Netgedichten over algemeen

toen je ernstig ziek werd, kwam de hele familie langs met ovenschotels, groenten van de markt, en met verhalen over iemand die dezelfde ziekte had gehad ikzelf deed het zware werk, niemand vroeg of het wel uitkwam of maakte een afspraak in hun agenda niemand wist wat nodig was, mijn roestvrij binnenwerk werd er best week van buiten rijdt…

het kan verkeren er is nog iets glad te strijken iets te langspelen op ‘t freesvlak van grieven overdwars -kort door de bocht…

dan is er een tuin een gaard vol lover als kennis van zaken de tuin is niet ommuurd en daarom erg dichtbij voor de tijd van het jaar de tuin ruikt niet naar volslagen oude boeken ook niet naar glas zolang dit reukloos is dit uur lijkt meer op ‘n kalme schaduwzee, op aarde onder een stolp uit deze muurloze tuin kan ik niet ontsnappen…

jij drinkt de nacht zonder fluweel, geen japon dat aan jouw adem kleeft en de sierlijkheid waarin het verlangen zichtbaar in je leeft, draag ik voor uit het boekwerk en lees hoe dit intiem gebeuren was geweest het podium graaft in lege graven dit alles droomt zich in wegen door landschappen die ik vrees, het verstilt de nacht en avontuurt…

dit is het punt tussen twee verre kusten halfwaarde van herkenning met oog tot oog de weg naar erkenning zonder wederkeer in gezamenlijke nadering elkaar te ontmoeten aan te raken halverwege…

er gaat niets boven lucht die ruimte verplaatst die landschap tastbaar maakt en het uitzicht eindeloos het is mogelijk naar kleuren te luisteren, om blind te gaan het verleden van aarde te ruiken geduld te proeven we begeven ons naar ginds in gebroken lijnen van een tunnel het oppervlak van ogenblik en kijken door samenknijpen…

De tijd van een gat in het donker als een dief in de nacht ligt achter ons. In een lagune van fluwelen schrijfsels en golvende energie van poëtische krachtpatsers ben ik een archief. Wat in de lucht hangt schrijf ik op, gepast of ongepast, ik sla alles op of zo nodig achterover. Via de kier naar buiten zwaai ik, in gedachten vaar…

op deze ochtend van pas ingedaalde sterren met ruis van de dag die altijd klinkt als klanken onder een boog in de rots, of als runderen in de wei begrensd door een wereldbeeld waaruit geen licht ontsnapt blijkt het aangevoerde woord als luister bijgezet…

Kom dichter, leg je pen eens neer en schrijf de woorden die ik in je ogen lees met je mond op mijn witte vel. Schrijf me woordeloos buiten zinnen.…

Het nisje tussen keuken en kapstok is ons interbellum in een land van kousenvoeten merkt niemand de aanwezigheid van twee dappere bordeelsluipers. Je trekt ze aan en loopt naar de deur de wind doet open de tocht dwingt je naar binnen. De holle opgang van massief glanzend marmer en de foute kroonluchters lokken echo's uit. Jij en ik…

het is al laat voor een bericht vandaar dit rechtlijnige alles binnen handbereik -teveel om te herhalen de overtuiging is rotsvast het zicht beperkt in galop naar de stal als veldstorm of flitskraak het pad van twijfel ligt haaks op de rijrichting inmiddels is het te laat om nog ten halve te keren we zouden figuurlijk kunnen…

zolang een sluitende definitie ontbreekt blijft twijfel bestaanbaar met het zuur van onrijpe bessen als legering van geest is troost breekbaar zacht als antwoord op plicht op verzaking zo zacht dat metaal smelt in je hand…

met mildheid van schreden zachtheid van tandeloze wolken regenloos tot hemel als wisseling van denkbeeldige wacht hedendaags bezongen nog onvoldragen tot meimaand dit is werkelijk nieuw leven…

tot hier is waar breedte zich tot lengte verhoudt als functie van verwijdering of nadering de eerste stap een zucht van oosterlengte als reis door wandelgangen hartzeer ten spijt diepgang kent een einde weerzien een begin -zo’n beetje vanaf hier…

ik verlang niet naar verre landen maar naar zwarte koffie in de vroege morgenstond vers brood dat kraakt onder het mes naar zonlicht dat op de houten tafel valt waar we aan op lange zomeravonden met een lach en traan proosten ik verlang naar niets dat glanst van ver— alleen dat kleine dat is genoeg…

uit huizen waar de klok luider was dan de televisie stam ik van af, waar iemand altijd door het raam naar buiten keek voor hij de deur opendeed een grote afkomst heb ik niet, wel een moeder die vond dat je je schoenen uitdeed voor je binnenkwam ik ben allang ergens anders, maar nog steeds klop ik mijn schoenen af voor ik binnenkom…

zometeen breekt de nacht kleiner dan deze ruimte hier, als gelijkenis met een plek die ter plaatse heet even donker als de toevlucht naar geborgen binnenvlees naar een voorlopig einde door onbegonnen werk met een lichtval die voor slapen geschikt lijkt dan treedt een kalmte in als zinnebeeld van lichaam tot wisseling van wacht…

