2104 resultaten.
Selfie
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
1.147 Je ziet ze steeds meer; van die lama's die,
gedachteloos in de verte starend, op een
uitgedroogd stuk kauwgom kauwen.
Oostblok blond, rood gelipt, net te wulps een
duckface maken, met smakkende kaken die ze
niet op elkaar kunnen houden.…
Hoor het kloppen
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
712 Ergens in de verte zwellen
trommels aan,
het gebonk en gedreun
vult alle leegte
tot een oorverdovend
slaan op het ritme
van stilte.
Genadeloos verdreven
op de maat
van het hart,
opgezweept door
het onheilspellend
kraken van
een zwichtende
kilte.…
tegen het einde
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
366 tegen het einde
knoop je de
eindjes aan elkaar
maak je
een nest voor
de laatste dingen
tuur je
in de verte van
het verleden
ontrafel je
het spoor van
de blinde vlek
vind je
de handen van
een kind
waarin de
verbondenheid
besloten ligt…
valavond
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
415 de wandeling
tussen licht en donker
wordt trager en langer
voetstappen kruipen
in het zand
een waarschuwende
goede geest kondigt
in de verte sonoor
de dood aan als we
langs de greppels lopen
de valavond is voltooid…
zeegezichten
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
402 in de verte paarse bergen
de zee een glooiende heuvel
verraderlijk beeld in avondlicht
twee zeilers op het water
een koppel aan het strand
een schilder achter de keermuur
vissersnetten in het schemerlicht
nocturnes dromen de nacht…
..er gebeurt wat niet kan
netgedicht
4.0 met 10 stemmen
541 als zwarte engelen
zwermen bommen
boven daken van de stad
de hemel herhaalt zich
in het water weet niet
wie en wat hij wiegt
in het lege landschap
voorbij de verre verte
verwaait het verlangen
de werkelijkheid
zo ondraaglijk
dat er gebeurt wat niet kan…
Wisselbaar
netgedicht
3.0 met 6 stemmen
584 Hoe het dierbare oplost
in een verre verte
alsof het nooit
heeft bestaan
Hoe zij eindelijk
toch kan huilen omdat
ze plotseling dacht
aan zijn mannenhand
Hoe hij die zo
zacht op het hoofdje
van het kindje
had gelegd
Hoe zij nu zo
onverwacht aan niets
anders denken kan
hoe het oneindig dierbare
Wisselbaar kan zijn…
Ik kijk uit het raam
netgedicht
3.4 met 10 stemmen
160 Ik kijk uit het raam
zie mezelf
lang geleden
langs bomen lopen
het gras betreden
en in de verte
m’n einde vinden.
We vielen uit elkaar.
De laatste mist.
De zon die opkwam.…
Afscheid
hartenkreet
3.3 met 13 stemmen
2.716 Mijn geliefde is vervlogen
heel zachtjes uitgeblust
Geen hand meer op de mijne
geen mond die mij nog kust
Geen lachje uit de verte
geen hand meer door mijn haar
Niet samen zitten
en kijken naar elkaar
Er vallen nu geen woorden
er is geen ergernis
Maar ik weet nu uit ervaring
hoe eenzaam alleenzijn is…
wandeling door onaantastbaar verlangen
hartenkreet
3.2 met 4 stemmen
1.113 verloren in wanhoop
als de enige vlucht
verstrikt,
in je eigen uitgezette dwaalspoor
de liefde verzucht
onnavolgbaar ben je
je grauwe gebied wordt groter
maar pakt je in
echo's,
klinken in de verte
klanken vervagen
je loopt er middenin…
ideogram
netgedicht
3.1 met 13 stemmen
1.863 wrevel als weer
een ijzeren kruis in de verte
de velden decoreert
afgrijselijk van dichtbij
dat witgekalkte corpus
en dan dat rossig haar
geen wonder
dat ze daar in drancy
de verwantschap niet zagen
------------------------------------
zaterdag 12 januari 2002
zonneleen 43 www.abelstaring.tk…
Vreemde ruimte
hartenkreet
1.0 met 2 stemmen
994 Liggend in de verte,
iedereen afgezaagd.
Liever staande,
elven en feeën.
Leven of stilte,
Luid of dood.…
geen besef
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
772 Een langere weg
klaagzang
geen idee waarheen
nergens naartoe
vliegend in de ruimte
geen besef van tijd
liggend in de verte
iedereen verdwijnt
liever staande
elfen en feeën
leven of stilte
luid of dood…
De regenboog
netgedicht
3.3 met 36 stemmen
7.155 tranen uit de hemel
ze vallen in de sloot
ik sta onder een bladerengevel
een oplossing die de natuur mij bood
in de verte zie ik zeven kleuren
in schril contrast met de grijze lucht
is het om ons op te beuren
wanneer een ieder weer eens om al die regen zucht…
Eenzaam
netgedicht
4.0 met 133 stemmen
16.778 Geen lachje uit de verte,
geen hand meer door mijn haar.
Niet meer samen zitten en kijken naar elkaar.
Er vallen nu geen woorden,
er is geen ergernis.
Nu weet ik uit ervaring,
hoe eenzaam, eenzaam is!…
Eenzaam
netgedicht
3.6 met 35 stemmen
2.546 Geen lachjes uit de verte,
geen hand meer door mijn haar.
