Alle inzendingen van R.E.N.S.

dit gaat verder dan de bodem van die cellen waarom het draait daalt dieper af in de dalen dan elke beek waardoor het stroomt vraagt om meer aandacht op ieder waarneembaar niveau één knippering en de schitterende schoonheid kan gevlogen zijn van die sublieme ervaring als de ultieme herinnering waarvan het vervelendste is…

O, hogere macht aan de Groningse burelen - of zitten jullie je gewoon thuis te vervelen? Zijn jullie in staat aan te geven why oh why, ofwel waarom sommige van onze netgedichtenleden zo daar zijn Joseline en Maxim niet langer dezelfde vrijheden toegekend hebben gekregen als ik en de boevenbende uit het struikgewas? Hoezo kunnen…

als bij het afdalen van een kiezelpad langs een kust een zelfgekerfde wandelstok in jouw hand de klok van een kapel klinkt op jouw bevel of bij het opstijgen van dat maakbaar land aan die zee het aangepaste vleugelplan van jouw hand de zon aan de hemel zakt in haar zetel en bij het verdwijnen van elk groene blad van de struik die…

In dit theater der onverwachte verbeelding zien we de sirenen dansen in klassieke kostuums liederen prevelen in de oude talen. Even zagen we Cupido op de hoge heuvels een mollige jongen door felle bijensteken van het besef van de pijn door zijn afgeschoten pijlen doordrongen jengelend aan het been van een jonge Venus zonder…

Terug naar mijn grond van bestaan de beken en het bos, de heuvels van dat aardse rijk; dat paleis heb ik heroverd, de muren en de poort de ware sleutel tot mijn eigenheid dit landschap waar ik graag verdwaal de struiken en het wild, de bloemen in de uiterwaard; mijn leven dat was vergeten, de dromen en de drang de zeven streken op het…

Dat was de avondwandeling zonder idee zonder die pot met goud aan dat einde niks vloog vervangbaar uit zijn hand De hedonistische nachtgenieter die vertrok als de buitenissige naast de lelijke maatvoering -met eeltplekken- fors ingekort door de smalle scherpe scheuren lag in naakte puurheid als ding -te kijk- [ondanks dat rook…

Als speler die van het spel houdt, die zich pas afvraagt waar hij beginnen moet, nadat de dobbelstenen al, als een verloren hoofd, vele verspeelde rondes over de tafel zijn gerold. Toen die seizoenen jarenlang en verbreed vergleden waren, omdat de vrijgevochten handen zelfs die realiteit niet respecteren wilden waarvan zij…

deze benen hebben de Helikon én de Olympus bedwongen deze handen bomen verzaagd tot molens die ijdele winden opjoegen deze schouders konden al die verschillende wereldbeelden nog verdragen of af laten glijden met het grootste gemak bleven zij overeind staan met de vloeiendste bewegingen kwamen zij overal doorheen met een speelse…

wat als je alle ogen verzamelen zou die jou ooit smekend hebben aangekeken of jij hen asjeblieft helpen wou als je elke hand vastpakken mocht welke jij jouw hulp geboden hebt je huid spotgoedkoop aan verkocht als je iedere maaltijd die je weggaf aan allen die het konden gebruiken zonodig bracht jij het eigenhandig en in draf als je de…

De gekooide zong, als het nodig was, Lange nachten door het koude verdriet, Dat fijnzinnig dicht om oud lood en glas; Wrange krachten die hij verlaat verliet, Het gevlogen jong met zijn noorderzon. Korte nachten en gedeeld genieten, De bloedmooie maan waar hij naartoe klom. Kortweg wachtten zij, die wel loslieten In een vrije vlucht door…

Hij liet de landschappen aan zich voorbijtrekken terwijl meereizende seizoenen -op vleugels zonder einde- wiegden in uiterste regionen van zijn zichtlijnen Hij zag er geen heil meer in om zijn benen verder te strekken ondanks waarschuwingen dat de boom -waaronder hij verbleef- wegkwijnde zwiepte in verbeten stormen uit vergleden tijden…

vaak zijn het de muren die mij binnen danwel buiten houden zij blijken dan invoelbaar of een gevisualiseerde opstandigheid een onbetrouwbaar bouwwerkje meestal maar soms overleven ze de eeuwen die wij goden moeten doorstaan dan kunnen wij nog duizend keer proberen te vliegen onze hielen lichten voor de zon opkomt alsnog moeten…

Met zijn rug tegen de boomstam op het kruispunt neergestreken kijkt hij naar zijn lege handen die zijn leven lang gedragen hebben in elk duister blindelings betastten wat hij niet uit het oog verliezen kon Wegen liggen immers aan zijn voeten hij hoeft slechts de route te gaan waaraan zijn gevoel niet ontkomen kan over onverharde paden en…

Het verhaal kan beginnen met de brief op de deurmat die een vloedgolf teweegbracht aan herinneringen en woede wat maar langzaam wegebt Onthullender zou zijn om geheel terug te keren naar de duistere kern waar de schaduw kleur bekende in een tijd hier heel ver vandaan waar lente alles openbrak maar van korte duur bleek daar de…

Alle verwachtingen die hij de berg opduwt en donkere dalen die hij verder uitdiept een lucht die zwaarder wordt door de lasten die hij zichzelf oplegt - het verzwijgen van dat wat leeft waaronder ook de stilte zelf - In dat vacuüm van zijn probeert hij toch door te leven zijn opportuun bestaan waarin hij zich gezegend waant want…

