Alle inzendingen over koude grond

8933 resultaten.

Sorteren op:

Het meesterwerk.

hartenkreet
2.2 met 4 stemmen aantal keer bekeken 748
Het penseel schrijft grote geschiedenis En het is koud, Nauwelijks nog voedsel, Koortsend en rillend Brengt de geest van het penseel In ontbering De juiste vormen aan. Met half zichtbare blauwe vingers, Bijna gevoelloos, Valt het penseel na de laatste streek In weken vuil. Een verdubbelde hartslag Voorspelt de grote toekomst.…

Op grote hoogte

netgedicht
5.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 491
jij hebt de kracht om alleen te groeien te bloeien op de richel van een steile rots wilt geen kleur en geur met anderen delen daarvoor ben jij te trots maar in het vergezicht van eenzaamheid zijn de nachten koud erbij horen geeft aan het bestaan toch iets vertrouwds het is de prijs die jij betaalt als je op grote hoogte…

herinnering

netgedicht
3.0 met 5 stemmen aantal keer bekeken 697
het is koud zelfs de vogels zwijgen lintje op de revers rood de klaproos lichter dan het bloed van hen die nooit oud werden zoals hij, nu broos ogen vol trots en verlies het saluut weerklinkt de muziek zwelt aan de tijd versmelt in de ogen van gevallen kameraden het wieken van witte vleugels…
bob elias21 december 2011Lees meer >

Smeltende kristallen

netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.aantal keer bekeken 577
ik voelde dat je ontdooide hoe warmte je hart ontplooide zag de laatste vlokken vallen sterven in smeltende kristallen ogen helder door een klare lucht je lach lengde de dagen vogels vlogen in v-vorm terug nam je koude hand in het voorbij zijn van de winter ontdekte lente op het land…
wil melker13 februari 2012Lees meer >

in heldere sporen

hartenkreet
4.2 met 4 stemmen aantal keer bekeken 624
in heldere sporen met het water tot aan de lippen loop ik door de schiere zee voel het zand tussen mijn tenen kruipen de koude vlaag van onderstroom die onzichtbaar en verraderlijk mij zo nu en dan plagend onderuithaalt schelpengolven tillen me weer vanuit de cyclus van nacht en ontij en geven me in gewichtsloosheid -zo nietig als ik ben…
Elinora21 maart 2012Lees meer >

Tuin

netgedicht
5.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 606
Ach laat me in mijn paradijs De wereld buiten laat mij koud Het gaat niet om wat goed wat fout Maar hier te zijn in het weeld'rig groen - de zoete geuren, zachte kleuren- maakt kalm en wellicht wat wijs. Ach laat me kijken naar de vogels En luisteren naar hun gezang Zo was het in het paradijs Slechts schoonheid - niemand bang.…

Breivik

netgedicht
3.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 536
Maar Breivik vindt zijn koffie veel te koud, En steeds weer vindt hij dingen die niet deugen. Het kenmerk van de ware misantroop: Hij ligt met echt van alles overhoop.…
Wim Overweg11 november 2012Lees meer >

't Nieuwjaar! Och! 't Is altijd 't oude

poëzie
4.0 met 2 stemmen aantal keer bekeken 5.637
't is altijd 't oude: zitten beven van de koude; dan, deur slijk en moze gaan; later, in de zonne braên; als het zwijn zit in de kuipe, 't keerske brandt al in de puipe; en, van zo de winter fluit, 't keerske is dood, en 't jaar is uit! --------------------------------- uit: Jaarkrans (1893)…
Guido Gezelle31 december 2025Lees meer >

Ultieme vrijheid

netgedicht
3.5 met 2 stemmen aantal keer bekeken 564
ik heb nooit als vogel gevlogen die ultieme vrijheid gekend wilde altijd wel naar boven beneden was ik gewend draaien en keren zweven en scheren in tijdloze vlucht duiken en stijgen landen en krijsen in koud warme lucht geen auto of huis maar een tak in de boom ‘s nachts een zorgeloze droom…

