie net met woorde aandui nie dit is meer as dit dit is dikwels stil verstaan sonder wroeging ek het dit nie gevind nie liewer die illusie armer mens is dan nie verbind nie die verstand lê die verbinding en sal hom in die verwerpens byt as ek maar net beter…

tijdloos lang breng ik al bij hen diepe herinneringen naar het heden op zwart-witte tonen en houten pedalen bespeel ik wat vergeten lijkt, ieder heeft zijn eigen gebeden verleden de klanken naderen telkens weer de harten waar denken nog enkel weet heeft van prevelen en vrome verhalen maar door mijn toedoen het verloren gewaande voor even…

de druppels kletsen op het water van de slingerende beek het is alsof je niet alleen gaat maar al durend begeleid wordt door een intieme zachte stem, van een contactzoekende prater de stroom meandert door de laagte van het Dommelland ik kom hier met graagte zelfs het vroege riet, klein en gebogen lijkt mij te willen roepen kom, heb ook…

dae dra stadig oor leë nagte duisternis verslind lig Ek hoor stil gehuil agter hande, hulle bedek jou gesig net soos dae begin verleng word en mense praat van hoop Ek sien jou sug in jou stilte gevoelens meng het nie reinigingsdoop nie dis daardie dae wat stadig dra en ek wil jou hand vou ook om te vra vir 'n môre met deursigtige…

as ek leegte voel dan is dit nie niks wat ek bedoel nie die ruimte is dan vol met jou gevul dit is die herinnering, dat ek van jou hou as ek niks meer voel nie is dit nie niks nie dit is meer as lug of daardie leë glas water daar is altyd daai gevoel, dit iets dit bly in my gedagtes vir later sê dus nooit, jy is nie meer daar nie ja, nie…

ek mag nie meer sê nie, ek hou van jou dit kan ek egter dink dit lê opgebaard in my rou ek mag nie meer woorde skryf wat stories oor my liefde vertel nie, mag dit selfs nie in trane vertaal nie, selfs al val dit in jou verre land alles val in die stilte van die gemis en mag daar verder nie daarop gewys word nie dit sou moontlik…

als ik in mijn diepste geraak en kond doe van roerselen die ergens klinken als muziek met tussen de notenbalken mijn eigen wisselende wijs gister ging ik nog onbestemd over wegen van verwachting thans weer over paden waar mijn zin wordt afgeremd en hoop wordt uitgeladen zo gaat het op en neer van momenten vol tevredenheid naar een tijde…

ik kijk weg zij echter naar binnen niet de lippen spreken maar blikken zoeken een uitweg die van haar als onder een deken want haar ogen duiden zwart in een melancholisch teken de wangen worden bleek aangedreven, misschien door het hart ikzelf volg een onbepaalde gedachte gehuld in witgrijs het is zo dat mijn bril verborgen is in…

spreek niet over later dan ben ik weg uit jouw tijd maar nu drijf ik op rimpels water, lichtblauw getint alsof de hemel mijn glimlach bemint ja, ik ben ik, ik voel me bevrijd als ik terugkeer naar het stenig strand tril ik over mijn hele lijf door een trage kou doch je ziet mijn lach en woon nu in het land met de liefde waarvan ik hou…

een stevige wind waait en stuurt jouw blik naar de einder tussen fier fladderende haren, recht vooruit, naar het onomkeerbare, welke nimmer draait doch je hart volgt niets anders meer als men waarlijk op de liefde stuit die onweerstaanbaar is en al wat aards is dooft. waar vuur en vlam weer worden verenigd zo die al voor ieder in de eeuwigheid…

een bescheiden aandeel zou ik zeggen is mijn bijdrage aan het welzijn op deez aard meer wil ik niet meer op mijn lippen leggen de waarde die ik heb vergaard dan wel gedeeld heb met anderen is uit een ondiep beekje te dreggen het is zeker niet zo dat ik mij gering acht of anderen boven mij stel ik spreek over mijn eigen aandeel heel zacht…

ik schrijf in het heden dat vertaalt zich beter in een vreemde taal hierdoor worden misverstanden vermeden ik wil geen onrust over mijn verhaal zo tracht ik beter te rijmen het is wel een vorm van uitproberen soms lijkt het op opzettelijk lijmen begrijp me goed, ik wil op deze wijze leren ik weet nu nog niet wat het gaat worden en vertel…

wie schrijft die blijft is de hoop van waaruit men als dichter ademt rust roest is een andere stroop; niets doen is voor de ziel beschamend deze woorden zijn aan een ieder en mezelf gericht immers hoe word ik later herinnerd, uit het zicht als ik word ingelijfd in zes notenhouten vlakken en de aarde je verwelkomt met kom, laat je maar zakken…

op de maandag, vroeger de eerste werkdag van de week, begint de ochtend met het vief houden van botten en spieren op mijn leeftijd ben je daaromtrent wis en waarachtig geen leek de jaren vragen zijn tol, net als een oud huis met kieren en ik wil nog wat jaren mee, maar dan is bewegen een must ik zit daarom in de kring der oudere wijzen uit mijn…

het is genieten buiten de deur deze ochtend wel te verstaan ik word omarmd door een frisse bries en kan ik als bejaarde weer even naar buiten gaan zonder dat ik amechtig geraak en de weg verlies op deze dagen is het donker als de hitte regeert en de mens op minder dan halve kracht functioneert maar de vensters zijn zo goed mogelijk gesloten…

bent u ook wel eens opgelicht nee, niet door meer licht verlicht of opgetild zodat u de hemel al kon voelen of voor ieder beter in 't zicht ik doel hier echter op ontvreemd, door een geweten dat kennelijk is ontheemd; van mij iets voor eeuwig heeft geleend en in het onwetend gevoel heeft versteend het is goed, zei een vreemdeling tegen…

