Netgedichten over woede

Als er iets is waar je niet over kunt praten en blijf je daarom van binnen boos reken dan voorgoed af met die pijn leg het bloot die wond het maakt je zo levenloos stop het daarna diep in de grond verklaar het voor dood want je mag nooit zelf de begrafenisondernemer van je leven zijn…

soms denken we wit-zwart de letters raken slaags opgejaagd door pompend hart ontvangen mensen de volle laag want die letters vormen woorden draaien een tijdje in ons mond om dan als getergde demonen gal te spuwen in het rond het is misschien niet slecht oprecht uit het hart geboren geen moord of vuurgevecht deze waterval van…

jouw dodende vingers je slachtende hand stoer doen is anders Denen, waar zit jullie verstand dolfijnen vermoorden om mannelijkheid te tonen ik tril nu van kwaadheid bij het schrijven van die woorden er zijn andere manieren om stoerheid te showen respect voor de dieren daar moeten jullie aan bouwen!…

Hoe wreder het leven zich toont, hoe zinvoller ik het maken wil. Ongevraagd tot leven geroepen worden. Uitgenodigd worden om te wortelen, om lief te hebben en te aarden. Daarna ongevraagd te moeten sterven. Godverdomme, dood te moeten gaan! Dat feit wil ik niet aanvaarden. Hoe zinlozer het leven zich ook mag tonen. hoe zinvoller ik het…

ik hoor de woede in je stem ken ‘t klappen van de zweep en voel de striemen in mijn hart de schaduw van jouw ijzigheid ontneemt mij alle lust…

Ik zie de afkeer in je ogen hoor de woede in je stem als ’t klappen van de zweep voel ik de striemen in mijn hart de schaduw van gescheiden zijn ontneemt me levenslust…

Wie zijn de grootste bedreigers van onze plaatselijke dorpsnatuur? Het zijn zeker niet bewoners, noch boeren of toeristen. Nee…, dat zijn de bureaucratische gemeentelijke groen-sadisten. Zij maken de inwoners van 't dorp danig overstuur. Slopen van bomen, heesters, perken en parken. Alleen om wat geld te besparen op snoeien en harken.…

Wat in sluwe vroomheid laag verraden, zonder monden uiteengescheurd, genadeloos verhangen wordt aangetroffen zal hij met voorlopige handen, naïever dan een verdrietig dier, tot de felste herinnering doen ontbranden! Ondanks gezapige generaties, weldoorvoede rechters en hemeltergende kortzichtigheid door gebrek aan zelfkritiek. Opdat…

De schaduw die ik werp als eieren over kiezels die voor een deel de avond stuurt en niet mijn bereik vergroot, vervreemding van licht en donker verwekt een karikatuur van een pad naar een vers gedolven graf passend naar mijn schaduwlengte voor mij alleen een wereld waaruit de bodem is geslagen, houten kruizen gezaagd uit de herinneringen…

Ik heb gevochten, ik heb geknokt met al die wilde beesten in een hok. Ze aten niet, ze dronken niet, wat ik hen ook gaf. Tot mijn groot verdriet werd 't een lijdensweg, een straf. Ze gromden, ze grauwden, de tanden ontbloot. Ze haalden uit met hun klauwen. Ik huiverde, ontmoeting met de dood. Toen heb ik 't besluit genomen om weg…

misschien bestaan we wie weet ook niet de meeuwen vliegen achter het schip in de golven en even later zijn ze er niet meer neem alle atomen en bedenk dat niemand dat is toch zijn we er en we zijn woedend…

Hoewel... ....daders nooít zijn gestraft is hun wáárheid inmiddels gelogenstraft 't Gelijk draagt de sporen van hun kennis in zijn duim Uitgezogen Heel typisch dat juist dan op hun moment van heengaan de Vorst van de Duisternis (samen met die Ander) verstek laat gaan... ....ongestraft Op de grens van millennia…

Heb jij de bovenste rand van de dampkring ooit door de groeven van je gelaat voelen glijden? Heb jij de gesteende lagen waar een continent op rust ooit met de punt van je neus tot rimpeling kunnen brengen? Stel dat ik hemel en aarde tot papier zo dun zou schaven je lid zou niet meer plassen geen hoon werd meer gehoord Priem je tong…

ik ben zat van jou je hebt te veel genomen ook jij hebt eigen kracht de stekker gaat eruit voor jou is het tijd zelf in beweging te komen ik tuf nu weg ga nu mijn eigen pad onder een onbewolkte hemel…

Er is mist 't Is zo vaag het is weggegrist regent gestaag er is sneeuw 't is als een deken je bent er als de kippen bij dat is wel gebleken 't Is koud geen hout op het vuur Kille, koude vrouw Wat kijk je zuur!…

Nooit meer vergeet ik jullie schaapachtige lach in die grafkelder van 4 bij 4 de winter maakte van jullie lijken in najaarszon De smerigheid van jullie echt vuile plan gekoekt aan de binnenkant van jullie tere en broze schedels Jullie waren jezelf niet Slechts misleid, maar bovenal geïndoctrineerd Een half-verwoestende ziekte die ervoor…

