Netgedichten over actualiteit

Sneeuwvlokskes dwarlen over ’t graf, de wind strijkt langs de kruuskes af. Een grijze haarlok glijdt omlaag, de sneeuw valt stil, de hemel vaag. De sneeuw blijft liggen, zacht en licht, een witte sluier over ’t zicht. Geen stem die roept, geen stap die gaat, geen wind die nog de zerken slaat. De albasten kelk in haar holle hand vangt vlokken uit…

Het probleem Zou door jullie worden aangepakt Jullie waren immers de deskundigen Jullie hadden tenslotte Een gerichte opleiding gevolgd Niemand hoefde zich zorgen te maken Natuurlijk zou alles in orde komen Grotendeels tenminste Vertrouwende op jullie expertise Gingen wij vanzelfsprekend akkoord Toen helaas bleek Dat het tegenovergestelde…

Goed luisteren, geen mens houdt dat nog vol Want er komt zoveel ruis de boel verstoren De woorden en de zinnen gaan verloren Er zijn black outs, de snelheid eist zijn tol De toegang tot veel oren die zit dicht Het brein kan alle info niet verwerken De boodschap van het klokgelui der kerken Dringt niet meer door, die klinkt zowaar te licht…

Het is stille als alles scheidt. Hij gaat links de hond weifelt stil middernacht alsof blind door het lege huis. De kat denkt rustig, vangt eerder een mot of bromvlieg en wast haar poten terwijl de tijdworm bijt. Leegte droomt. Een muis glijdt over stof naar de open deur, de landstreek des doods middag grauw als nacht. Onder het zonnezeil word ik…

Je kan niet opgeven Zeker nu nog niet Het is je leven Daarbij hoort ook verdriet. Morgen gaat het vast en zeker Met de zon op je gezicht Vast wat beter Een sprankel in je ogen van licht. Tegenslagen zijn niet meer of minder Een rotsblok op je pad Een zegen of hinder Ooit zeg je ik heb het nu wel gehad. De pech en tegenslagen Iedere…

zwart staat de stam in wit dat valt en valt ik leg de cent neer naast de wortel stil zwart staat de stam in wit dat blijft en blijft ik tel de cent nog eens maar laat hem liggen ik sleep de voet door sneeuw die kraakt als ijs ik wil vallen hier toch zet ik door de cent is koud de stam is koud ik ga…

het water ligt zwart de maan gooit er een streep licht op je stapt erin met je blote vel het spoor is smal je blijft tegen de huid van de ander die er ook in staat op het perron staat de avond stil de trein rolt aan door de ruiten zie je iemand aan de overkant die niet weggaat je ruikt de olie van de rails de zon ging onder de zon kwam…

duisternis niet de wil van de de hoogste Macht het zweefde door het luchtruim met Goddelijke kracht luid werd geroepen erzij licht de aardbol te creëren voor ons hierop gericht helaas wilde de mens Hem evenaren ook zo intelligent zijn alle volgende eeuwen hierna hetzelfde refrein de Heiligheid valt niet te evenaren…

Het gras houdt sporen de wind draagt stille resten groen wacht op herstel Het gras houdt sporen vast van wat hier langskwam, plastic en glas dat niet meer bij de takken past. Je voelt hoe de aarde stil blijft dragen wat blijft liggen, een lichte druk die rimpelt door de open ruimte. Niemand vraagt om harde oordelen of grote woorden, alleen…

man meet de tafel. Hij meet nog eens. De meter knakt. Hij raapt de stukken. Ze zijn zoek. Hij kijkt naar water. Het blijft water. De kraan drupt. De stoel schuift bij. Dan is hij weg. De man gaat de deur uit. Zonder jas.…

Het gras ligt plat waar de wind heen wil hooi ruikt nog groen tussen stengels die knappen. Flessen staan onopgehaald schoenen droog bij de deur het lijf dat bukte is hard. Schaduw op de muur rug naar het warme iemand telt ver over honderd. Je blijft staan.…

bek sleept me over asfalt pissporen aan het hek karton nat ik kruip erin flank open de straat steekt stad knarst ijzer open nagels krassen beton tot stof goot spuugt biestwater ik drink de dorst braakt terug schim verderop blaft alleen mond open op de tocht…

Ik doe mijn schoenen aan. Ik wil de deur uit. De stoel valt om. Niemand duwt. Mijn voeten blijven staan.…

Aan de aarde gekluisterde aardelingen Roemende tegennatuurlijke dingen Het inademen van een ijzige koude wind Onbeschaamd kopen van een moederloos kind De zee des doods prijzen als liefdevol groots Tot zwijgen gebracht zij die eren de hemelloods De schilder mengt geen op olie gebaseerde verf Als het een gevaar inhoudt op algeheel verderf…

de toekomste, al valt si somtijts met ’t heden tsaem, herkent haer selven oock uyt ghisteren, dat wij verleden noemen telcken bij dageraet rijst in mij de vraghe wat ick herkenne uyt mijne stille verwachtinghe . oft welcke quellinc, soo die daer is, in mij komt bruischen uyt ’t gheweten oft elders vandaan, seght maer…

Simpel gezegd begon de ellende bij de Rubiks Kubus (met apostrof) die in een stoffige hoek is beland uit zicht van de buffelende bende waarna keer op keer het bal opende met het vervolg op de val van goden door een wraakzuchtige dode verteld – en wat de struiken nog meer aanboden echter wordt dat bord ochtenddrab telkens enkel wortelloos…

