inloggen

Alle inzendingen van Waldemar Vogelenzang

34 resultaten.

Sorteren op:

Gedachten

netgedicht
3.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 47
Gedachten zweven vanuit het land der geesten flakkerend of als damp ontstegen aan het vuur dat in de hoofden van dichters in liefde wordt ontstoken In die gewesten waar vormen wachten om net ontloken, te worden bestemd heerst vreugde dan wel vrees want kinderen uit deze oorden worden anders groot hebben ander leven…

Verlangen

netgedicht
2.0 met 2 stemmen aantal keer bekeken 68
Zonder alle zorgen zijn en gelukkig voorbij het heden zo wil ik heel mijn leven snellen naar een volgend ogenblik met brandend verlangen stap zettend in een volgend uur een nieuwe dag waar schaduw ongeboren blijft en duisternis slechts als dichterlijk iets het licht mag sterken…

Daar was ik

netgedicht
4.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 57
Daar liep ik Daar at ik Daar sliep ik Maar nu niet meer Ben niet gaan zweven Want nog steeds in leven Maar daar was ik Nu ben ik hier…

Melancholie

netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.aantal keer bekeken 63
In gedachten - en dat niet alleen - heb ik al zoveel gezworven: door natte, verlaten straten en donkere stegen, door steden, dorpen, gehuchten en dreven. Tevens heb ik talloze kamers in mijn hoofd geopend om reeds gestold leven opnieuw te doorproeven, en hebben mensen, dieren en dingen van toen zich opnieuw aan mij gepresenteerd opdat ik vinden…

Bomen

netgedicht
3.0 met 2 stemmen aantal keer bekeken 90
Bomen staan, zij liggen niet. Tenzij daartoe door woeste storm of mensenhand gedwongen. Naast het pralen met hun bladerkroon, vegen zij bij wind de hemel schoon; geven schaduw, en de wereld lucht. Voor al dat dienstbetoon vragen zij niets terug. Nu ja, misschien om hen te sparen. Hoor hoe 's nachts de bomen middels het ruisen van hun…

Dáár zijn

netgedicht
2.0 met 2 stemmen aantal keer bekeken 82
Dáár zijn vanwaar ik ooit vertrok in de tijd van langzaam ontluiken in de tijd vóór 1+1 in de tijd waarin sprookjes geen sprookjes waren in de tijd van moeders veilige armen in de tijd van hop paardje hop op vaders knie van lieve beesten van enge mevrouwen van boze meneren van grote ontdekkingen: de lucht is meestal blauw en gras is meestal…

Vader wacht

netgedicht
4.0 met 2 stemmen aantal keer bekeken 68
Al het vleselijk tastbare van hem die eens mijn vader was, bevindt zich nu te midden van andere geruimde doden, in het tochtig duister en koude vocht van een knekelput, een stinkend krocht bedekt met houten planken. Hoop had hij weer op te staan, om samen met zijn Heer de overwinning op de dood te vieren. Nu wacht hij, zonder weten, genadig…

Elegie

netgedicht
3.0 met 2 stemmen aantal keer bekeken 108
Hoe je vooral buiten weleens zei die couperose zo vervelend zichtbaar te vinden, want ijdel tot het eind. De snottebel die tijdens een wandeling soms aan je neus kon blijven hangen, ergerde je, want 'van oude mensen'. En nu is het drie jaar geleden dat je ontleefde lichaam onder een zwart granieten plaat verdween. Agnus Dei, dona nobis…

Schaduwen

netgedicht
3.0 met 2 stemmen aantal keer bekeken 101
Ik zag schaduwen over een trambaan glijden, van hen op weg naar huis, of elders heen. Van het ene naar het andere punt het gaan belevend, lopend over steen. De schaduwen snelden. Toen ik ze zag, sloegen zij slag, vanuit het westen.…

In stilte is de kamer

netgedicht
3.0 met 4 stemmen aantal keer bekeken 171
In stilte is de kamer. Geen wijzer wordt bewogen, alles staat of ligt in rust. Een stofje dwarrelt, voor de rest geen zucht. Op de kast een foto van omhelzen, van jong geluk. Een lage zon leest langzaam zijn en haar gezicht, vol hoop en verlangen. Twee levens uitgehangen: het ging nooit stuk. Stilte heerst vandaag. Morgen gaat men ruimen…