Scherpe sikkel

netgedicht
3.0 met 4 stemmen aantal keer bekeken 493
De scherpe sikkel van de maan verwondt een ieder die het waagt zijn donkere zijde te doorgronden wie zijn gespleten tong bekritiseert is een prooi voor de puntige ster die hij krachtig uitspuugt naar de kinderen van de zon een koude nieuwe maan dreigt hen te verkillen maar zij verlangen naar warmte en zullen blijven bewegen als eb…

zotheid

netgedicht
5.0 met 2 stemmen aantal keer bekeken 486
het gras in zomerkleed verkleurt de dijk aan één kant water, aan de ander wast een plas wat witte vogelveren en een oude zwaan staat op de weg haar borsten blootgelegd voor kroost en warme handen bij het komen en het gaan der tijd weet ze, dat -haar zorg ten spijt- het gras naar koude winters geurt…

Alma mater

netgedicht
3.8 met 4 stemmen aantal keer bekeken 529
Het was koud middernacht gestommel in het hoenderhok de knuppel, dacht ik en schoot in mijn sloffen tussen de dorpel en de deur vloerde zich een strook licht op de overloop, een zwarte jas als molshoop op het tapijt even verder een paar kisten te groot voor mijn kleine meid ik hoor haar hakken tikken voorbij de tijd, ik slik.…

zucht

netgedicht
2.3 met 3 stemmen aantal keer bekeken 493
begraaf me als dichter maar niet als mens de weg blijft open met het blauw in de ogen en het haar in de hens in een koud en vochtig kamertje kwam de leugen stand kom je jezelf tegen lang na de brand geen bundel of roem grootte tassen vol verhalen noch een huis en poen maar bevrijd van de poëtische zucht der doem…

uit: getuigenis van een vriend

netgedicht
4.4 met 7 stemmen aantal keer bekeken 506
al wat ik ben blijft deren ook het breken -God verhoede- van dorre takken die zich met niets meer kunnen voeden koude voert schuldbeladen benen langs rafels van een versleten nacht wanneer ben ik gegaan, wanneer heeft men mij tot zwijgen gebracht het is in deze donkere tijd dat al wat sterft, krimpt en kraakt mij in mijn wezen raakt…

Nog onbeschut

netgedicht
4.7 met 3 stemmen aantal keer bekeken 502
zie ze staan onder de boom nog onbeschut onze lentedroom het hoge blauw strakt ijzig koud maar roze ochtendlicht kust al warm je gezicht je lach ontwaakt op het moment dat ik vol liefde jouw lippen raak eindelijk voorjaar in eerste kleur en nieuwe geur na de lange wintertijd…
wil melker19 februari 2014Lees meer >

Botox

netgedicht
4.0 met 5 stemmen aantal keer bekeken 577
Het verkleumde lopen door historische koude. Handschoenen weer thuis gelaten. Vergeten staat wel degelijk in mijn woordenboek. En ik denk aan jou. Hoe jij leeft onder mijn oude, warme huid. Kou verdwijnt en ik word tien jaar jonger. Zolang jij bij me bent, mijn lief, hoef ik niet aan de Botox.…
Guy Aarts27 december 2014Lees meer >

nestwarmte

netgedicht
3.8 met 4 stemmen aantal keer bekeken 510
rond kale takken treurt nog grijs, de winter versplintert licht op koude muren zien de buren slechts een armlengte rood want binnen huist de broze dag als kleinood aan de wand voor deze kant geen kaarsvlam, die mijn vergezicht vertaalt het haalt niet, bij de zomer ach het haalt niet bij de liefde, die mijn binnenkant bepaalt…
switi lobi24 januari 2015Lees meer >

Gaia's heling

netgedicht
4.3 met 3 stemmen aantal keer bekeken 412
mijn wandeling met de ongeziene voerde mij naar een stilteplek een verenkleed van oude pijn bedekte mij als grauwe as er was een kabbelend ven omringd met kaal struweel ik liep het koude water in verliet het naakt en schoon een aarzelende zonnestraal droogde mij behoedzaam ik kleedde mij met zacht groen mos dat hart en lijf beschermt…
Marion Spronk23 februari 2015Lees meer >

Hitte

hartenkreet
1.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 517
Temperatuur daalt als wolken met de zon spelen en wind, een koude douche of een duik in zee even verkoeling geeft wat een verademing is voor velen maar dan, als wolken verdwijnen gaat de zon weer uitbundig schijnen en slaat de hitte genadeloos toe ik zeg dit niet om te klagen maar hitte maakt loom en moe...…

de tijd

hartenkreet
2.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 552
De wijzers ontbraken, en van evolutie was er geen sprake, als nagerecht een glazen bol, met mijn leven in de hoofdrol, even koude rillingen, transparant en genuanceerd, ontwaakte ik bij het dessert beleerd. verleden en heden werden samen gesmeden. Wat is geweest wordt opgeslagen als snipperdagen, wat nog moet komen verneem ik in men dromen. …