We hebben gefietst 'de godganse dag' als ik dit nu zeggen mag De buur Duitsland aan de rand akkers, weiland en geboomte Dorpen.. waar tijd stil heeft gestaan wat nieuwbouw als je het... de rug had toegekeerd een nieuwe generatie die niet meer boeren wil Zon had vrijspel en spiegelde zich in de loop van de Niers…

Lief kindje is in slaap gesust in moeders armen Het is zich van geen kwaad bewust in moeders armen Ach kind, hoe zal je leven zijn in deze koude tijd waarin de aarde lijdt en mensen toekomst vrezen, hun hart vasthouden als ze aan morgen denken? Ach kind, hoe zal het zijn, opgroeiend tussen de rivieren die zwellend buiten hun oevers…

Goud op de stoep de wereld loopt snel voorbij folie tegen kou Soms woont armoede achter muren die niemand ziet, waar zorgen zich opstapelen en de hoop haar stem verliest. Soms ligt ze uitgestrekt op een bank, onder een dunne deken, terwijl de wereld voorbijgaat, verdiept in haar eigen zorgen. Ze leeft in lege koelkasten en rekeningen zonder…

Lang gleed de schaduw over breekbare wegen, waar ik mijn ware gezicht in de stilte verborg. Als een gesloten knop, tastend in de regen, droeg ik de zwaarte van een rimpelende zorg. Maar de natuur kent geen blijvende drempels, getijden keren als het innerlijk licht ontwaakt. De wind wist langzaam de oude angststempels, terwijl een nieuw besef…

de inkt lijkt zwarter met de dag de letters nauwelijks te onderscheiden waar ik eerder ook het wit nog zag vormen steeds meer schaduwzijden wolken die het nieuws bedekken als een warme isolatiedeken wreedheden aan het oog onttrekken die steeds eerdere doen verbleken natte plekken op papier die gedrukte tekst doen vlekken…

Dit herfstgeel bekoort me als nooit tevoren: het is licht en maakt blij maar roept ook weemoed wakker. De vruchten op de akker, het fruit, de maïs, alles is weg maar toch is er nog hoop gebleven, het leven gaat door. Die weemoed schildert een toekomst die wacht, al komt er eerst nog het echte duister, de nacht met zijn droefheid en vragen, onzekerheid…

Wij zien het voor onze ogen gebeuren en hebben niet opgelet Europa met zijn waarde Megalomanie en militarisme tussen de grote der aarde waar zal dat toe leiden gaan alle Europeanen nu lijden? Zoveel vragen niet te vermijden gaan ze de asielzoekers verspreiden? dakloosheid is niet meer te vermijden Het brave volk zal als gewoonlijk…

Stilte zit naast me. Zwaar niet, maar ze leunt. Ik probeer haar niet te vullen, ik leen haar mijn adem. Soms rust ze gewoon. Soms wijst ze maar ze spreekt niet in woorden. Ik leer te blijven zitten naast haar. En soms weet ik niet of ik naast haar zit, of dat zij naast mij zit. Misschien maakt dat ook niet uit. Ze blijft…

Nu haat met kracht uit oren spuit Gaat het oprechte luisteren uit Nu des redens stem op onwil stuit Klinkt slechts de roep der wrake luid Met gigabytes fake news gekruid En stofwolken en dampend kruit Geen olifant met lange snuit Blaast dit drama ooit nog uit…

Een vader heeft zijn zoon gezonden naar mensen van zijn eigen stam, als eersten hoorden zij het wonder, dat hij, als redder, tot hen kwam Er was geen blij, dankbaar ontwaken, de vijgenboom bleef dor en dood Het wonder vulde heel de aarde, gaf licht en troost in stervensnood Zeventig volken ingeschakeld, maar de eersten bleven werkeloos…

moe, onmachtig langer aangeharkt aangehaakt te blijven te zwaar ligt de molensteen van goed willen en doen op mijn maag te zwaar drukt de plunjebaal met gemengde gevoelens en overtuigingen loodzwaar weegt de pet volgezogen van verhit sociale meningen zuur is de boosheid die met angstig lage pH aan mijn hart vreet mijn ziel en dichtader dicht…

Wij leven in politiek roerige tijden De mens schijnt het zicht erop kwijt te zijn Of het moet zijn dat we onwilligheid moeten belijden Rondom het wereld gebeuren en dat doet pijn De gevolgen groot en dan is het weg met de gein Terwijl we met elkaar mens hadden kunnen zijn Maar niets hier op aarde heeft eeuwigheidswaarde Hier beneden is het…

Hij voorziet het nieuws met trefwoorden der overdrijving, het leven is van nature al niet eerlijk. Men zoekt in de marge naar een tijdelijke bevrijding, terwijl letters op het scherm schreeuwen, fel en begeerlijk. De wereld wordt opgetuigd in angstaanjagende zinnen, elke nuance bezwijkt onder het gewicht van het dictaat. Men probeert de chaos…

De jota was een vreemde in het diets veel later kwam hij pas in onze taal van horen zeggen wist men het verhaal van hemel en de hel maar verder niets Er staan miljoenen jota's in de rede doch zonder puntjes, die er juist toe deden!…