151 resultaten.
Treurig water
hartenkreet
2.9 met 13 stemmen
2.724 Rivieren stromen
Zoute rivieren
waaruit tranen komen
En al het verdriet
en de pijn
voeren zachtjes met ze mee
naar het diepst van de zee
De stille smart
-als een vloek, een last, een kater,
de smaak van puur azijn-
die langzaam in de zee verging
Maar soms,
in het stille zoute water
proef ik de pijn
van een bittere herinnering…
Afstel
netgedicht
3.7 met 12 stemmen
810 De dagen vergingen
het wachten voorbij
jouw tijd is verlopen
dus laat me maar vrij.…
als
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
726 hoe het is
als
twee meisjes, zo klein
samen aan het eten,
in tranen zijn
ineens de wereld verging
hoe kon ik vergeten
waar het om ging
mijn leven
jou om het even
besef nu echt
hoe slecht, dit was
hoe zou het zijn
als je las, als je wist
wat dit heeft veroorzaakt
wat de wolken zo mistig maakt
flarden van wolken
wolken vol mist
nog…
In een vloedstroom
hartenkreet
3.6 met 11 stemmen
1.994 In een vloedstroom
Vervaagt het dorp in mijn herinnering
Het handgebaar dat wekt weer leven
Maar brengt niet terug
wat zojuist verging
De rust die jij me gaf
Is weggevaagd
Je vergat het
de pijn in mij
zag het binnen één oogopslag
Je had het me beloofd
Je zou me geven
wat was weggeroofd
met heel je wezen sprak je over grote golven…
Valluik
netgedicht
4.4 met 5 stemmen
723 Valluik is, om niets te
ontkennen zonder leugen,
en dat binnen te houden, wat
begraven werd met de aardse
deugden, in alle toonaarden
van belang, wat al bestond
verging allang, en zijn we dat
even kwijt, om de waarden
aan te horen, treft dat geen
blaam en geen verwijt, staan
we dichter bij het zelf, wat pas
helder wordt als ware woorden…
Onmacht
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
679 nog vliegt het kille witte
als een doffe klap
ondanks de duif is stilgelegd
los en vast
van schreiend aangemeten
moederplicht
doch zij verheft uit
godverlaten zwakte
welke wereldmoeder
ook zo voelde
toen haar zoon verging
het gesloten ogenkind
zijn geliefde en hun kroost
het volk tast door de mist
hoe sterk de band…
Een verkeerde profeet
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
488 wilde mijn ogen sluiten
voor de confronterende
beelden van buiten
maar kon ze niet
van mijn netvlies krijgen
bleef kijken in shock
pas veel later
zag ik de pikkende vogels
op de plaatsen van chaos en lijken
zij vraten de ogen kapot
van hen die hingen of
dodelijk gestenigd vergingen
is dit de koran in woord en
beeld of volgen…
Angst.
netgedicht
2.4 met 5 stemmen
962 Leg ik mij neer
en kan alleen nog teder zijn,
en al de liefdes die vergingen
in de schaduw van mijn hart beleven.
En weten dat het avond wordt.
En trachten niet te beven.
Pierre van Laeken.…
DE MEEUWEN
hartenkreet
4.0 met 6 stemmen
754 De meeuwen zijn nu eindelijk vrij
ze zweven in het rond
gevangen vissen vliegen van bek naar bek
het krijsen houdt niet op
wat eens een geestrijk ideaal weergaf
verging in scherven vensterglas
die in de zee verdwenen
maar door de blauwe golven heen
bleef schittering bestaan
de toverkracht van het zonnelicht
brengt iedere dag
een jubelend…
Kwalsterijs
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
528 Mannen kregen me niet
met hun kwalsterpraatjes
over de hemel
op aarde die zij me willen geven
hoger dan ik voor mogelijk houd
zullen ze me laten vliegen
Ze heeft liever een bezemsteel
tussen haar benen lachten ze
onder elkaar tot het hun verging
met hun kwalsterpraatjes
over de hemel
op aarde die ze op elkaar bevechten
de aarde die…
werden blind in tegenwind
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
758 het is stil
zon maant de
sterren om te gaan
ik zie je
in de ochtendgloed
besef me jouw bestaan
ik droom de jaren
die vergingen, liefde
was er diep van binnen
tot jij mijn bron
veroverde, mij opende
ik vloeide overvol
we bloeiden
als oasen in woestijnen
jij werd zo tederzacht de mijne
we dwaalden, werden blind
in tegenwind…
Zijn naam was Koko
hartenkreet
4.0 met 8 stemmen
1.622 Hij heette Koko, zo noemen we de meesten,
gewoon een dwergpapegaai en net als al die andere beesten,
kon ie krijsen dat horen en zien verging.
Wat we ook probeerden, hij maakte zo’n kabaal
dat we noodgedwongen
een laken over de kooi moesten doen.…
We vinden je mond
gedicht
3.1 met 8 stemmen
4.989 de almacht verging ons.
verstrooid als ze was door deze
kleine, blonde rups met haar guitige strepen.
--------------------
uit: 'Hulp', 2004.…
De Nederlandse Leeuw
hartenkreet
4.7 met 3 stemmen
1.939 Roem voorbij, de glorie verging;
het elftal was een lichtgewicht;
het trad uit de machtige kring,
de beker bleef ver uit het zicht.…
Aflandig tij
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
549 de rots en jij
kameraden in status
bewegingloos en vrij
samen een eiland
in het woelige water
van aflandig tij
het was jouw plek
waar de wereld verging
terwijl jij droomde
jij kende het stromen
keek ook niet om
wist wat er zou komen
jullie contact
was een plastische relatie
gingen er samen voor
waren een baken
in zee waar…
Spelende meisjes
gedicht
3.7 met 33 stemmen
19.987 Mijn sombere visioenen
van een wereld die verging,
vervaagden in 't licht van die kinderen
tot een herinnering.