Over een vogel en de zon

netgedicht
4.0 met 2 stemmen aantal keer bekeken 102
Klap - wiek klap - wiek doet het vogeltje, toerend door de avondlucht. Zoekend naar een torretje, een mug, een mot of vlieg. Dit alles bij een zonnetje, dat afscheidsrood ter kimme neigt. Na het suizend zoeven langsboven dimmend licht, gaat ons kleine vogeltje - de trek gestild, de dorst gelest, op weg naar rust, naar vaste stek. Dan…

Zie dan de mens

netgedicht
3.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 98
Het is met de mens maar raar gesteld. Hij bekleedt zich met geweven stof, hult zich in exquise geuren, en laat zich door cultuur vervoeren. Toch poept en piest hij gelijk welk dier, en flatuleert bij het leven. Er is echter nog iets anders waarin hij zich van dieren onderscheidt. Dat is, hoe breekbaar ook, de Liefde. Heden ten dage wil men…

De deur

netgedicht
1.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 78
Beneden in de kelder, om de hoek en uit het zicht, staat een deur met venster die vroeger boven toegang verleende. Nu, in het duister, staande tegen een grijze muur, staat hij doelloos de doorgang naar niets te versperren. Maar, zolang de tijd, zolang de hoop, ééns weer door opening ruimten te ontsluiten.…

Heer Dood

netgedicht
4.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 89
Kijk daar komt heer Dood weer aan, met zwarte pij en zeis op pad, om bij hem of haar, na ziekte, ongeluk of zatheid van jaren, onverwijld de ziel te halen. Bij aankomst wordt niet aangeklopt: heer Dood kent zo zijn rechten, er voltrekt zich immers geschiedenis, want wie nog is, is spoedig was, voorbij is al het vechten. Gevraagd naar wat…

Onderweg

netgedicht
5.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 205
In de bus, achter mijn rug, speelt een moeder met haar kind: Waar ben je? Waar ben je? Een schaterende lach. Waar ben je? Waar ben je? In die kamer, op die dag. Moeder ziek op bed, met uitgestrekte armen haar zoon verwelkomend. Haar handen in mijn handen vattend, besefte ik spoedig een duister land van afscheid en verlies te zullen…

Weer (l)even(d)

netgedicht
3.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 334
Hallo vriend. Ik weet het, mijn groet overbrugt, want komt van verre. Het is niet omdat je elders bent gaan leven. Onbereikbaar elders ben je. Niet meer hier. Maar soms, soms komt de illusie jou bij mij brengen. Dan, vriend, ben jij, tot je niet meer bent, om later toch weer te zijn, en ik, telkens weer met zin, met jou kan praten…

Vrij onmachtig gedicht

netgedicht
2.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 86
Het is een vast gegeven en ook al vaak beschreven: er is geen weg naar wat eens was, dat is vergaan verleden. Al wil je nog zo graag het goed van toen weer eens beleven, er is een muur van tijd die scheidt en niets meer terug wil geven. Maar geluk van toen naar wens opnieuw doorleven, wat is daarop tegen, dat heeft toch zeker zin?…

Meisje uit mijn klas

netgedicht
4.0 met 5 stemmen aantal keer bekeken 184
Ach, blozend blond meisje van vijftien jaar, met die wolken op je wangen, hoe viel mijn oog op jou! Door mijn gestaar wist je dat ik op jou was, maar stug en stoer, want onbeholpen. Toen wij na een les eens met z’n twee alleen op de wereld waren, wees ik af, wat jij aan liefde reikte. Hoe kon jij weten dat achter dat bolwerk van stuurse…

En wat hierna?

netgedicht
4.0 met 3 stemmen aantal keer bekeken 392
Hoe zal het gaan als wij de ogen sluiten, na ze voor het laatst te hebben opengedaan? Zal er eeuwige stilte zijn? Een waarlijk Zwart? Een somber Niets? Een Einde zonder einde? Of zal het zijn aldus: Er kriekt een nieuwe morgen! Een andere dag breekt aan, uit nacht'lijk kluister ontloken! Zal het door opwekking of gewoon ontwaken…

Dageraad, morgenstond

netgedicht
4.0 met 2 stemmen aantal keer bekeken 95
Dageraad, morgenstond, hoe glorieus jouw verschijnen als de zon het nachtelijk duister van de hemel wast! Wat avond en nacht brengen is vaak ongewis maar jij brengt nieuwe hoop na bange dromen. Ik weet je te schatten dageraad, morgenstond. Jij wilt mij en ik wil jou omvatten.…