Lach

netgedicht
3.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 572
Als liefde satire blijkt te zijn, als de hemel een donker woud is, lach dan juist onder rouwende wilgen, lach dan juist omdat het zo koud is. Want het grootste gebaar van de liefde op haat Is de glimlach, het schrille contrast dat ontstaat dat ijzer ontdooit en het zonlicht laat stromen, het leven ver schijnt en er warmte doet komen.…

Afscheid

hartenkreet
4.5 met 2 stemmen aantal keer bekeken 622
De handjes werden koud en kil. Hun glimlach versteende. De adem verliet hun tere lijfje. Zowel jongens of meisjes verlieten het aardse leven. Ze hadden nog veel kunnen beleven.…

het begon met een lach

gedicht
4.3 met 3 stemmen aantal keer bekeken 3.439
ik doe niet meer mee, schreef de lach, de tanden hebben het koud gekregen. het kwam nog tot een eind toen het water, plat en hard, al onder het maanlicht lag, als een hoofdstuk afgesloten. ----------------------------- uit: 'Tirade', 419 -2007…

Kleuren

hartenkreet
1.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 430
Een koude morgen gehuld in fraaie kleuren. De dag in al haar schoonheid moet dan nog beginnen. Geniet, er valt zoveel te winnen op deze dag die voor ons ligt. Foto Dick Voogd…
Dick Voogd29 december 2019Lees meer >

hoop

netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.aantal keer bekeken 478
de toevlucht hoop is als een veertje dat zit in de ziel zonder woorden is het een deuntje dat nooit stopt ook al stormt het beeft de aarde onder onze voeten het houvast weg het stopt ons niet al is het donker zwarter dan zwart in vreemde tijden die ons koud zijn door het gemis dat juist zo innig is dat het grip welt uit elke kruimel…

onverlichte tijd

netgedicht
3.5 met 2 stemmen aantal keer bekeken 360
iemand gooit stenen naar de leegte tussen de sterren omsingelt stille woorden verscholen onder een stolp van glas iemand blaft met schorre keel naar geesten achter koude muren botst in schommelend licht tegen het verlies van wie hij was iemand dicht met haperende pen op de mestvaalt van het tekort betast de taal met vingertoppen…
J.Bakx1 februari 2021Lees meer >

Pandemie

netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.aantal keer bekeken 451
Teruggebracht als populatie Tot celdeling in de relatie van dier tot dier Gestuit in het plezier om mens te zijn zijn we niet meer dan uitbraak Wereldwijd In het koude universum zijn we verdacht Worden we opnieuw in kaart gebracht Alles wat ons toebehoort wordt twijfelachtig is verstoord Misschien hebben wij ontdekt hoe de aarde…

Toen was er niets meer.

netgedicht
4.3 met 3 stemmen aantal keer bekeken 675
Zo had hij het vooraf uitgedacht, op een koude voorjaarsdag in mei zou hij lichtelijk verwaaid en in vermoeide tred naar de periferie van zijn peergroup strompelen. Zijn ego, thans onbarmhartig geklemd in zijn bekraste armen, zou hij afleggen.…

DOR HOUT

hartenkreet
1.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 763
Wij zijn wel oud, Maar nog niet koud. Wij lijken soms wat dor Maar willen nog wel door. Als is het nog maar even, Wij willen blijven leven. En wij zijn uiteraard nog wél een prikkie waard. Niet Drion zijn dooienpillen Maar vaccijn is wat we willen!…

Mentaal welzijn

netgedicht
3.3 met 3 stemmen aantal keer bekeken 542
Ik lig hier stil in ademloos licht, Gedachten bloeien rood en fel, De kamer is koud, mijn huid is kil. Ik lig hier stil in ademloos licht, De muren fluisteren zacht hun plicht, Mijn schaduw weegt zwaar, ik ben niet snel. Ik lig hier stil in ademloos licht, Gedachten bloeien rood en fel.…