Mijn hoop en fantasieën strekken zich als eindeloze tentakels uit over de bodems der oceanen waarvan ik alle restjes en overblijfselen van levens en verworpen ideeën schraap ook tegendraads gedraaide schelpen restanten van gênante eenvoud waarvan iedereen walgt evenals de gezonken scheepsonderdelen uit oorlogen die nooit…

Ik kan die drie vogels niet meer zien tijdens de hydratatie onderbreking of de nieuwe aankoop van links naar rechts tikkie terug naar de man onder de lat van een zekere leeftijd gelukkig kunnen sommigen er nog iets van Ik wil zeker geen tukkie doen geen honderd procent bagageruimte waar we allemaal van profiteren vanaf slechts…

Eeuwig ploetert hij door dit verschraalde woud van terging en pijnboomschrammen het zweet gutst hem van het hoofd want hij zal zich dit godenleven lang niet zomaar laten kennen soms probeert hij zelfs te vliegen tegen zijn eigen wijzere weten in En de wind die dreigt of zwijgt van alle kanten zoals hij immer gewend is geweest…

Ik heb het te druk om dichter te zijn Want dat vraagt tijd om goed na te denken, Dus niet drinken, maar te staren naar wijn, Ook geen halfjes, doch vol aandacht schenken: Droesem uit de strot van leven schrapen; Troebele gevoelens slikkend herzien; Voor de schoonheid steeds de waarheid kapen; Los van het ik, liefst onder pseudoniem. Zoveel…

Hij zag het water, rook de aarde, voelde de koelte van de wind die vanuit het woud der sparren naar hem toe kwam als een kind. Met zulke eenvoudige woorden zette hij zijn eerste schreden op de groene-zeep-baan der poëzie, vijf Venuscycli geleden. In die vergane tijd vocht hij het uit met een keur aan klassieke goden, innemende nimfen en…

Mijn dagen, met haar op grote afstand, Verlopen vlotter dan verwacht, lichter, Te rap om uit te voeren wat de stand Rechtvaardigen zou van de verdichter, Die eeuwig twijfel najaagt en verjaagt, Die ik meen te zijn; op haar achtergrond, Waar de zon vrijer, door de tijd vertraagd, Spel heeft, beklom zij rondom morgenstond De berg. Een plek…

Ondanks de afstand voel ik toch haar hart; Haar een week niet zien, hulde mij in smart, Nu kijkt zij door spiegelend brillenglas In haar camera, staand op een bergpas. Zij schrijft over huidhonger en seks, er Volgt dan een filmpje van een scholekster; Eclecticisme is wat wij delen, Dat kan ons never nooit niet vervelen. Toch zou ik graag…

Juist op zo’n moment wanneer die simpele penseelstreek een verbijsterend schilderij wordt de rauwe klei zich vormen laat in hypersensitieve handen tot een dieper verlangen als klanken het oerritme overstijgen het gezang de lentezon omlijst een o zo fijne verschijning verdwijnt en het hart niet meer stoppen kan met bloeden en weer opbloeien…

..en daar gaan we weer volgens het vaste patroon met dezelfde handelingen die tot vervormingen leiden van het binnenvallende licht de geluiden die een buiten verraden en het ondoorgrondelijke gevoel om spoedig doorkropen te worden dat zenuwslopende leger is gereed hun nagels geslepen dreigend gedoopt in het zoutste zuur voor een extraordinaire…

struinen over de kleidijken en kijken naar het groeien van het mos op de bunkers horen hoe de polder zoemt en gakt onder de zindering van het boomloze zonlicht de van hitte trillende verte waarin de reeën verdwijnen en die paar schepen per dag ook daar al de zilverreigers en vele zwierende zwanen die dikwijls tranen trokken kon ik…

in detail draait het om afmetingen waar de voorste ander zegt schreeuw ik ontwikkel tot men bullseye hit pas daarna komt het aan op het materiaal voor een snel vertrek zo’n eerste weekdag nog vangt de traagheid aan dus moeten we het hebben over en van het gewicht een buitenlandse krachtbron de origine van die brul hoe spoedig je…

Wij dwalen over het oude pad van woorden en alle vertakkingen nadien Wij wankelen, zwemmen of zinken - er is al zoveel taal welke zin hebben wij nog toe te voegen in het opgespoten land happen de wanen opvolgen onze visie op schoonheid delen? Wij genieten op dit versleten pad vol beelden met een glimp van slijtage en verval bovendien…

Broeder in de zeemansliederenkunst het is een gigantisch genot in de razende en dwaze winden die wij dagelijks alleen en gezamenlijk creëren waardoor de zeilen bloemig bollen onze woorden als schoenerbrikken door de rollende golven prikken Deze zelfingenomenheid vindt enig aftrek binnen de geëigende veilig welgestelde kringen -…

Het lot is nu eenmaal wat het is dat is wat het lot is anders zou het iets anders zijn Als een steen op je pad ligt kun je proberen te duwen tillen en trekken terwijl alles verandert voor je ogen waardoor je kijk op de wereld verkleurt Je kunt dreigen en stampvoeten hoewel het verstandiger is om na te denken verantwoordelijkheid…

geen celdeling noch metabool gerommel ‘the devil has left..’ het lichaam de tempel van de geest geen suikeropname noch stoute weefselfoutjes ‘die linke Seite..’ van 't gelaat die in schoon daglicht blaakt dan de achterzijde van het onderste deel ‘respirer à travers..’ hupsakee naar het bovenste mee alsook de rust op de rug door…