34 resultaten.
Scharrelspoor wilg
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
1 Kaarsen rekken hun vlam
naar sterren boven de wilg
waar de vogel bollen scharrelt
het spoor dat voeten maken
leidt langs de glimworm door boswei
en kelders slaan kaarsen op…
Koude pompoen
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
10 De oude duif landt
op de koude pompoen
naast rotten appels in loof
Raven melden winterweer
die kale velden vult
turf brandt naast hout
Landt de duif elders weer…
De sneeuw door alle spleten
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
19 De sneeuw door alle spleten
Titel: De heilige en de wijnkan
De heilige man stond bij het raam
en keek de ganzen na in sneeuw
de wind joeg naalden door de straat
het huis kreeg kou door elke spleet
Hij lachte zacht om al dat snaatren
toen kwam de wijnkan om en om
waar vrouwen lachten bij de kachel
hij nam een slok en werd wat dom
Drink…
Kier
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
21 KIER
de deur
blijft
half
open
lucht
glijdt
binnen
als
een
dunne
streep
stilte…
zeg maar niets meer
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
16 stil
het huis houdt de adem in
alsof de muren meeluisteren
naar wat jij net nog dacht
en de lamp brandt lager
dan gisteren
niets
zeg maar niets meer
laat de woorden liggen waar ze vielen
op het laken, in de hoek van de kamer
ik ken ze al vanbinnen
voordat ze de mond bereiken
de avond schuift dichterbij
zonder gehaast te zijn
zacht…
de messen van de ochtend
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
22 de messen van de ochtend
snijden het licht tot scherven
een vogel hangt ondersteboven
in de keel van de wind
de straat is een open wonde
waarin stoelen drijven als botten
ik tel de tanden van de regen
zij bijten zacht in het asfalt
de stad draagt een jas van roest
en onder die jas loopt een kind
met een mond vol glas en appel
het kind…
Theelepeltje
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
5 Het theelepeltje ligt in de lade te zuchten
het ziet alleen soeplepels en messen van staal
het voelt zich te klein voor de soep van de luchten
en droomt van een ballroom, een dans en een zaal
Het glipt uit de keuken, het ritselt door gangen
het klopt aan de kamer waar oma nog slaapt
het ligt op haar nachtkastje, stil en gevangen
tussen de bril…
Klein geluk
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
14 Ik wilde een vogel zijn die vloog
van strand tot strand, door wind en land
naar jou toe, over beek en boog
daar vond ik rust aan jouw warme hand
Nu zing ik zelf een deuntje op
het laaft de dorst, het smeert de smert
van zuchten maakt het honingdrop
en geeft weer lucht aan 't enge hert
Jij hoort me brommen in de keuken
zo vals als wat, je…
Dode mug op tafel
netgedicht
1.0 met 2 stemmen
8 De dessa slaapt. De vuren zijn gedoofd.
Zie Keesje! deze dode mug
Een zwakke windzucht uit het roereloze,
De rook trekt weg.
Dat hij nu dood op tafel leit.…
Onder het zonnezeil
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
29 Het is stille als alles scheidt. Hij gaat links de hond weifelt stil middernacht alsof blind door het lege huis. De kat denkt rustig, vangt eerder een mot of bromvlieg en wast haar poten terwijl de tijdworm bijt.
Leegte droomt. Een muis glijdt over stof naar de open deur, de landstreek des doods middag grauw als nacht. Onder het zonnezeil word ik…
Koeiersdjak en krijgslied
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
2 Zuivere schaduw aan het water
Als wij, aan de kant van ’t stille water,
half gedoken tusschen omgebogen staven,
in een koele schaduw rusten,
heffen koeien tongen naar de malse bronnen.
