inloggen

biografie: Anna Enquist

Pseudoniem van Christa Widlund-Broer, Nederlands dichteres en romanschrijfster (Amsterdam, 1945). Studeerde klinische psychologie in Leiden, waar ze in 1969 afstudeerde. Aan het Haagse conservatorium studeerde ze piano, een opleiding die ze in 1976 afrondde. Daarna studeerde ze in Amsterdam waar ze de opleiding van de Nederlandse Vereniging voor Psychoanalyse volgde. Vanaf 1987 is ze verbonden aan het Nederlands Psychoanalytisch Instituut. Ze brak haar carrière als pianiste af en begon gedichten te schrijven waarmee ze debuteerde in Maatstaf in 1988. Haar officiële debuut is de gedichtenbundel Soldatenliederen (1991), waarmee ze meteen de C. Buddingh'-prijs verwierf. Deze poëzie kon al direct rekenen op een grote publieke belangstelling door de herkenbare manier waarop ze de grote vragen van het menselijk bestaan aan de orde stelt. De achtergronden van deze gedichten zijn van autobiografische aard. Haar poëzie is anecdotisch en ironisch-realistisch, waarmee ze zich in de traditie plaatst van dichteressen als Vasalis, Michaelis en Herzberg.

Met haar eerste roman Het meesterstuk (1994) bereikte Enquist onmiddellijk een groot publiek, ondanks het feit dat de kritiek niet onverdeeld gunstig was. Het meesterstuk is een psychoanalytische roman die personaal verteld wordt, maar waarin de beroepspsychiater Lisa als alwetend personage commentaar geeft. Zowel in Het meesterstuk als in de roman Het geheim (1997) is het ouderschap, met name het moederschap, het centrale thema.

Veel van de poëziebundels na Soldatenliederen bevatten een afdeling reisgedichten, met poëzie over een reis of een tocht, maar bijvoorbeeld ook over de ontdekker James Cook, zoals in Een nieuw afscheid (1994). In 2000 werden Enquists gedichten bijeengebracht in De gedichten, 1991-2000. Voor Het meesterstuk kreeg Enquist de Debutantenprijs 1994.

 


Inzendingen van deze schrijver

33 resultaten.

www.gewicht.com

gedicht
3.0 met 27 stemmen aantal keer bekeken 9.769
Hoeveel aandeelhouders dansen op de punt van een naald? Gewichtloos web voor wie gelooft. Het schittert op een scherm. Uit de mobiel kwijlt een ijle Beethoven. Wat je zegt raast jaren rond de aarde, een pulserende stroom noodkreetjes. 'Lekker chatten met mevrouw Van der Geest in...
Anna Enquist23 augustus 2023Lees meer…

Kerstziekte

gedicht
2.0 met 71 stemmen aantal keer bekeken 35.092
De rivier heeft zich tot meer gestrekt en klotst onder de waslijn. Geen plaats voor paarden, engelen; in geen herberg thuis. Ga liggen onder zeven dekens, koorts ranselt de gewrichten, laat hem, hij maakt zich zwaar in haarwortels en oogkas. Straf, teken? Na een troebele nacht ligt water...
Anna Enquist24 december 2022Lees meer…

Parijse daken

gedicht
3.0 met 6 stemmen aantal keer bekeken 7.814
Ik kreeg een hotelkamer met openslaande deuren. Zesde verdieping. Jij, al anderhalf jaar dood, zat tegenover mij. Ochtend. Een zeer lange neger bracht ons ontbijt, hij glimlachte. Tussen ons in schikte ik kopjes en messen. Ik schoof een croissant op je bordje, hier, dat vind je lekker,...

Winterstop

gedicht
3.0 met 23 stemmen aantal keer bekeken 16.330
Als gras in december, doe niet aan groeien, kruip weg onder een kille deken. Het is zwart in de doelmond. Er wordt gedroomd van zaadschieten, bloeien met wuivende pluimen. Noppen ranselen je recht, het mes maakt je hard. ------------------------------------ uit: 'Verzamelde...

