Alle inzendingen van Julius

soms bedreigt onze eigen pijn de vreugde in een roepend hart en vraagt de ziel, waar moet ik toch zijn als ik geraakt word door vaak onbegrepen smart liefde is zo mooi als ik word verstaan maar gevoelens wisselen als seizoenen men wordt soms geraakt door iets groots of een vlijmscherpe splinter; het blijkt eigen aan ons aards bestaan…

ik vond een levende blinde maar kon deze vink niet verstaan het dier was in papier verpakt in lagen die mij ten einde niet zinde . dat bleken oude kranten door de jaren heen in kleuren gelakt ach, dacht ik vooreerst, ik ben begaan immers ben zelf ook ooit in modderzwart gezakt ofwel, heb weet van betraande wanten . de vogel is vervlogen…

ze spreken elk van eenvoud fluisterend, amper te verstaan in een kunstige houding met verstilde gebaren ze staan, gaan en verder in de taal van hun bestaan van ongenaakbare sierlijkheid onder opgestoken haren het alom zilvergrijs was -ooit- dat bracht hun tot nu en hier in een waar spiritueel ritueel het lijkt fijnmazig vertier gracieus…

ik zwerf door de kilte van de nacht mijn gevoel dekt de lading er is niemand die het ziet, in mijn winter of draagt mij tastbaar mee, misschien wel, maar doodstil, buiten mij geen enkel woord dekt mij toe het is als verliezen en rouwen, het overkomt je men mag niets verwachten je hebt het niet voor het kiezen ik heb mezelf…

Ik zou vaker willen zwijgen, en gedachten laten opgaan in witte rook of antwoorden zonder pen beschrijven waarin mijn lichaamstaal kan beklijven De ander is van nature ingetogen, waar liefde geborgen is in een ruimte van trouw en tonen van gelijkwaardigheid Waar men elkaar steunt in daden, als nagenoeg familiair en men gelooft in het onuitgesprokene…

ik reed op een scheve schaats neen, niet ten nadele van een ander het is lang gelee dat ik mij zo laat zien ook is het niet per se een schande ik was mijn discipline niet de baas en hijgde voor een man of tien . u kent dat verschijnsel zeker wel trouw zijn aan jezelf is wat ik bedoel ik had te veel tijd nodig om dat te duiden maar zeker is…

houden van ligt soms verder dan de eerste gewaarwording als men de ander ziet door gekleurde ogen en eerste gevoelens uit de hemel worden gezogen dan blijkt dat, in de loop der tijd er verschillende films worden getoond met ieder een eigenaardige regisseur het script is wellicht nagenoeg hetzelfde, vol verlangen en beelden maar de uitvoering…

mensen waarvan je houdt verlaten je, zo toont het bestaan tussen verliefd raken en waarover je rouwt gaat veel moois voorbij, je raakt begaan totdat het lot een andere wending neemt en aan herinnert dat je vaker bent ontheemd toch draagt het ademen je naar verder waar eerst wel iets een plaats moet vinden verdriet en geluk zorgen voor rijpe…

ze vult mijn dag en nacht wakend en ontwakend soms luidruchtig, ook wel zacht, een stem maakt de inhoud smakelijk . het is het geluid van metaforen soms storend doch vaker volkoren zelf schep ik tussendoor een stiltegeluid en proef dan beter de stem van een poëtische huid en in mijn kamer brandt de boom nog steeds, immers het gemoed…

ze kwam met woorden binnen immers haar dageraad werd eerder geboren dat ligt aan haar zin en drang om te beginnen'; de vroegte zal haar bekoren de ruimte die zij innam deed mijn rust bekorten een schrijfsel was de oorzaak zij wil zich nog meer op poezie richten structuur geven aan de dag hoop ik en ze vraagt daarbij, van zich zelf beroepsgerichte…

de dagen van pais en vree hebben hun sporen nagelaten samen zijn met mensen waarvan je houdt maakt duidelijk dat je echte tederheid vertrouwt en dat verscheidenheid aan gehechtheid bouwt . met zulke woorden zijn we vaak overladen en terecht, immers doorgaans waren ze uit een oud narratief waar sommige belanghebbenden vooral in eigen voordeel…

als ik het sterven niet kan omhelzen omdat zielen elkaar verbannen dan herhaalt zich het openen van oude wonden en is liefde een broze echo, ooit daar en hier gevonden dan voelt even niets meer in kruiken en kannen maar vloeit de pijn door mijn hele lijf, in bloed vermomd en slik ik alles in om maar niet hoeven te stikken in een afscheid door…

de moderne mens is aldoor onderweg men heeft de ander verloren alom wordt geduid tot een oude habitat zoek je medemens dan wordt u beide herboren eenzaamheid is aan de orde van de dag ik ben zeker niet de eerste die dat zegt doch we zijn elkaar als individu voorbij gelopen de zucht naar overdaad heeft een nieuwe bodem gelegd toch is het…