De steerten sloegen verder dan de slagveldstilte,
en der bloemen frisse geuren
verspreidden zich door de zuiv're lucht,
tot koeiersdjak en krijgslied in één adem…
hondbek
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
7 bek sleept me over asfalt
pissporen aan het hek
karton nat ik kruip erin
flank open de straat steekt
stad knarst ijzer open
nagels krassen beton tot stof
goot spuugt biestwater
ik drink de dorst braakt terug
schim verderop blaft alleen
mond open op de tocht…
Glans
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
3 De ochtend legde goud over heide en blote schouders
tot de middag het inzoog en slechts blauw bestoven
nacht hing waarin open handen zochten wat glansde
en de rest lieten draaien terwijl wij wachtten.
Alleen een vlaag morgenlicht knipperde over varens
en wie daar lag, werd iemand anders die opsprong,
met kleur geschroeid in de warme huid,
en…
Het lampenke
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
42 O lampenke bij d'avondhaard
hoe zacht gij trillen doet
de late klok slaat eenmaal nog
dan is de stilte zoet
hoe zacht gij trillen doet
Geen hand die weegt, de markt ging toe
't gewicht rust in den schoot
een uiltje op den venstersteen
ziet binnen 't gulden brood
Wat ver in vuurge bergen woont
komt hier als vonke klein
't waterke spiegelt…
wanneer sterven moet
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
22 De mens is eenzaam tot en met zijn dood
Dat tot in ‘t diepst der harten dringt
En zelfs geboren uit dezelfde schoot
Naar ‘t ver en stil en duister bos
Zijn wij nog vreemden voor elkaar
En lokt ons beiderzijds van ‘t pad…
Te Laat bij de Berk
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
265 Ik ken dit bos.
Ik ken de volgorde van de bomen.
Ik ken de plek waar zij stond
omdat ik er altijd aankom
als zij er net niet meer staat.
Twee minuten vroeger
zou ik haar gekend hebben.
Twee minuten vroeger
zou ik een ander mens geweest zijn.
Maar ik ben deze.
De rijp heeft alles vastgezet
in een houding die op wachten lijkt.
De arenden wachten…
Ik ben zinnens, zinnens meer
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
160 Een mens moet, moet in deze tijden, vol beton en licht,
nu en dan, nu en dan vernieuwing zaaien, zaaien in zijn leven,
onnozel leven, dor en kaal. Drie weken geleden, ja drie weken,
hield ik op met kammen, op met kammen van mijn haar,
wind waait wild, waait wild door blond, door golven, door zee,
jeuk op kop, jeuk op ziel, krabbend, krabbend…
Pasen in de Achterbuurt
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
228 Pasen, Pasen, de vogeltjes zingen,
de klokken luiden alsof ze iets te vieren hebben.
Gezelle staat te juichen dat het jok eraf is,
dat de dood de strijd heeft verloren.
Maar loop eens door deze straat, Guido.
De God is misschien opgestaan,
maar de helft van de buurt ligt nog in coma
van de goedkope gin van gisteravond.
Wierook dampen?
Ik ruik…
licht en later
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
274 ik kus mijn zusje, klein en teer,
zij lacht en weet nog niets van “meer”,
geen tijd, geen dood, geen zwaar gewicht,
alleen het spelen met het licht
maar in dat licht sluipt stil een vraag:
wie ben ik straks, wie ben ik dan vandaag?
zal ik nog voelen, zien, bestaan,
of glijd ik naamloos ergens aan?
poëzie brandt, een zachte wond,
zij maakt…
zij denkt hem verder
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
249 een kleine overwinning
als een lucifer in een storm
hij hield zijn adem vast
alsof gedachten zuurstof nodig hadden
alsof zij een brand was
en hij eindelijk as kon worden
zestig seconden lang
was de wereld een lege kamer
zonder haar stem tegen de muren
maar tijd is een sluwe smid
slaat herinnering terug in vorm
nog voor de minuut koud…
Natuurlijk mag jij mij storen
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
167 Schrijvend in stilte —
stilte die ademt, die wacht,
die weet dat jij komt.
Concentratie is onontbeerlijk,
ja,
maar een kus van jou
is onontbeerlijker.
Natuurlijk mag jij mij storen.
Natuurlijk.
