Alle inzendingen van Peter

In Groningen komt een ‘AI-fabriek’ Die de gehele regio zal pleasen Met hyperdoelgerichte expertise Als bron van innovatie en techniek Men heeft over die plek geenszins getwist Want dat had de fabriek al zelf beslist…

er was een tijd van plannen maken van later, ooit, van grote dromen je rende mee met volle dagen het leek alsof niets kon ontkomen tot woorden vielen, stil en koud een waarheid die je niet verwachtte geen hoop op ‘beter’, slechts vertraagd de toekomst vond plots eindigheid hoe leef je door, met wat je weet als niets meer vast lijkt, alles…

het begon op een gewone dag toen alles nog klopte de agenda vol de toekomst open en dan een paar woorden klinken alsof ze ergens anders thuishoren maar ze zijn voor jou ongeneeslijk levensbedreigend tijd ineens verandert kijken voelt adem zwaarder ruikt de lucht scherper ligt elk gesprek dichter op de huid je leeft nog steeds…

zestien kaarsjes op de taart een lach die iedereen vermaakt vandaag ben jij het middelpunt omringd door liefde, zonneschijn je dromen dansen in je ogen de toekomst lacht je tegemoet zoveel moois nog voor je open door de kracht in wat je doet je groeit, je bloeit, je schittert een ster die steeds verder reikt met elke stap die jij zetten…

in ons hart ben jij levend gebleven stil en warm, voor altijd daar jouw naam klinkt zacht in onze dromen als fluistering van wie je was voor ons bent, en altijd zal blijven we vergeten niet jou te herinneren herhalen keer op keer jouw verhaal van jouw vriendschap die ons omarmd van de liefde die nooit verdwijnt omdat zij in ons doen en laten…

Ik hou normaal vooral van het gewone Vandaag ben ik dus best tevreden met Die sokken en die schroevendraaierset Jaloers ben ik toch echter op mijn zonen Ik wou dat ik op deze Vaderdag Ook eventjes mijn eigen vader zag…

hey jij, Goeiemorgen. Weer een dag zonder zorgen? je hebt er weer zin hè. Ben je er klaar voor, klaar om beoordeeld te worden? Jouw oordeel en andermans ogen in samenwerkend verband. Hetgeen dat je overeind houdt is je zelfvertrouwen, dat meegesleept wordt aan je hand. Voor als iemand het vraagt: Het gaat goed! Het gaat goed Je bril staat…

je staat niet graag luid op de voorgrond bent geen vlag die in ochtendbries wappert maar ben je er — betrouwbaar als een huis dat in stilte schuil geeft, warm en stevig is je handen rusten vaak rusteloos wachtend totdat ze voor mij nodig en helpend zijn als een baken, snel en zeker, staan ze klaar een vaderhart immers weet, zwijgt en telt…

maakte een lange wandeling rond het gehucht met de stilte als een torenvalk in de lucht in de late lucht…

Eiken zijn de bomen van het dies irae; als de grond breekt zullen zij, over het land gezaaiden, toekijken met een oud, houten gezicht dat onbewogen blijft: te veel stormwind is in hun taaie takkenkroon verstard; zij zijn niet meer verstoord door groei, dat eeuwenoud tumult en in hun stilstand glanst niets op van minachting, van deernis…

gevangen als ik alsmaar was in de genade van het duister en het licht reis ik nu niet langer meer geketend door de tijd als een lichtgewicht van zeis naar zicht…

in het weiland van de alledaagsheid bloeit plots een prachtige bloem…

zeventien jaar, wat vliegen de jaren hard voor een gozer met brains én een gouden hart van schoolbank tot studie, je doet het gewoon alsof het niks is — met één hand op je telefoon bij de Spar ben je chef vullen en spiegelen laat de vakken strak in het gelid daar staan om na werktijd, hop de gym te bezoeken om met gewichten spiermassa te bouwen…

De Spoorwegen een klassemaatschappij! Ik sta mij niet meer tweederangs te voelen Al starend naar te dure lege stoelen Weg met die nare klassenmaatschappij! En voor een eerste-klasse-sprinter gaan Ze maar naar atletiek- of wielerbaan…

