Alle inzendingen van M.

Als jij je de straat nog herinnert het zicht vanuit het raam van een slaap- woon- voor zijn part één badkamer als verzamelnaam voor meerdere mogelijkheden vanaf een zoveelste verdieping of lager de dagen en nachtenlang voor je blijft zien over de daken van schuurtjes kijkend onderbuurtjes uit de wijken hoe ver je reiken kon al vliegend…

Opnieuw staart hij in de nacht in zijn tuin als hij niet beter wist zou hij niet zeggen dat zijn gedachten vruchtbaar zijn zelfs vruchtbaarder dan menig bloem die onbestoven vergeeld verwelkt de ruimte inneemt als het ware onkruid zinloos en welig tiert in zijn biodiverse multiversa Maar nu blijft de man de kalme observator…

Doe hem ook zo’n roze bril zodat hij dat zomerjurkje ziet fladderend over het perron achter de laatste coupé aan waarin de eigenaresse waarschijnlijk geen weet heeft van het flagrante beeld dat zij achterlaat Geef hem anders wat zin niet zozeer de zin van alles maar gewoon waardoor hij weer een keer zonnestralen voelen wil de wind…

Door zijn vingertoppen stromen levensechte beelden belevenissen van mensen zijn oprechte zijn soms muizenissende goden op hun eeuwige hobbelwegen in springlevende doodsnood onder goud-beloofde hemelen. Tussen de resterende bloemen strooit hij rijkelijk met mildheid in trillerige pastelkrijtlijnen elke zin rond-uit-geschreven of natuurkundig…

De kaarten verbeeldden wat hij niet uitspelen kon, want zijn hand verraadde door één enkele trilling de gekleurde tussenstand. Het licht dobbelde met numerieke stippen in hun versteende ogen, draaiend om de waarde voor alleen dat even. Hij kon hun zetten niet lezen, de paardeloze sprongen, als prinsessen onder pionnen verzonnen ter…

als zij hem toch eens lezen zouden als zij door die bril van hun verleden naar zijn heden keken als zij in opperste staat van bereidheid verkeren bevrijd van zelfopgelegde ketens durven te leren en echt weten als zij tegen de hoogste klippen van onwaarschijnlijkheid op alsnog van hun stokpaardjes af stappen in de wereld van ware…

een kaars in de nacht brandt niet om het licht alleen de vlam buigt zich tegen haar eigen was alsof warmte een lichaam zoekt handen willen langer vasthouden dan ze kracht hebben en vinden toch hun rust in wat nabij blijft een vogel stijgt maar blijft even hangen in de adem van de lucht alsof hij wordt gedragen een stem wordt zachter…

Een jaar geleden hebben een paar pioniers erudiet en goed van de tongriem gesneden een sturm und drang periode gekend de site bombarderend met heliofore, hemelbestormende door muzen gevoede helikonpoëmen Onvermoeibaar het luchtruim verkennend met namen strooiend van eeuwen geleden eloquente voortrekkers erudiete gangmakers…

uit hoge verwachtingen uit valse hoop uit een dode hoek uit te vroege veren uit bittere noodzaak uit overlevingsdrang uit de buik uit die handen uit de houdgreep uit verstikkende banden uit de onwaarachtigheid uit onvermogen uit de geïnduceerde schuld uit die ketenen gebroken uit puur zelfbehoud uit waardigheidsbelang…

Als je een landschap was waar ik doorheen kon lopen, stil staan en kijken met mijn ogen open en languit op de harde grond gaan liggen, er mijn gezicht op drukken en niets zeggen. Maar 't meeste lijk je op de grote lucht erboven, waar ruimte is voor buien licht en donkre wolken en op de vrije wind daartussen, die in mijn haren woelt en mijn gezicht…

Zijn geest mag dan geslepen zijn, hij blijft een rauwe diamant; zijn kern die tot citadel verworden was, gescherpt in historische stormen, brandt al naar gelang het voorgaande, zo zondig dwalend door lege valleien, de verlaten bossen, al loslatend, trots overblijvend, levend met het stille monster van deze tijd. En laat hem.…

Dit is wat hij altijd al wilde niks worden, maar zijn zich in alle ruimte wentelen het donker tegemoet treden met goed genoeg gemoed de gloed van het zwart voelen in vloeiende handbewegingen veranderingen teweegbrengen aan de verengde werkelijkheid. Wat hij al zo lang wil zijn wat hij bij geboorte al was een zuiver geluid tegen…

Met de wind in de rug van ons allen, maar ijzig in zijn gezicht, kijken wij in zijn kop waar het nog harder waait. Andersom laat hij de stad achter zich; op weg, waar hij ooit Achterberg las, eenzaamheid diepte bracht in zijn glas, waar Marsman hem liet kijken, naar de slapende vrouw, de overtocht. Sombergroot en grauw waagt…

De koffers die hij meekreeg, gemaakt van verwijten, gevuld met teleurstelling, gebrek en onwetendheid, waren zwaar over datum; over de verlichting door kunst en cultuur was altijd gezwegen, of het werd ontkend, intellectuelen waren links, dus onbemind. Alles wat hij toch wist, stiekem opgevist, had hij goed verstopt, door een slimme…

Wat de nacht te bieden heeft als de geluiden roepen vanaf de rivier, zijn voeten zich vastklampen aan het glas dat zwaarder wordt dan het wachten; alles wiegt, gelaagd in de golven. Waar de duistere tijd op zijn curriculum staat, in het licht der waardeoordelen van dag en dageraad, die samenzweren onder bescherming van de onbezonnen…