Niet meer samen zitten,
en kijken naar elkaar.
Er vallen nu geen woorden,
er is geen ergernis.
Maar ik weet nu uit ervaring,
hoe eenzaam eenzaam is.…
Het Meesterwerk
netgedicht
4.8 met 12 stemmen
918 Ik zie oude meesters
in de verte nog steeds bezig
het landschap te verfijnen;
Vanuit hun hemelse ateliers
met door God ontworpen kwastjes
schilderen zij het leven!…
voortbrenging
netgedicht
1.3 met 3 stemmen
572 we hadden de zee in ons hoofd
en vissers
die hun netten knoopten
zo nu en dan dreef er een hond voorbij
die later nog
-vanuit de verte- blaffen zou
toch leek mij de wereld
nu nog ongeboren
tot jij me op de vogels wees
en hoe hun zware vleugelslag
verstilde…
lijkenpikkers
netgedicht
3.1 met 8 stemmen
504 in de verte lonken de aasgieren
met nekken hongerig steeds langer
-hun botontkalkend gekrijs maakt me als maar brozer –
langzaam sterf ik weg uit mijn bewustzijn
en laat me begraven onder scherpe snavels
die ongezien snel ter plekke zijn…
Stilte
hartenkreet
2.4 met 5 stemmen
960 Als er een stilte is die zwijgt
je alleen maar staart in de verte.
Weigert om de blauwe lucht te zien
of te voelen de warmte van de zon.
Je geen gezicht ziet dat door de spiegel
wordt gevangen, geen opening wil toelaten.
Dan worden je gedachten en verlangens
voorgoed in eenzaamheid gevangen.…
Hand op mijn schouder
hartenkreet
3.8 met 5 stemmen
1.150 Laat merken dat je daar in de verte
Nog steeds bezorgd om mij bent.
Mijn liefde voor jou is oneindig;
Dus ook nu de dood ons scheidt.
Maar stuur me in Godsnaam een boodschap
En doorbreek dan mijn eenzaamheid....…
Geen aarzeling
hartenkreet
4.4 met 10 stemmen
690 Maar de donkere
wolken in de verte
nemen eerst nog even de vrijheid
haar overvloedige water
te schenken aan de gouden
rivierstroom heel ver aan horizon.…
(Stilte)
netgedicht
4.1 met 9 stemmen
837 Niet eens het niets
of de leegte
is als taal of als mens
tot mij gekomen
in een vorm zonder afscheid
of begroeting tijdens de nacht
en in het wachten onhoorbaar
maar opgemerkt
in aantoonbare onschuld
niet bodemloos of torenhoog
maar horizontaal als oneindige verte
vertwijfeld weggebleven
door in mijn hoofd te zwijgen.…
vrijdag
hartenkreet
3.3 met 3 stemmen
670 je donkere stem
verstilt
schaduwen
in een ster
mijn stille woord
verlicht
de verte
mijlenver
zwart
zo zwart
strelen wij
de pijn
wit
witter
dan ons zwart
zal zijn
in een droom
ontwaken wij
ik jij
jij mij…
Blauwe maandag
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
823 Als de muziek alleen
In de verte nog klagend
Te horen is, en
Het licht van de dag
Vervaagt tot grauwsluier
Die nauw'lijks nog te
Doorbreken is, besef ik
Met een schok dat het
Weer maandag is, slechts
In een kleur verkrijgbaar,
Blauw zoals alléén
Blauw zijn kan…
woestijn
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
557 blik op oneindig
en verstand op nul
zwerf ik doelloos
langs de vluchtlijn
naar de einder:
lusteloze grens
tussen grijze lucht
en braakland
in het zand
verwaait mijn spoor
in de verte
is de laatste luchtspiegeling
reeds verzwonden
tot leegte…
Vleugelslag
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
562 Die met lichte vleugelslag
Gewichtloos wiekend zweeft
Naar haar eigen horizon
Onzichtbaar in de verte
Waarbij het wieken zelf
Vele malen belangrijker is
Dan het bereiken van het doel
Raakt mij aan op deze
Winterse morgen, en ontdooit
Zonder dat ik het door heb
Mijn chronisch bevroren gevoel…
VADERDAG
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
1.033 ’s Avonds wachtte ik hem op voor het huis
in de verte zag ik hem komen
blij kwam hij dan thuis
heeft mij bij de hand genomen
In de stilte wil ik hem ontmoeten
even komt hij dan weer thuis
met blijdschap zal ik hem begroeten
mijn vader, fundament van het huis…
ruilverkaveling
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
602 niet te weten met wie
eigenlijk niet eens waarom
nooit is het hier te vinden
altijd verder weg dan elders
in een heideveld met gras
akkers met doornige heggen
bij een hek, een sloot, een weg die
in de weg ligt
als onbegaanbare verte
en te zoeken wat je zou willen geven…
Taráxacum officinale
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
584 Als mijn oog in de verte verwijlt
Hoort mijn oor ademloos hoe
de wind
Saffraangele bolle mejoffers
In het groen van de weiden bezingt
Taráxacum officinále
Embryophyt asterale
Spermatòpsida pastorale
Stil de tijd, paardenbloem, windekind...…