Ik gooide een bal er kwam een klaaglijk geluid uit ik wist dat een bal je wezenloos kan laten schrikken maar dat hij zijn bek niet kan houden dat hij zijn ware aard niet toont is ongehoord.…

In koele bloede achter zijn bureau verschanst gespleten tong vanuit een rookgordijn. praat behoedzaam over feiten en stalen cijfers en transformeert tot liegend beest met pakkie aan. Ik ruik het angst zweet van de onbesproken woorden. Gesmoord gegrom klinkt uit stellingkasten en weggemoffeld onder het tapijt zie ik zwammen en…

meisjesmasker voor oude vrouw beklimt haar grachtenpand met gevelsteen pakt de vergulden deurknop en valt door een dure opening in lek krot waar de bomen doorheen groeien. Ze neemt de diepvriesmaaltijd uit een kapotte koelkast en eet de wormen van een kartonnen doos haar nertsmantel met mot, hangt over een antieke stoel die bijna bezwijkt…

Gevoel overheerst de stil- te in mijn hart Geruisloos, maar in golven 'n Schuimkop bovenop en -aan die gebroken spiegel met schervengezicht Gruizels van bombardement ontstellende kwaadheid Toen de tering naar de nering met een fraai afgekochte schuld Hoe je het ook wendt of keert Iets geleerd?…

Kijk daar wat lief, een bosviooltje zegt de vrouw tegen haar man Ja prachtig, zegt de man Ik ben niet lief schreeuwt het boze bosviooltje Laat me met rust en staar me niet aan Ik sta hier niet om mooi te zijn Ik sta hier zo maar wat te staan De man wil nog iets zeggen en slaat een arm om zijn vrouw Zwijg en loop door, anders pak ik…

Maandenlang heb je Hem getreiterd, gepest, Geschoffeerd en buitengesloten Alleen al om de kleurrijke kleren Die hij droeg, hij was zo´n aparte, Hij hoorde nergens bij, Maar één ding ben je vergeten, Kwikzilverige pester die nu meehuilt Met de wolven in het bos, Dat je je hebt vergist, dat je Anass nu opeens zo heel erg mist Je hebt…

Ik ben woordeloos wat eens zo krachtig was is nu gebroken en broos waar zijn de golven van gedichten waarin een ieder zich wel duizend maal kon baden het laat zich slechts raden ik ben degene die in stilte lijd ik smoor mijn woordpijn met mijn kussen kon iemand de brandende pijn van mijn dichtershand maar blussen ik ben de sleutel tot…

Drents gedicht: "Zuur" Er is mist 't Is ja zo voag 't is weggrist 't reegn't gestoag Er is snei het is als een deek'n doe bist dr as de kipp'n bij das ja wel gebleek'n 't is kolt geen holt op 't vuur kille, kolle vrouw wat kiekst ja zuur!…

Al lijkt het brein soms overspoeld in zijn nog jonge leven Al wordt de geest dan omgewoeld in eenzaamheid gedreven Al wordt hoop op de proef gesteld en valt een sluier over licht Al is het een leugen die zich meldt gesproken woord dat houdt gewicht Al blijft gevoel van gerechtigheid in strijd met wankel evenwicht Door zijn eigen kracht…

In Nederland is het heel hard nodig, om een grondig onderzoek te doen, naar het instellen van alle onderzoeken. Waarschijnlijk krijg je er, de slachtoffers, na een voorval, niet mee terug. Dat zal dan ongetwijfeld, de heldere uitkomst zijn. Met nadruk goed uitgelegd.…

GEDUCHT VERLIEFD IS PIETER. Z'N ZINNEN ZIJN GEZET OP KAATJE. PIETER ZIET 'R OP VRIJDAG IN D'R FLAT. HIJ WIL NAAR BED MET k. ZE ZEGT 'M ECHTER: 'w, JE BENT EEN ZAK! IK h EN NIET ZO 'N HEEL KLEIN b. GA NAAR JE EIGEN BED!' ZO EINDIGT HAAR BETOOG. ZE GEEFT 'M NOG EEN Z. HIJ VALT VAN DERTIENHOOG.…

Monsterlijke pusbuis uit de hel. Zwarter dan de nacht, een weerwolf, tegen een stralende maan. Onze rollen zijn zo snel verdeeld. Jij bent altijd de slechterik, en ik de kapotte leliebloem. Alle pracht uit mijn diepste beoordeel jij verveeld. Jij bent de stier in mijn porseleinwinkel. Je bent Satan. Wij zijn het plaatje. Satan wakend over…

Lieve Joelia, er liggen vele kilometers tussen ons, maar ik weet je zeer nabij en ik sta naast je terwijl je rug wordt geheeld ik streel je rug van top tot teen en ik kus iedere centimeter Ik kruip in de rol van Rambo en zo onttroon ik je rivaal Viktor Janoekovitsj, 'Voor Joelia!', schreeuw ik en ik knal zijn rattekop kapot, waardoor…

Ze beeft van woede. Zachte blos zwelt aan tot felle kleur en woordenvloeden barsten los uit haar enorme scheur. De fotograaf drukt op z'n knop en maakt 'r wat bekender. De plaat is gaaf en prijkt nu op de grote scheurkalender.…