Dat weet jij.
Dat doe jij.…
stille breuken:
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
237 De koffie is koud in de mok,
jouw stoel staat nog steeds leeg aan tafel.
Ik snij brood, mes glijdt door als door vlees,
en denk aan hoe je vroeger lachte om niets –
nu lacht alleen de tv in de hoek,
blauw licht op lege muren.
Buiten start een auto, iemand gaat weg.
Ik blijf zitten met sigarettenpeuken
en een brief die ik nooit…
Binnen-in
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
264 Gekerkerd in de stad verwelkte ik tussen muren
als bloesem zonder tak,
en in de rook der nachten zocht ik naar de uren
die niet verstikten in het dak
van steen, dat laag en doof op mijn gedachten drukte
en elke vlucht verbood —
alsof de lucht zelf in mijn longen zich verschrikte
en ademen verraad gebood.
De winter streek door straten zonder…
Snaar voor snaar
netgedicht
1.7 met 3 stemmen
239 ---
De nacht vouwt om het huis,
de nacht vouwt zich dicht,
en de stilte valt
en valt nog eens stil.
De trein gaat voorbij,
langs schapen,
langs bomen,
langs het rood van de avond.
Ik ben bijna bij jou,
bijna,
zegt het hart,
bijna en niet.
Zij kijkt door het raam,
zij kijkt nog steeds,
in glas
dat dromen breekt.
Snaar voor…
Cupido’s pijl – feller, dieper
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
254 O pijl die splijt, die brandt, die nooit spaart,
o Cupido, o steek die alles rooft!
Gij raakt mij open, bloedt mij rood en kaal,
o Cupido – steek, steek, steek, steek!
Dieper in het hart, in het vlees, in de nacht,
gij scheurt het ik, gij maakt het klein en groot,
gij doodt en baart in één vurige klacht,
o Cupido – steek, steek, steek, steek!…
Dageraadsfluister
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
234 Waar de horizon nog slaapt in grijze wolkenmantels dik,
kust de dauw de halmen met een kus zo koel en teer.
De aarde ademt langzaam, geur van vocht en mos verspreidt,
en in die stilte hoor ik ‘t hart van ‘t land dat klopt als ‘t mijne.
Dan stijgt een kraai op, zwart als inkt uit oude boeken,
zijn vleugelslag een trommelroep die ‘t duister…
Lezer
netgedicht
3.0 met 6 stemmen
457 In het zachte ochtendlicht
zit jij, gebogen over papier,
letters als dauwdruppels
op de rand van je gedachten.
Je bladert door werelden
die niet de jouwe zijn
en toch, met elke zin,
worden ze een stukje thuis.
De kamer om je heen
vervaagt tot een fluistering,
de klok vergeet te tikken
terwijl je reist zonder te bewegen.
Je bent een tijdreiziger…
De droom
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
382 jij werd wakker
alsof iets je naam beetfluisterde
je lag stil
maar binnenin bonkte oud verdriet
de droom kroop terug
langs je ruggengraat
niemand zag
hoe donker jij werd
jij was weer toen
en dat was echt…
Fieremei
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
475 Over het veld, met licht besprenkeld gras,
in ochtendlicht dat glanst als glas,
komt mei – fris, vastberaden, fier –
en blaast de lucht zacht en mild als wier.
Langs bossen, heuvels, vlakte, dal
zwaait hij zijn groene hoed met zwier.
Kristallen hymnes stijgen al,
zijn groet weerklinkt in zonlicht hier.
Met vlammen goud, die nooit vergaan…
De Liturgie van Leo
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
483 In Rome klinkt de klok als grap,
de paus verschijnt — wat is dat knap.
Een nieuwe man, een oude jas,
met zegenhand en heilige pas.
Hij heet nu Leo, vroeger Rob,
hij werkte ooit in een copyshop.
Nu zwaait hij stoer van op het plein,
alsof hij net verkozen is tot refrein.
De kardinalen, strak in kleur,
alsof het opera is met lange sleur…