Netgedichten over algemeen

het is hier weids maar niet wijdvallend binnen grenzen kleurt deze achtergrond anders dan voorheen een toebehoren, onvervreemdbaar maar niet ondeelbaar kijk, daar loopt een wandelaar nog net binnen zichtruimte zolang gebroken adem binnen alle perken blijft is het hier goed toeven zelfs met gestrekt been, warempel…

Sommige mensen vullen iedere stilte met woorden. Alsof zwijgen iets is om bang voor te zijn. Ik dacht dat vroeger ook. Tot ik naast iemand zat die niets zei. Geen vragen. Geen verhalen. Alleen de rust dat ik niets hoefde uit te leggen. Toen begreep ik dat stilte niet leeg is. Soms is het de enige taal waarin je je…

Er staat een stoel die niemand meer gebruikt. Niet omdat hij kapot is. Maar omdat degene die er altijd zat, er niet meer is. Toch schuif ik hem nooit aan de kant. Alsof herinneringen een plek nodig hebben. Soms kijk ik ernaar en glimlach ik. Soms kijk ik ernaar en doet het pijn. Maar beide betekenen hetzelfde: Dat iemand…

Mijn jas hangt nog steeds op dezelfde plek. Alsof hij elk moment weer meegenomen wordt. De rits zit dicht, de zakken leeg, de mouwen wachten. Soms loop ik erlangs zonder erbij stil te staan. Tot ik mij ineens afvraag: Hoeveel dingen blijven wij bewaren, niet omdat ze nog nodig zijn, maar omdat loslaten betekent dat het echt…

mogelijk waren we eerder al tegen ons weerzien aangelopen maar het geheugen gaat vaak aan de haal met beeltenissen enfin, we plukten onze dag en besloten al plukkend te vertrekken naar een samenkomst, mochten we alsnog ieder van ons verlaten om onderweg mee te voelen plaats te geven en lot te bestemmen…

jarenlang als kind hield ik van je ogen, daarna ook je doen en laten, nu ook wat ernaast is gekomen kleine tekens van tijd die zonder toestemming zijn toegevoegd in een oud woord als meedogen, zit dat nieuwe als taal niet meer precies raakt vroeger was er alleen maar nu, nu is er ook toen er is meer geworden om te houden van…

daar is regen voor om te groeien en te bloeien door met een hoosbui weg te spoelen wat in de weg zat waarna lucht klaart zodra wolken weergaloos verwaaien (kijk maar omhoog en merk hoe leeg afwezigheid kan zijn) nu vogels vleugels hebben resteert ons ‘n vleugje verlangen dat op de achtergrond droogt met traanvocht bij verdunde…

iets te raken in de weerwil van het voelen, het los te maken van werkelijkheden die als krijgers de raadsheren trachten te doorgronden iets naar smaak aan het gerecht toevoegen het vuur iets temperen door slechts een gedachte die de dwaling van het moment omzet in daad iets van verrukkelijks aantoonbaar stellen aan al de getafelde die als…

de eenvoudige schrijfkunst is niet iets bedenken, het begint zelden met een gedachte het is merken dat de appel langer op tafel ligt stof dat zich anders verzamelt op een nachtkastje het huis wist allang wat jij nog moest opschrijven, de manier waarop een hand blijft hangen na een afscheid…

het verleden draag ik als een blijvende metafoor in het dagelijks bewustzijn in deze alsmaar voort schrijnende tijd er is geen klok, stuk of lopend die mij thuis laat keren naar daar waar ik in node mijn zelfspot heb weten te waarderen maar zij, in haar violette verschijning die ik lees in telkens een ander verhaal wijl haar aura de biografie…

is het kennen of weten de som of de proef gangbaar of draaglijk men zegt dat de geur het meest tastbare zintuig is en dat men op de tast moet zien om luister bij te zetten om met gelijke tred te lopen door dezelfde straat om in een opheldering te verblijven ter plekke…

soms schrijf ik zoals je een stoel bij iemands bed zet, je weet dat de nacht niet korter wordt. toen de dochter koorts had, bleef ik mijn hand op haar voorhoofd leggen. je trekt het deken nog eens recht, geeft een slok water blijft zitten tot de ademhaling rustiger klinkt. lang dacht ik dat woorden iets moesten herstellen,…

Momenteel - meer dan anders doch niet bij die diehards is 't getijde gekeerd brede rivieren zijn geulen in dalen in dampen zijn stromende zinnen gesmoord Gesmeuld is het vuur van hoogdravende frasen met goden en farao's klankrijke namen welsprekende heersers als van toet-anch-amon als hij langer geleefd had dan amper tien jaren…

De rijst ligt koud op de kerkvloer, verlaten en miskend, ze raapt het op in eenzaamheid, aan niemand hier bekend. Zij leeft in een gister toen de liefde nog bleef, voordat de donkere schaduw over haar dromen heen zweefde. De wereld draait door, maar zij staat stil in de tijd, gevangen in herinneringen en een diepe eenzaamheid. Maar kijk omhoog…

het lijkt al laat maar het moet nog vroeg worden stationair voorlopig -zonder verplaatsing aldus er is geen tussenkomst geen herhaling ook hier liep je niet ook al oogt dit vertrouwd hier ben je nooit geweest zelfs niet in jouw gedachten dit moet mijn herinnering zijn ook al kan ik mij niets heugen…

