Netgedichten

netgedicht (nr. 89.813):

De Blinde Man en het Laatste Licht

De rijst ligt koud op de kerkvloer, verlaten en miskend,
ze raapt het op in eenzaamheid, aan niemand hier bekend.
Zij leeft in een gister toen de liefde nog bleef,
voordat de donkere schaduw over haar dromen heen zweefde.
De wereld draait door, maar zij staat stil in de tijd,
gevangen in herinneringen en een diepe eenzaamheid.

Maar kijk omhoog, zie de blinde man die naar de wereld staart,
hij schiet op alles wat beweegt, niets blijft hem gespaard.
De waanzin raast, de grens tussen goed en kwaad vervaagt,
terwijl de echo van het verleden door de lege straten jaagt.
Je wacht op de klap van het noodlot, de kogel in de vlucht,
en de rook van het gevecht vult de trillende lucht.

En toch, als de storm zijn diepste dieptepunt bereikt,
en de felle paarse gloed aan de horizon bezwijkt,
fluistert een stem in de nacht: Laat het los, laat het zijn.
Er is een einde aan de strijd, een grens aan alle pijn.
De blinde man laat zijn wapen zakken in het zand,
en de rust keert eindelijk terug in het geteisterde land.
Laat het maar rusten, hoe zwaar de storm ook was,
de as waait weg, er groeit weer groen op het gras.