Een verandering verleidt ons tot een innerlijke strijd, vaak tot een verlies, poëtisch uitgedrukt, als een stervende zwaan. Soms zie je het al van ver, of is er plotseling een dood moment. De schaduw bedekt dan ons lichaam met onze ledematen Alles wordt dieper naar de ziel geleid; meestal is het zij die leidt en ons onzichtbaar, maar vastberaden…

het verloop van het bestaan neigt naar toeval, enkele feiten staan vast. natuurlijk zal het klimmen naar volwassenheid, als het al lukt, in bepaalde stappen gaan. gaandeweg wordt men op de proef gesteld omdat als alles bij elkaar is opgeteld voor en tegenspoed zich bewegen als de klepel van een staande klok en wanneer die stopt, op het…

waar heb ik ergens gewoond zo dacht ik zo vaak natuurlijk heb ik altijd onder een dak geslapen en ben nimmer de deur uitgezet toch was mijn jeugd er een als velen zeker niet gekooid, maar de eigenwaarde is door een gang langs wisselende paden veel later door mijn opstuwende ziel gered . vaag blijft mijn wezen in kennis van het vroege het moet…

ik merk dat ik het vertrouwen, in het algemeen gesteld, op mens en het binnenstuivend nieuws niet meer voldoende kan bouwen. ook al is mijn intuïtie zeker niet onder de maat toch dringt zich soms naïviteit op in mijn hart en onderga dan het gevolg van zgn. mooie praat over tegenslag of wordt zomaar een roep om hulp fijnmazig gestart dat…

. ik zie haar staan, nou ja wat ongemakkelijk schijnt mij toe of was ik onzeker na enig verloop van tijd nader ik haar ze staat immers alleen en wacht op de presentatie van haar eerste boek, gelijk ik dat doe . we hebben wat overeenkomsten, het schrijven en haar geboorteland aan zee het is geen diepgang wat we bedrijven mijn vrijpostigheid…

ik ga graag naar bed, zo tegen mijn vast moment tevreden ben ik meestal over wat ik heb gedaan die dag een gevoel waaraan mijn "zijn" in vrede is gewend het "oog op morgen" maakt vaak van oud nieuws gewag. ik merk dat des nacht als ik even uit mijn bed mijn benen strek en ik middels de radio met een andere stem word verwend zoals het leven…

vanochtend, al wandelend met de hondenketting schoot mij te binnen dat mijn grootvader aan het toneel was, zo luidde de uitdrukking; in dit verband schiet mij het woord rekwisiet te binnen zoals wordt gezegd in dit kader is dat het de benaming voor allerlei voorwerpen die bij een toneelvoorstelling nodig zijn, zonder tot decoratie of garderobe…

steeds meer zie ik in de ander mijzelf en minder de mens in zijn of haar kunne ik zeg niet dat alles vergrijsd of verdord mij toeschijnt neen, ieder die ik ontmoet wil ik de eigenwaarde gunnen en daarbij liefde overmatig aangelijnd ik zie mijzelf in een spiegel die hij, zij of het mij voorhoudt en ga af op mijn intuïtie en/of ervaren gevoel…

de scheppingsdrang en kracht waaien even uit vier windstreken het is schrijven over wat mij beroert dat vooral uit het zuiden komt het omsluit het verleden of nog verder in afstand het spijt me dat ervaringen in de tijd verbleken, zo lijkt of ik duid in licht en zwarte kracht al dan niet flitsend of achter het klavier dan zie ik om heen…

ik heb mij onlangs in de bloemetjes gezet niet dat anderen dat mij ontzeggen maar het was een dag waarop ik traag opstond uit bed ik wilde dus liever nog even blijven "legge" deze ochtend geschiedde in een nieuw jaar een soort oud op nieuw. midden in de zomer een moment waarin tot mij doordrong, ik verjaar en zoals bekend, ben ik een zogeheten…

er kwam een echte poëet voorbij en vertelde over mijn gedichten hij vrolijkte mij op door te stellen; jij behoort tot de lichtgewichten ik was verrukt door zijn schrijven en respecteerde deze bemoeienis hoe meer ik zijn woorden liet beklijven des te verrukter ik ontsteeg uit mijn poëtische droefenis soms heeft men humor nodig van dien…

soms aanvaard ik eigenlijk het alleen zijn steeds meer en heb ik vrede in mijn bestaan, natuurlijk negeer ik niet het unieke gemis . vaker spreekt in mij ook de rede die er op duidt de huidige weg te gaan zoals die zich reeds allengs ontvouwt en al meedragend een onvervangbaar zielenbestaan . in de omgang met de andere mens vind ik meer…

Waar het kronkelige Bolckpad het water van de Dommel kruist en met het lawaai van het asfaltviaduct op korte afstand Daar loop ik met kleine, langzame stapjes over vele roestkleurige treden omhoog naar de in dezelfde kleur geschilderde offertafel en ga op een klein, smeedijzeren stoeltje in de buurt zitten, waar ik in een ontwakend heden…