Men is nooit uitgeleerd Op iedere leeftijd wordt beweerd Die drang zit ook in mij Gelukkig heb ik creativiteit aan mijn zij Zodoende overviel mij een wonder (Wie kan soms niet zonder) Vreugde overviel mij in een roepend gebaar Hier was sprake van een bovenaards wezen Vaak zoek ik donkerte als ik er naar staar Maar nu brak de schepping in…

als sneeuw voor de zon grauw en uitzichtloos is zal het smelten worden tegenhouden immers de warmte blijkt een gemis . zo is het ook met de mens als zijn gedachten zijn verward en het uitzicht vertroebeld is door dikke mist is er geen enkele opluchting van smart sterker nog als de overmacht in rijkdom en wapenkracht blind wordt aangestuurd…

drijven doe ik op de melodie van toonaangevend zwart wit het zijn mijn vingers en voeten die bewegen zij volgen mijn ziel, waar die ook zit in de atmosfeer van denken, voelen en niet denken kan ook zo zijn dat ik een herinnering bespeel die buiten mijzelf is gelegen ik ben een met de klavieren en pedalen dat gaat vanzelf, hoef niet te…

de schaduw spiegelde haar gestalte dat misleidde mijn beeld van haar zijn het moest meer zijn dan het waarneembaar gehalte dat zij alleen droeg door de donkere steeg, het zwakke licht bewoog haar lijfelijk lijn het had haast iets liefelijks, ware het niet dat de diepe stilte tussen de huizen van een andere andere werkelijkheid getuigde; ik…

het is eerst na tienen dat ik het warme tot mij neem de kleur is bruin, lelijk, om van te grienen maar gelijk u staat men op met meer dan een been vooralsnog met een zogenaamde Dee iets later komt de echte prikkelstof een stimulerend vocht druppelt uit de Censee ik hoor dat aan, niet geheel gedwee het is maar een kleine stap in de dag,…

ademen in eb en vloed, in dag en nacht in verleden en heden, is het laten gaan van oude beelden? bij opstandigheid, of bijwijlen mild of zacht als een verwachting oplost in de oceaan of achterblijft in de as van woestijnrood vuur . ik raak stilaan de klanken kwijt, mijn geheugen laat ze los op een onverwacht of sluimerend verlangen, wel…

in de kleuren van haar stem roept zij opnieuw de jeugd, ik hoor haar tinten verven, die in haar blijken verborgen ik ervaar een deugd, ik noem het vreugd gisteren is zij onterfd van het oude sterven en voelt dat ze nu in haar zijn is geborgen ze zingt over het weidse blauw en slaat vaak een stille mistige ruimte over dat komt thans door…

ik spoor mezelf aan tot doen als een slak die bergen ziet in zijn gevoel nee, een strijder ben ik niet, verre van koen menig mens kent die opstap, het uit bed komen is het doel . niet dat ik perse lui ben aangelegd of dat niemand op mij wacht, ,,,,,,alhoewel maar goed het is het enige moment op de dag dat ik het mentaal zonder toekomst…

de voorbije nacht was als de voorgaande dag en zal haar bestemming komende uren voortzetten dat kan ik gerust zo noemen, zeg ik met een zure lach, het was druk in het donker, de hersenen hielden zich niet aan de wetten het wordt een etmaal lang met kloppende spinsels niet dat ik daarvoor kies, het is de weg die ik wel ken vol met stuurloze…

zonder kunstlicht zij zweeft buiten mijn dakraam geen neiging aan te kloppen het is wel als een ruit zonder spijlen mede om mijn spiegelend beeld te verstoppen ik heb geen weet of zij de koude voelt en neigt naar een warme zolderkamer wellicht is deze verschijning als voorbode bedoelt inschattend naar de te volgen weg; een tikje op het raam…

soms valt er iets uit de hemel of in de kinderlijke schoot dan wel toont het toeval zich bloot . vreemden weten mij dan te vinden niet omdat zij mij ooit beminden maar de hemel toont soms gaten en verschijnt er een engel met innerlijke baten . maar dat is een mensenverhaal het gevoel beschrijft dan in eigen taal hoe soms de ziel wordt bevrucht…

Proza. . Ik ben altijd een ring of op weg naar een bijna gesloten boog, die zich voedt met transparante reflecties of zich laat verlichten. Of gedwongen wordt om te luisteren Een proces dat meestal een heel leven duurt, dat ben ik me pas sinds kort bewust geworden. Vandaag kan ik bescheiden zeggen dat ik bijna alles heb gezien;…

in het nu, ben je net als gister je bent dat in een momentum van kind zijn en alles wat daar op volgt . ik moet zeggen dat ik nog weinig heb met prille lente ja, ik weet ervan dan ben ik even weer die oudere man met de geest en lijf van de puber die niet verder kan . waar zelfs op een enkele dag de mens achterlaat wat niet meer past en…

het geluid van buiten kan zich niet of nauwelijks in mijn innerlijk uiten eens in de, zeg maar, drie jaar bepaalt de natuur te veel gehechtheid in mijn linker oor het is een spiritueel gebaar, zo meen ik "beste man zegt mijn hart, ik ben het die stoor" diepgang jegens de oorzaak is mij niet vreemd en ondanks alternatieve vochtigheid, reflecteren…

het licht gaat schijnen wijl ik de avond nader en word me bewust van het grijs in een kale nacht het lijkt er op dat ik over een zielengrens getrokken ben waar het verleden steeds meer door inzicht wordt verzacht en waar ik mij met stabiele tevredenheid meng ik zie vaker mensen als bomen in de ouderdom ze verliezen bladeren en takken breken…

als ik in mijn diepste geraak en kond doe van roerselen die ergens klinken als muziek met tussen de notenbalken mijn eigen wisselende wijs gister ging ik nog onbestemd over wegen van verwachting thans weer over paden waar mijn zin wordt afgeremd en hoop wordt uitgeladen zo gaat het op en neer van momenten vol tevredenheid naar een tijde…

ik kijk weg zij echter naar binnen niet de lippen spreken maar blikken zoeken een uitweg die van haar als onder een deken want haar ogen duiden zwart in een melancholisch teken de wangen worden bleek aangedreven, misschien door het hart ikzelf volg een onbepaalde gedachte gehuld in witgrijs het is zo dat mijn bril verborgen is in…