Ontsnappen

gedicht
3.0 met 135 stemmen aantal keer bekeken 34.994
In de kooi van dag en nacht, de kooi van de boodschappen, blikjes bier, de betere baan. In de kooi van het fotoalbum, van de liefde. In de kunstkooi, in de kooi van het weten: Sta op, grijp de tralies, haal de diepste adem en scheur je hart uiteen.

Winterwerk

gedicht
3.0 met 16 stemmen aantal keer bekeken 17.655
De sarabande spelen op de vrieskoude deel. De uilen hebben het klavier onder- gescheten. Stom staan de dingen van de zomer om je heen, strohoed, trompet. Omhoog die bovenstem, waar vogels schuilen op de balk, en dan omlaag. Vertraag het lied, houd in totdat bloed stolt en adem stokt. Kan...

Polikliniek

gedicht
3.0 met 41 stemmen aantal keer bekeken 31.917
De scalpel. Dieper. Het pincet rukt met een schijn van drift de rode tijdbom weg. Doe nu mijn zoon weer dicht, chirurg, vijandig bondgenoot. Sluit op zijn rug die rare mond die fluistert over ongepaste groei en dood. Na afloop benen wij, veldheren, door de gangen langs brancards, langs...

Alsof

gedicht
3.0 met 42 stemmen aantal keer bekeken 14.407
Wij schrijven zo graag over hersens, wij dichters. We klemmen het brein in de handen; woorden druppen op tafel. Het lukt! Een zoemen start in Wernicke, Broca. Liquor klotst in de ventrikels, ionen krioelen in synapsspleten. Dan een toets van beheerst verdriet: de glorie vergaat als wij...
Anna Enquist21 februari 2021Lees meer…

Leugens in bessentijd

gedicht
2.0 met 64 stemmen aantal keer bekeken 33.164
Welke constructie is steviger, heeft langer standgehouden. En hoe meer er wonen, hoe minder je wegkomt. Waarheen. Het verlangen is een zomerhuis zonder kookplaats en zonder geschiedenis. Hier ben ik omdat ik hier ben. Vannacht was ik wakker, het waaide, regen striemde de kastanje terwijl...
Anna Enquist13 februari 2020Lees meer…

Voorjaarsrief

gedicht
3.0 met 24 stemmen aantal keer bekeken 16.272
Gerrit ik schrijf je het wordt lente, er ligt bros ijs op de tafel - gaan we dit jaar weer van rotsblokken springen, vrolijke rookvanen wegblazen, verdwenen dichters bezingen? Nu, het wordt lente, het schrijnt waar zij weggescheurd werden, de onzen, we staan nog te trillen; veel vocht...

Typologie van de drenkeling

gedicht
3.0 met 4 stemmen aantal keer bekeken 5.529
Ze klimmen aan de uitgestoken hand de kant op, kijken langs je heen; op weg weer, als zij waren toen ze in dit nat abuis verzeilden. Dank- bare schimmen die zich sluiten als het water zelf. Soms brengt de dreg sereen en willoos materiaal in vreemd geplooide stof. De dood als regisseur van...
Anna Enquist21 februari 2018Lees meer…

Lente

gedicht
2.0 met 12 stemmen aantal keer bekeken 5.681
Het klein hoefblad hield ik vroeger scherp in de gaten. Wanneer, waar, of het al. Ook de kale witte klaver en later de rode met de roestplekken. Wij schrokken nergens voor terug met onze manden en spaden. Weide stond in plaggen voor het keukenraam te sterven, te snakken naar water. Nu...
Anna Enquist27 februari 2017Lees meer…

Waakzaam

gedicht
2.0 met 6 stemmen aantal keer bekeken 2.181
De roffel van zijn hart waarschuwt het kind dat op de schommel tolt en zweeft. Hij knikt zodra het landt. Het denken houdt niet op. Als zij gaan liggen in de nacht weeft hij een net van aandacht om het huis. Gedachten jaagt hij ver voorbij contract en kruising. Al het onverwachte is een...
Anna Enquist16 december 2016Lees meer…