Ik zag een zwangere vrouw Maar meer nog zag ik een kind Ik zag het in haar ogen De glinstering van het kind Ik zag het in haar ogen Het kind wordt nu al bemind…

ik was een rijk man ik bezat een huis met veel en ruime kamers het voetpad en de straat zijn de loper waarover ik van de ene naar de andere kamer ga de lantaarnpalen zijn de schemerlampen aan de wand en de blauwe lucht is het plafond van de gang de hal van het ziekenhuis was mijn woonkamer, de refter van de universiteit mijn…

in een wereld vol schermen, klikken en swipen waar letters en duimen voortdurend bewegen in boeken, in pixels, in filmpjes vol verhalen wacht een wereld om in te verdwalen een moeder, een vader, een kind op de bank een tablet, een boekje – digitaal en oprecht samen verdwalen in werelden zo groot waarin draken vliegen en helden rennen een…

we hebben pieken en dalen gekend kenden zonneschijn en storm alle kleuren van de seizoenen hebben wij samen zo doorstaan we hadden heldere en donkere dagen maar steeds stonden wij naast elkaar in elke winter en elke zomer was jij het licht in mijn bestaan jij bent mijn liefde, mijn enige alles of het nu regent of stormt ik ben helemaal…

Als ik vandaag geen enkel kritisch woord In zake Palestijnse genocide Of autocratische regeringslieden Van onze nieuwe kerkvorst heb gehoord Was, hoop ik, bij die installatiemis Alleen iets met de installatie mis…

in ’t hart van Katoren klonk eens zijn stem een koning zonder kroon, maar met een pen hij schreef van Oorlogswinter, koud en zwaar of een briefgeheim, verborgen en klaar zijn Pjotr vond zijn weg in Siberisch land, de kunstrijder gleed elegant over het ijs Oosterschelde windkracht 10, een stormachtig verhaal de kloof tussen mensen vormde zijn…

een houtduif koert een gelukwens met deze dag een Turkse tortel strijkt elegant neer op een balkon in de buurt veel rijkgekleurde hommels smullen zachtzoemend van een cotoneaster verder is het stil op deze woensdagmiddag woont de eeuwigheid even in de achtertuin…

tussen dozen en dromen tussen spullen en verhalen pakt een gezin zijn leven in in karton voor transport achterlaten wat lief is de lach van buren, het ritselen bomen de geur van natte straten na regen mensen die vrienden geworden zijn straten die de weg naar huis werden nu lonkt het noorden waar de lucht ruimer ademt waar tijd vertraagt…

er ligt een tuin in mij verborgen van klei en hoop en ochtendlicht waar dromen zaden mogen worden en elke wortel waarheid zoekt een stukje land, ooit met liefde bewerkt waar prei en passie samen groeiden waar ik met aarde werd versterkt en groenten stille namen droegen toen viel het stil, mijn lijf, mijn land de schep stond werkloos in…

Voor moeders, overal ter wereld Moeders — waar ter wereld zij ook zijn — hebben harten als een octopus armen die altijd reiken handen die altijd dragen onvoorwaardelijk zorgen zij door storm en stilte voor het leven dat zij de wereld schonken zij dragen als atlas ooit wat te zwaar lijkt voor een mens hun schouders steunen als een…

Iets van grote zeggingskracht was op de muur geklonken. Een metalen stem, verfrommeld van ontroering, legde uit. De gouden kamer uit vervlogen tijden lag één verdieping hoger. Banen glanzend in het stof getrokken wezen eerder nagebootste ontucht aan. Vervormend was de hitte van voltooid verleden niet, hoewel suppoosten altijd achterbleven…

alleen staat een jongen - op steen waaronder gestaag water stroomt zijn blik een vraag - zonder stem die voorzichtig van toekomst droomt de brug - gespannen tussen toen en wat later nog komen zal hij kent de wereld enkel nog zoals een kind de stilte kent de lucht ademt verandering hout kraakt van oud verdriet in het tussenlicht blijft…

Bevrijdingsdag – 5 mei 2025 Tachtig jaar na de Tweede Wereldoorlog een dag om te vieren een dag om te feesten een dag van festivals, van markten en braderieën een dag van dankbaarheid ook dat wij dat alles kúnnen vieren maar het vieren van de bevrijding brengt ook verplichting met zich het feest van de vrijheid mogen én moeten wij doorgeven…

Het aantal Sinti, homoseksuelen Het aantal Roma dat er niet mocht zijn Het aantal Joden weggevoerd per trein Het aantal dat gehoor gaf aan bevelen Nog groter was tot mijn intens verdriet Het aantal dat het ook gebeuren liet…

wij staan stil bij wat was bij wat nooit meer mocht zijn bij namen die werden gewist levens die werden vertrapt lichamen weggevoerd als afval van de mensheid wij zeggen dit nooit weer zacht, plechtig met bloemen in de hand en stilte in ons hoofd maar ergens anders klinkt geen stilte daar is het schreeuwen vallen bommen dag na dag…

de jonge blade- ren van de rode ende groene beuk dansen lichtvoetig op de avond- bries een perk met hoog- gesteelde zachtwitte en zachtblauwe bloemen wiegt heel zachtjes met ze mee…