Gezeten in zijn volijverige zetel dagelijks gevuld met twee dijen  en evenveel heupen  en al het zich ter hoogte van het ondernavelse in niet nader te noemen medische thermen bevindt  in de vorm van fantasie en (lach)lustopwekkende elementen  welke op niet-transparante wijze speleologische spelonken bedekken vanwaar de muze gehuld in…

hoe laat mag het worden voordat het einde in zicht is was de tocht al begonnen zonder vertrek, zonder plan op tafel staan de glazen waaruit moed werd gedronken kun je opstaan zonder in herhaling te vallen wat valt er nog te zeggen te doorgronden in een bezinksel van ontsterven en nalaten…

Zeker drie, zo niet  viermaal per week  spoed ik mij op geheel natuurlijke wijze pal na de siësta zonder laadpaal en tesla met zonnepanelen op zonnebeschenen wieken derwaarts  waar het hooggeëerd kooplustig publiek telefoon-tv-slaaf, laaggeletterd of niet zich alras zonder gêne aan mijn vrijetijds zomeruitrusting vergaapt   terwijl…

Wat als sociaal gewenst begon, is een marathon geworden in een volle bus. Zij wordt stiller, hij ratelt de lucht wordt dikker, zijn vertrouwen groeit. Haar blik schreeuwt om hulp. De halte als verlosser Tot ziens…

Probeer eens iets anders dan een bochtje naar links en een heuvel naar rechts om de kaap te ontwijken doe eens iets anders geen zoveelste zoektocht naar een teken van je eigen geboorte zonder streng Wees eens streng voor jezelf ga je kop eens verrijken je weetwel die hersenpan zonder teflon maar met twee duale hemisferen…

niet de leegte van uitgestrekt blauw of sporen hoog in de lucht niet de vertraging van de avond in dode hoek, zowel enkel- of meervoudig, onzijdig boven het mentale vlak niets daarvan, wel die opdringerige verdrijvingsvlakken ken uw droomdomein geef ritser ruimte…

kun mij missen. dat hoort zo kinderen groeien liefdes veranderen mensen versplinteren maar doe af en toe alsof dat niet hoeft schrijf me eens. vertel iets onbelangrijks vraag hoe het gaat zodat ik even kan vergeten hoe goed je bent geworden zonder mij…

dit is niet volledig er is geen beter of minder groter en hoger, om te voldoen aan verwachting niemand hoeft op tijd te komen omdat klokken zijn uitgezet overal is plaats omdat in voldoende leegte is voorzien deze muur heeft geen overzijde het begin geen achterkant lees dit als definitie, als plaatsbepaling, of als gebroken spiegeling…

we kwamen terug na elders verblijven vonden appels gelegd op ‘n schaal aan de muur hingen gedachten te beklijven onbewolkt nog, als een vervlogen ideaal te wikken en te wegen om van hier naar terug te gaan zaten we om richting verlegen misschien dat ongerepte verten bestaan…

Als ik met jou langs de zee wandelde, klaarden mijn gedachten op: over het leven, trekvogels en de liefde. Maar nu denk ik aan jou; aan een seizoen waarin water, aarde, wind en vuur met jou versmelten. Zelfs de dode die ooit jouw dromen vermoordde. Ik blijf peinzen, tot aan de dageraad. **…

schip en wal oefenen de kunst van loslaten mist en aarde troosten elkaar met omarming ijs en wak zon en huid weder dienende tot wederziens bekwamen in vertrek en verlaten zonder wederkeer…

Vooraleer de heren der redaxy alsmede hun aanminnelijk vrouwelijk kroost dat zich in alle stilte hier verpoost in anonieme zwijgende gezichten die 't vak nog moeten leren van Gedichten zich eindelijk verheffen tot ik straks zie dat ik de eerste ben met een reactie Ligt dat aan jullie laksheid of aan hen? Ik denk dus dicht ik voortaan…

Alleen de top staat nog in bloei Mijn vingerhoedje digitalis De top staat nog alleen in bloei Nog even wachten tot ze kaal is De naaister aan de overkant Heeft vingerhoedjes bij de vleet Mijn naaister aan de overkant Heeft veel meer hoedjes dan ze weet Mijn digitalis strekt zich uit Haar hoedjes vallen één voor één Ze rekt en strekt zich…

laten we een blik werpen op dit doorwaadbaar geluk veelvlakken van voorgeslacht gingen ons hierin voor met afzonderlijk genoegen in een open wervelpoort verstrooid licht weemoedig ogenzand berustend in een blakend fossiel dat op beroering wacht hemeldoorlatend zodat er nooit reden is te wanhopen het blijft niet eeuwig ochtend…

Ode aan het Potlood Oh potlood, trouwe metgezel van hout, elke lijn die je trekt, is nooit fout. Met je scherpe punt zo fijn en slank, ben je de koning van elke schrijfbank. In een etui vol pennen en gummen, blijf jij altijd origineel, nooit ben je vergeten. Je krassen en schaven met zoveel elan, als een kunstenaar zijn meesterplan. Je…