Want die meisjes met aardige ogen
en met hun prachtige haar
zullen de kinderen baren
voor de komende duizend jaar.
-----------------------------------------------------…
Leegte
hartenkreet
4.3 met 23 stemmen
2.015 In de kleine stad van mijn hart
woonde jij zo veilig
en gaf jij deze stad warmte en
gezelligheid
Het leek een schrijn
die vol met jou liefde was
Opeens verdween jij
Naar overal en nergens
de stad begon te vergaan
en de lust verging me om te leven
het is nu een lege stad
Ze verdwaasde om zich heen
zo vervaarlijk
de schrijn…
Ochtendgrond
netgedicht
3.9 met 14 stemmen
887 Die verging, een
volwassen dag, met
inkt van as en
regen geschreven
kwam hier tot staan
ik huiverde toen
jij die oprechte
woorden las.…
verstrooiing
netgedicht
3.3 met 13 stemmen
1.571 vele rozen lagen er; maar zeven stonden
fier rechtop
als een saluut in zilt herinneren
verging hun aanblik stiller dan de wind, die vogels droeg
uitgestrooid langs zand en water
zwierf wat as
van wie het was –dat weet ik niet, maar wel
de witte blaadjes die zich bogen
naar de hemel
en dat steeds vervagend spel
van vele zware voeten…
familie
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
1.371 heen gelegd
heel zacht uit ogen neergedaald verwarmde
het mijn haar
ik voelde klein, onzeker ook, maar niet bij jou
je droeg me door het bos
in zusterhanden, broederhart, zo zeker
als de bomen
levend over bladgroen spraken
uit het kleuren van de dag
haalde ik de warmte van ons samenzijn
zonder dat mijn tranen braken
of mijn lach verging…
verleden
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
731 ik verborg mijn gelaat
hoorde geen nieuws over je, zo vergingen
dagen en nachten en je zit nog in mijn
gedachten, in mijn geest
de roos verwelkte en ik riep naar de maan
tooide me toen in mijn mooiste kleed en was
voor een nieuw seizoen gereed
en al woon je ergens - diep verstopt - nu in
mijn geest…
ik deed alsof je er nooit was geweest…
Door het duister gegaan
netgedicht
4.5 met 6 stemmen
1.004 Toen daar
die dag, dat moment
toen daar de bodem
viel
Toen het zwijgen
de adem benam
kilte het hart bevroor
de ogen zich sloten
Toen, ja toen
zag ik het pas
de spiegel die brak
de illusies die vergingen
Al mijn tranen
al mijn woorden
ze werden uitgewist
door de laarzen van het gelijk
In de tunnel van angst
zocht ik het licht…
Ninamasté
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
334 Het feest is druk, mijn tafel niet
Weer niemand die mijn ogen ziet
die staan te zwaaien en te springen
help help help
Opnieuw heb ik gedroomd
dat stad en land werd overstroomd
Schepen volgepakt vergingen
Help Help Help
Zijn er oren voor mijn stem
of zit ik in leegte klem?
Zal ik, zal ik blijven
wachten?…
Hoe later de avond..
netgedicht
2.2 met 4 stemmen
873 die u in deze nacht niet verwachtte
vlucht voor mij niet meer in gedachte
mijn zeis zal zijden draden klieven
Ik kom uw laatste adem roven
geen levende ziel is mij ontvlucht
voor de morgen kriekt heb ik uw zucht
en zal het licht voor altijd doven
Bedenkt, gij dwaze sterveling
dat tijd meer waarde had dan geld
toen u een dag weer snel verging…
Er was eens . . .
netgedicht
3.5 met 16 stemmen
1.230 M’n viagra pil heeft een bijwerking
ik verlies de lust en sta voor paal
traumatisch hoe het ‘t ding verging
van geweer naar druipkaars ging
In m’n jonge jaren spoot ik ‘n vlieg
van ‘t behang, kom nu niet verder
dan opwelling over ’n moede hand
Met m’n water gaat ’t al niet beter
spoot ik ooit kikkers van ‘n lelieblad
nu benat ik de punten…
plaatselijk
netgedicht
3.6 met 7 stemmen
418 vandaag is hier de sterrenregen koel
maanlicht glijdt voorzichtig
langs een uitgedoofd raam, een naamloos
zuchten sterft vanzelf
ik zocht warmte in de dagsluiting
maar het verging door talloos flitsend
in herhaling treden
heen en terug
de brug houdt spaanders, waar gehakt wordt
lijdt een hart in eindeloze kloppen
‘laat het stoppen’…
Zag leegte
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
611 ik was vertwijfeld
ten einde raad
zocht contact maar
iedereen had haast
kringen vergingen
zonder bericht
had geen perspectieven
zonder dat zicht
ik wist dat
dit moment ooit
dichtbij zou komen
door alles buitengesloten
verstoken van
ieder teken dat aangaf
wie en wat ik was
niemand bevestigde dat
zag leegte
van onbekenden
vond…
Eerste liefde
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
616 De tederheid verging in lust
en steelse tranen schroeiden.…
Week 18 in haiku
netgedicht
0.3 met 3 stemmen
487 Zaailingen kwamen
zagen en vergingen
bismillah
Allah is lief
vertaalt Kader Abdolah
heel creatief
Schiet de berm uit
raakt in zichzelf verstrikt -
de maagdenpalm
Op Soestdijk
achter de rododendrons
de krentenboompjes
Op hoge poten
verrekijkers op het duin -
geen kip te zien
Altijd en overal
is de verbeelding
niet…
Hij komt, hij komt
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
543 Het is de liefde die verging.
Met de herinnering.
Hij komt, hij komt.…