Ik kwam voor een pak, een goede snit. En jij stond er ineens, tussen de rekken. Wat we zeiden weet ik niet meer. Iets onbenulligs, denk ik. Ik liep naar buiten met een tas en had geen idee hoe die dag verder ging. Jaren later kan ik nog steeds het grijsgroen noemen van je vestje, van je jurk.…

De zon schijnt op de gekleurde bomen Zou er vandaag weer regen komen ? Kijken met de ogen van een kind Vreugde die het van treurnis wint Ik kijk naar buiten door de keukenruit In de kleine ruimte die naar koffie ruikt Een lange dag staat voor de deur Begonnen met aromatico geur en kleur…

staande in de ontvankelijkheid van licht gelegen aan veredeld water aan voorgedrukt evenwicht ontsnapt geruisloos geruimd kwetsbaar als kattenkruid wentelend in wanorde zie deksel voor houdbaarheid buiten ademt een horde -met stervend geluid…

verblijf nog even verpoos met lege dozen beidt uw tijd tref ergens aan een aanzet tot de wet van eeuwige constante te lezen wat er staat een zwartregel zwijgzaam zoekend naar het gezochte niet minder staal dan hard niet minder zee dan oceaan niet minder verloren dan gemis niet minder gebeurd dan werkelijk…

naam bij gezicht niet in een glansrol maar als zachte hand die me draagt als ik zelf vergeet te staan of vervaag met inkt in regen voor als het mocht dagen in de pauze tussen ademteugen als gelijkenis op vervulling van wensen voor wie ik niet zie maar ook nooit meer verlies…

Zij bladert haar zomer door trachtend, van achter naar voor paginagroot waren sommige dagen en toch — heel wat lijnen gingen vervagen bladzijden zijn nagenoeg leeg gebleven er is zoveel tussen regels geschreven Zij bladert haar jaren door zoekend, van achter naar voor ze keert elk blad, elke zin in terugblik zie je van elk vervolg het…

Een vreemde schaduw valt over de trap. Geen kat die struikelt, geen vader die aardappelen weegt op straat, maar het ruisen van een ver verleden dat in de hoek van de kamer slaapt. Wat raakt mij nog het geruis van een nieuwe lente? Ik heb mijn hoofd op kussens gelegd waar ver vergeten dromen stierven, en voelde hoe oude liefdes als scherpe doornen…

Ze bestaan nog steeds kijk om u heen en luister naar de podcast van infloeënzers en hun contra-antipoden winnie the potter & harry poet en hun queeste naar de bizarre goudencirkelredenerende haagse kringentaal hanterende  hermetisch dichte en plenaire volzinnen prevelende feeks Niets nieuws onder de volle maan en de verre horizon?…

dit is haast een must nog meer dan voorheen hou in gedachten dat elk woord telt vermijd eindeloos zoeken het regent vrede op het balkon verder weg klinken schoten het najaar dreunt vandaag nog luider dan voorheen er schuilt stilleven als steentijd in dit verlaten huis soms terugkerend of definitief; het schaap vermijdt zijn wol…

Opgejaagd door tomeloze zilveren vogels, hoogvliegers met scooters in de buik op weg naar Madagascar Malediven en Robinson's safaridieren Out of africa impala's hoornaars wilde wespen cobra's babeltorenbouw termieten zebra's reebokken gazellen die de toeristen gaan plezieren stapt wereldwijze Akhal-teke monter verder moedig…

geen voorbeschouwing wel erflatend artefact in aarde te ontgronden dagzoom, stuifmeelkorrel luister hoe verweesde stilte de vertelling overmeestert strak uitgelegd liggen de iconen meerdaags ongezoet bijgezet in praalgraf -foto’s ontbreken menu noch maaltijd, alles van cijfers ontdaan voren en sporen doorakkerd ga terug met…

Verledens hebben gebouwen, door jaren, eeuwen, heen gevormd, hersteld, aangepast en herkenbaar gehouden. Wat in gebleven steen nog is, manifesteert de geschiedenis. kan worden aangeraakt en ook digitaal op foto gezet. Gebouwd om in te wonen, werken en om geloof vol eerbied te belijden. Het heden valt te onderscheiden, maar hoe echt anders…

Brenger van wind Nemer van kind Oorzaak van slijk Sloper van dijk Verraderlijk, koud en nat s avonds een zwart gat De zee... Ik heb er helemaal niets mee…