Mijn zoon

gedicht
3.0 met 5 stemmen aantal keer bekeken 3.687
Mijn zoon stormt door het huis, een roffel op de trap. Hij is zichzelf een motor. Het lied dat in hem leeft ontsnapt hem soms. Ik hoor hem zingen op de gang en zwijg. 's Nachts is hij bang, hij twijfelt aan zichzelf, aan ons, de wereld. Ik neem hem in mijn arm en zonder spreken vaag...
Anna Enquist14 september 2016Lees meer…

De stad herboren

gedicht
4.0 met 15 stemmen aantal keer bekeken 3.472
Liggend ontwerpt hij het stadsdak, prent het patroon van bladloze takken tegen fel blauw in zijn brein, dat bloemkooltje, leeg nog en klein. Waakzaam ontvangt hij licht en lawaai, zonder oordeel. Honden, motoren, een boor. Ik duw zijn wagen en merk hoe hij schift, niet meer schrikt,...

Ineens

gedicht
2.0 met 8 stemmen aantal keer bekeken 5.862
Ineens was ik het vermogen om warmte vast te houden verloren. Nu de kinderen het huis uit zijn, snoof ik, ja, ja. Ik kroop onder steeds meer dekens. De kachel loeide. De warmste van ons tweeën kon mij niet meer verhitten. Ik rilde en huiverde alsof ik oog in oog stond met de...
Anna Enquist16 februari 2016Lees meer…

Fantoom

gedicht
3.0 met 8 stemmen aantal keer bekeken 6.016
Het is een woord voor pijn die geen bestaansrecht heeft; je lijdt aan een afwezigheid, je snakt met hart en huid naar wat er eerst nog was. Wat afgesneden is dringt zich bedrieglijk op, je strekt je armen blind naar de verzaagde voet, een leegte, het verdwenen kind. Het is een naam voor...
Anna Enquist23 november 2015Lees meer…

Een nieuw jaar

gedicht
3.0 met 3 stemmen aantal keer bekeken 11.855
Nog niet. De zoon moet nog trouwen, de oude nog stervan. Er komt nog wereldvoetbal en goudvissenbroed. In de reiskist vouwt zij de avondjurk, kinderkleren, gesloten papieren. Eetbaar de kleine vruchten en draken van koek. Op de steiger blijkt de kist gevoerd met gestreepte zijde. Leegte,...
Anna Enquist26 december 2014Lees meer…

Klank

gedicht
3.0 met 6 stemmen aantal keer bekeken 8.629
Het kind zat naast mij in een zaal, tussen ons lag de partituur. Maat- strepen stonden stijf in stil geweld van inkt. Dankzij de muren en het dak werd dat geluid. Zoals bij ons de huid verdriet omspant, zei ik, en een voor een wees ik de instrumenten aan op het schavot. Zij is er...

Vanuit de keuken

gedicht
4.0 met 5 stemmen aantal keer bekeken 9.710
Voor L. Mijn zilverharige vriendin en ik zijn als twee grote appelbomen steviger en heerlijker dan ooit in bloei, voor de bongerd gerooid wordt. Wanneer wij elkaar spreken, bijvoorbeeld over het best-bewaarde damesgeheim aller tijden, of over hoe wij ons voegen naar de wet van de...

Tamboer

gedicht
4.0 met 7 stemmen aantal keer bekeken 5.368
We horen hem wel, de tamboer in de verte, maar luisteren niet. De maat van zijn stokken bepaalt onze stappen. Ook nu. Verwijlen wil ik bij een wals van vroeger, een dans, kind op de arm. Het spant ondraaglijk tussen toen en vandaag. Aan de mars valt niet te ontkomen. Woedend doe ik een...
Anna Enquist18 februari 2013Lees meer…

Krimp

gedicht
2.0 met 2 stemmen aantal keer bekeken 4.703
Hoe de dagen mij ontkomen, steeds waait er een nieuwe tegen het raam. Een somber kind in de keuken eet niet meer uit mijn pannen. Zeldzaam is het oude leven dat voelt als immer. Intussen verwaaien mijn uren, ze zijn de echte, wat tegen mijn raam slaat is het echte leven, het...