Spelletjes spelen. Samen. We waren jong. Zoveel plezier. Verleden tijd. Nu zie ik de Nintendo wel staan. Doe er niks mee. Denk er wel aan. Het was toen allemaal nog oké. De gloed van het scherm op ons gezicht. Klikkende knopjes. Soms een kleine lach. Een boze klank. Maar altijd vergeving Het was toen nog allemaal goed. Geen…

Och, kon hij toch voor eender eens, deze ganse eeuwigheid, zijn slepende zelftwijfel ergens overzees, of in een nieuw verleden, als schatkist begraven, zijn schip laten enteren, zich laten gijzelen, exempli gratia, door een paar losgeslagen femboy-piraten. Elk laveren voorbij, wind in zijn zeilen gevangen houden, inslaggaten…

heel wat water door de rivier langs de bomen aan de kant al dat gras aan de overzijde van de duimdikke dijken onbespreekbare bloemen de zon en de regenwolken als die nachten op de dagen van het donkerste naar licht door muren van bordkarton met verse verf aan kwasten verre sterren als verbeelding van de ordening van ruimte het gebied…

kon hij de bergen zover krijgen dat zij hem bezoeken zouden zijn gebaande paden meedragend waar het hem zwetend vergaan is zou hij de geuren nogmaals ruiken van de struiken waardoor hij kroop zijn vergaarde schade verdragend al hem toch zwetend ontgaan zal mocht hij op beelden wederkeren of in negatieven draaien zijn vermaarde daden opdragend…

hij kan vrij bewegen in zijn eigen huis waar hij niet stil hoeft te zijn voor wie daar nooit komen zal hier gelden zijn regels niet de tegeltjesonwijsheden aan de binnenwand van zijn hersenen geramd en het spijkerbed kan er door de voordeur uit het laatste laagje water aandachtig opgedweild alle naklingelende kopjes kapotgekeild…

Toornige vreugde doet mij rechtop gaan dwars door de herfstige plantsoenen waar in het nat verwilderd gras rillend naast de zwarte plas een troep verregende kalkoenen verworpen, onheilspellend staat. De wind schuift in de glazen wolken lichtende wakken hemel open en wervelt glinsterende kolken omhoog uit gele bladerhopen. Als gevallen…

Als zand verstrooid door vele levens Heeft U mij vanuit stof laten wederkeren Ik ben door Uw vingers geglipt om het licht vanuit Uw duizenden lichtbronnen te weerkaatsen terug naar Uw alziende ogen Laat mijn ego leeg worden als een woestijn Verken de dorre plaats Bewoon het en laat de zandduinen zingen Maar laat Uw voetdrukken daar nooit…

Nog houdt hij het landschap stevig vast, hoewel zijn hand reeds lichtjes beeft van schaamte voor de naderende dood en voor al die stilte die erop volgt. Wie stelt er paal en perk aan zoveel gras? Zijn beeld vloeit open in de spiegel. Alles wat ooit gelogen was, een logboek vol, wordt langzaam wit. Hij morst nog een beetje waarheid over de…

Teder en jong, als werd het voorjaar maar licht nog, want zonder vruchtbegin, met dunne mist tussen de gele blaren zet stil het herfstgetijde in. Ik voel alleen, dat ik bemin, zoals een kind, iets jongs, iets ouds, eind of begin? Iets zo vertrouwds en zo van alle strijd ontheven - niet als een einde van het leven, maar als de lente van de…

Wie zaten er vanochtend in de bus behalve de chauffeur wiens roze wang zo vloekte met zijn mooie rooie haar. Een woeste oude boer met grijze ogen en zijn gezicht in aanslag, en een woelig kind doofstom, dat met zijn eigen dunne vingers praatte. Een vrouw van vijftig, een zigeunerin of zo ze stapte uit bij het woonwagenkamp ze had een luipaard-jasje…

Zoveel soorten van verdriet ik noem ze niet. Maar één, het afstand doen en scheiden. En niet het snijden doet zo'n pijn, maar het afgesneden zijn. Nog is het mooi, 't geraamte van een blad, vlinderlicht rustend op de aarde, alleen nog maar zijn wezen waard. Maar tussen de aderen van het lijden niets meer om u mee te verblijden: mazen van…

De bus rijdt als een kamer door de nacht de weg is recht, de dijk is eindeloos links ligt de zee, getemd maar rusteloos, wij kijken uit, een kleine maan schijnt zacht. Vóór mij de jonge pas-geschoren nekken van twee matrozen, die bedwongen gapen en later, na een kort en lenig rekken onschuldig op elkanders schouder slapen. Dan zie ik plots…

Op een recht, zwart kousenbeen, dunne rokjes opgeheven, dansend in de vroege regen en de tuin voor zich alleen, staan twee jonge appelbomen, 't witte bloed omhooggestegen, vlinder-hoofden wijd omgeven door hun aller-eerste dromen. Met hun smalle voet in 't gras, ingetogener en lomer staan zij later in de zomer na te peinzen hoe het…

Ik weet dat je mooi dood zal gaan. Met een glimlach om je lippen b.v. of met een bloem in je hand. En in de volgende dagen zal het stof wat dikker liggen op de vensterbank. Het zal heel mooi weer zijn. Mooi en hard blauw. Ik zal rondlopen met vreemde gedachten en het hoofd nog dieper tussen de schouders. Dan komt er een troostend woord…

Ik durf niet te meer bidden Mijn hart lijkt van steen Gelijk een onherbergzaam landschap van God verlaten Reikend naar Zijn sturende hand lijkt de leegte Hem te willen ontvangen Wil Hij hier nog wijsheid planten, nog liefde zaaien? Krachtige wortels van geloof mogen mijn land begroeien Bladrijke bomen van hoop mogen ver reiken totdat zij sieren…