Eenzaat als wandelaar verdicht

netgedicht
4.0 met 3 stemmen aantal keer bekeken 161
Niet gewenst, maar door natuur mij opgelegd, bewandel ik eenzaam aardse dreven. De richting onbepaald, want zonder rechtuit streven. Zelf ga ik niets bouwen, want niets is er dat bindt. Hoef niets te onderhouden, geen huis, geen vrouw, geen kind. En als de tijd van afscheid komt: ik was gelijk de wind. Als onbestemd passant vermomd, doorkruiste…

Buitenlichamelijk

netgedicht
2.0 met 2 stemmen aantal keer bekeken 98
Als geest dwalen door stille ruimten, door lege zalen, zonder door vlees omsloten te zijn, zodat de tijd geen angel heeft waarmee hij mij kan raken, en ik begin noch einde ken. Ik was nog niet maar zou dra komen. Had ik keus gehad dan was ik liever wezen dwalen, onstoffelijk, met overgave in melancholie gevangen, tijdloos zwalkend door…

Waarover zal ik spreken

netgedicht
3.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 114
Zal ik spreken over tijdseenheden: uren, dagen, weken, maanden, o jaren wel, gevuld met onbegrepen zinnen, met raaskal, oorlogstrommels, met slachtoffers zonder tal. Of zal ik spreken over tijden van geweest, toen zeden, officieel geknepen, vleselijk gerief ontkenden, terwijl nu als norm moet gelden, geilheid van geest en dorheid van…

Omdat ik zag

netgedicht
3.0 met 3 stemmen aantal keer bekeken 106
Het was van elf hoog dat ik mij voorover boog en beneden mij een vrouw 'van voor de oorlog' zag, ontredderd heen en weer lopend, tastend, wijzend, wijkend: waarheen? Zo vast van plan te bereiken, maar nu, bij vluchtend licht aan het einde van de dag, niet meer wetend waar te kijken. Plotseling, alsof beschikt, een jonge man, in zekerheid…

Dag mijn poppenkind

netgedicht
4.0 met 3 stemmen aantal keer bekeken 379
Dag mijn poppenkind; - zonnestraaltje - wattenwolkje door mij zozeer bemind. Span van jou naar mij een prachtig gouden lint en vlieg dan naar het hemelhuis, waar steeds iets nieuws begint.…

Buurman

netgedicht
2.0 met 2 stemmen aantal keer bekeken 103
Jaar in jaar uit schoof buurman - die van helemaal achteraan, bij regen of zonneschijn routineus langs mijn raam. Dan kon je z'n silhouet in stilte voorbij zien glijden. Op weg naar werk, zorg of vertier, was buurmans vluchtig verschijnen een bron van kortstondig plezier, als iets bestendigs, gelijk de nacht, die breekt voor de morgen.…

Doem

netgedicht
2.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 71
Geen zuiver woord gesproken. Geen liefdedaad gesteld. Alles is verbogen, niets meer recht vermeld. Elke nieuwe dageraad, brengt slechts duister voort. Gebries en vuig gebral, is alles wat men hoort. Halsstarrig wendt men af, het trotse, harde hoofd. Een komend hemels godsgericht? Daar wordt niet in geloofd. Er was en is geen spijt,…

Net niet

netgedicht
3.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 83
Heel even dacht ik waar gaan mijn voeten waar gaan mijn benen heen Het was naar de overzijde wadend door water de knieën vol met kroos Daar was het groener het gras mals en jong de grond nog onbetreden Maar net voordat ik het bereiken kon riep men mij Van de andere zijde terug…

Misschien

netgedicht
2.0 met 2 stemmen aantal keer bekeken 187
Omsloten door haar huis maar verdwaald in zichzelf pijnigt een vrouw zich met een gestolen verwachting Geen hoop verloren is een toekomst waarin zijzelf een plaats had Nooit zal het dierbaar zijn Licht kan zuiveren, filteren net als de tijd Maar hier kan licht van dag noch tijd het Niets doen wijken Ze sluit de ogen en denkt in de…

Cheops

netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.aantal keer bekeken 125
Zittende op de top van Cheops piramide tussen vogelschijt en andere halfvergane grote en kleine noden overdenk ik: Het is niet erg Cheops, vriend ook ìn jouw graf heb ik de uitwerpselen al niet kunnen tellen In die duistere kamer uit rood graniet gebouwd heb ik - plotseling alleen - geen ogenblik getalmd en gauw mijn benen en de rest…
Meer laden...