Papierland

gedicht
3.0 met 17 stemmen aantal keer bekeken 6.450
Krakend neerzitten en kijken naar wind op een foto. Hoe de geketende dansers buigen op rij! Wij waren tien en wilden naar zee. Melkzuur in de benen, blaasbalg in de keel. Storm blies tranen over de wangen, schelpengruis knapte onder onze banden. Wij trapten ons achteloos een...

Zo is het

gedicht
3.0 met 4 stemmen aantal keer bekeken 8.481
Breek hier je benen. Voormalig water huppelt nieuwsgierig, verliefd door het gras. Een lening meisjeslijf. Stoot hier je tenen tot bloed aan die badkuip vol jeugdschuim. De beeldhouwer, lefgozer, tovert uit leven een kist vol gedenkgoed, laat hem lomp neer naast een pad. Hij liet beweging...
Anna Enquist29 augustus 2011Lees meer…

Stuwmeer

gedicht
3.0 met 7 stemmen aantal keer bekeken 6.196
Toen de dam klaar was begon het water te stijgen. Kilte ving aan in de berg- wand. De bomen begrepen niet hoe zij stikten in wat hen lief was. Vissen kwamen te zwemmen in de wijngaard. Schreeuwend breken mijn kinderen het gladde watervlak. Ik wil hen roepen: acht niet de pijn...

Als water ben ik uitgestort

gedicht
3.0 met 20 stemmen aantal keer bekeken 9.014
Dom water. Beukt en striemt de pijlers van de brug die zwijgend schrap staat tegen overgave. Eeuw na eeuw is wat hij weet het binden van twee oevers. Waakzaam, moe. Weer ga ik door de oude stad, altijd naar de rivier. Midscheeps posteer ik mij in machteloze aandacht, blote hand op...

Decemberoffensief

gedicht
2.0 met 31 stemmen aantal keer bekeken 10.710
Alleen de allerergste wanhoop is zo koud als deze slotgracht; dit verdraagt geen mens die niet bevroren is. Soldaten hebben pijn die zij niet voelen, bloed dat niet vloeit, grimmig gevecht met slechts een schijn van woede. Krakend verscheurt een paard het ijs, galop gestold. Alles zit...
Anna Enquist20 december 2010Lees meer…

Een menigte

gedicht
3.0 met 8 stemmen aantal keer bekeken 6.206
Verbaasd merkte de moeder dat zij een menigte werd. Binnen enkele dagen was het gebeurd, bleek zij uiteengevallen in een waaier van vrouwen. De weerloos-blije liep daar van haar geheugen te genieten; de verslagene, die snel op weg wilde naar welke dood dan ook; de trieste...

Weerzien

gedicht
2.0 met 31 stemmen aantal keer bekeken 13.640
Hoe de mensen, hoe deze mensen, hoe een man en een vrouw na jaren elkaar – hoe na jaren deze mensen elkaar zullen zien, harnas van vroeger over het sleets lichaam, hoe in hun botten moeheid en deceptie jaar na jaar kerven. Hoe mensen, door afscheid op afscheid gestriemd en geslagen,...
Anna Enquist16 augustus 2009Lees meer…

Met stomheid

gedicht
2.0 met 98 stemmen aantal keer bekeken 48.188
Voor Herman de Coninck Loodzware dagen zeggen we maar wat weegt zo'n woord weinig; het laatste zeilt op stadsdamp neerwaarts, kromt zich keer op keer om zijn betekenis. Argeloos keren de huizen hun dierbaarste wanden naar buiten, fluisteren Lissabon, Lissabon. Tussen keuken- en...
Meer van deze schrijver...