Netgedichten

netgedicht (nr. 89.470):

Op brakke grond

hij vertelt zijn verhaal, deze morgen
gelijk hij iedere zondag dit doet aan mij
zijn leeftijd is hoog, zijn wereld nog groter
hij zuigt niet uit zijn duim of een andere mist
en laat mij telkens een eindje meelopen,
aan zijn zij
.
-ik heb nog tijd nodig om mijn geschiedenis
te verslaan, alhoewel fysiek versleten,
mentaal ben ik nog diep van betekenis-
laat hij mij ook zijdelings weten
.
hij doorkruist zijn jeugd met gebrek
aan warmte, maar schrijft met lippen
hoe het lot of wil zijn wereld verovert
waarbij hij nagenoeg alle bewegingen
lijkt aan te stippen
.
doorheen de jaren weet hij wijsheid te vergaren
en dat al stapelend op dat ene stukje brakke grond;
ja, tegenover mij zit een bijzonder mens
die pieken en dalen aan elkander weet te verklaren
.
ik gun hem nog toekomst, zo is mijn innige wens
immers zijn wereld vertelt over -veler- bestaan
en wil nog graag een deel van het pad met hem begaan;
deo volente bepaalt ten einde tot zijn of mijn grens