4410 resultaten.
Gebroken lelies?
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
422 Ik bedek mijn ogen met gebroken
lelies, de wereld is er vol van, in te
verdrinken als zuigeling, beeldvorming
van een gedroomde aarde, van de
moederschoot waaruit we werden geworpen.
We verstonden de vroege lessen, die ons
later werden ontnomen, ze ontstonden in
een achteloos gebaar, private bewegingen
van gefascineerde beweging in…
Plagen blijft knagen haten nog veel meer
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
477 kom kwijl de woorden
van de witte boorden
rijg ze aan elkaar 't is
maar voor
even morgen
zullen we ze niet lezen
er niet voor
beven in dit
vergankelijke leven
maar zingen
van leven
gewijd aan God
luisteren naar
de stemmen
en naar elkaar
dat wat de
wereld niet kan verstaan
zal menigeen
hun vrolijkheid
beklemmen
soms gaat het…
Nachtboekfragment
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
579 Wakker worden, wakker liggen ..
horen hoe de verwarming tikt.
Strompelend lopen naar het venster,
er is niemand die de fietsen pikt.
Denken nu, aan leuke dingen,
zo prent ik mezelf nu in
Dat de herfst haar favoriet seizoen was,
het kunstig weven van de spin.
De zon die schijnt op een ijselijke dag,
een gestolen kus op een Toscaans plein…
Bitter en zuur als azijn
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
474 Het is weer als vanouds
ik sta hier mijn gedicht wel voor
te lezen, maar ja , maar ja ,
maar ja , de rollen zijn weer omgedraaid
Zag jij hem daar niet staan?
met de fƶhn in zijn hand toen is het velletje
met de gekrulde letters de andere kant
van het toneel opgewaaid
Is de zoete wijn te vroeg ontkurkt of
hebben we gesnurkt…
Melancholie?
netgedicht
5.0 met 3 stemmen
443 Steeds sneller gevangen in
de jaren, nestelt melancholie
in de versleten kaders van de
ziel, raakt zwanger van een
ongeƫvenaarde zachtheid
Gouden tonen vloeien weg als
de oude troubadour wedijvert
met zān melodieĆ«n, die z'n tijd
en tonen verzwijgt, verrukt was
van het fluwelen tokkelen op
de snaren van het beminnen.
Huivert de schaduw…
het permanente verblijf van angst
netgedicht
4.7 met 9 stemmen
699 muren spuwen 't vocht uit
dat zich schuilhield achter schilderijen
en honderdjarige spiegels
zij is zich bewust van het vreemde geluid
het kan niet voorkomen worden
dat weet ze, ze woont hier al zo lang
in deze kamer waar alles sterft
woorden die op haar gekromde rug
wachtlopen
verdrinken in schimmel en schilfers
met nagels bekrast…
Ontmenselijking
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
400 ik ben nog niet
dat wat je wilt
ik blijf een
mens
die vecht tegen de adem van
schoffering
dat rijpt als rottend fruit
hij geniet van macht
en spuugt zijn gal
in een emotionele waterval
zuigt elke druppel
energie
uit bloed en vel
moge de hemel zich
erbarmen over de arme
nu de
meedogendheid uit 't hart
is gebannen…
Prikkeldraad met stroom
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
357 nu staat er een hek met prikkeldraad en stroom
voor het landschap dat ik geschilderd heb
de geur hing er vol en dicht
onder het licht van de witte zon
de volle bloesembomen; en woei naar verre streken,
ze ademde de kussen
van de witte zon
zullen we het ooit weten
uit welke richting de zwarte vogel kwam aangevlogen
in duistere…
Levensgrap?
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
344 Elke dag een streepje
ouder je kijkt niet op
of om en je wordt ergens
in de ruimte aan jezelf of
in iemand hebt gespiegeld
je volgt een reepje pijnloos licht,
waarin je probeert weg te glippen,
je verkleint het doel zonder dat je
de dromen hebt verteert, in een
bekend gezicht dat tegen zichzelf
en tegen de ochtendspiegel keert,…
Benaderen
netgedicht
4.8 met 4 stemmen
479 Ik zal je niet benaderen
niet in de toekomst of in dromen
sluit het boek halverwege
zonder verleden in het heden
de nacht valt in vertrouwen
onder lichte zomersterren
van voortijdige stilte
ik leef nauwelijks een leven zonder jou
er is geen biefstuk, geen genadebrood
er zijn geen vegetarische snacks
je blijft zoals je bent
als…
De zon is goud voor wie ervan houdt
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
449 wat sta je daar omhoog te staren?
verblindt door
de koperen ploert
die je het uitzicht beneemt
ik zie hoe je tastend
kreunend
naar de ijskast loopt
van de ronde blokjes
uit het diepvriesvak
bestemd
voor de cola-rum tover je
ijskompressen:
legt ze op je ogen
een gebroken stem
uit de duisternis
grijpt je bij de…
Zoals de dichter zijn zwarte letters grift in poƫzie
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
481 Daar sta je dan eenzaam in de kosmos
doortrokken van ziekte en allerlei andere gevaren om je heen
Is er nog een weg terug uit dit aan waanzin grenzende tijdperk
de vreemde wanorde die ook ons huis is binnen gedrongen
soms hebben we geen andere keus dan ons te verzoenen met ons lot
Zoals de dichter zijn zwarte letters grift in poƫzie
iets…
Open weide
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
387 De ruiter bestijgt het paard
Schuift haar laarzen in de beugels
De amazone spant de teugels
Samen nemen zij de vaart
In de open weide en voorbij 't voetbalveld
Waar de jongen juichend werd geprezen
Door zijn kornuiten; een doelpunt een held
Waarvoor bij 't oranje de vlag wordt gehesen
Verderop loopt in 't licht der hemelbogen
Een man…
keilen
netgedicht
4.4 met 7 stemmen
605 hij kantelt de platte steen
om en om en om
wit als een bevroren winter
wat had je dan verwacht
vraagt een stemmetje
ik ben de tijd niet, tijd komt uit verlies,
ik draag enkel de tijd
als je mij meeneemt, verandert
er niets
er volgt een ketsend geluid
beiden verdrinken, huiswaarts
tegen de klok in…
Met een veer tussen de vingers
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
456 slechts de witte lelies weten het
wanneer ze luisteren naar het
ruisen van de wind
achter een
optrekkende mist van tranen, troost daar waar
de vlinder zijn vleugels spreid
terwijl de arme dichter met een veer
tussen de vingers
de kwalen lichter schrijft
balsemende woorden honing dat
de rauwe wonden zalft, een nieuw mens
de hoop…
Residu?
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
365 Mijn uitkijktoren, mijn vertrouwende plek
torent hoog boven de vloedlijn van het
strand om de wereld te aanschouwen .
maagdelijkheid de door meeuwen
bezongen schoonheid van gedachten,
geringd door vrijheid van het land
onafhankelijk als het water van de zee
uitnodiging voor iedereen tot het
minnekozen, de liefde met de poƫzie te
bedrijven…
Luftballon
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
497 in de palm van mijn hand
draag ik een wereld;
uit de verre verte
is een luchtballon geland
met een verblindende kleur
ovaal in vorm, het is met
een eigen zon gevuld
zwevend in een goddelijke geur
ik ontwijk de doornen
links en rechts
ren door dromen
en gedachten,
mijn hart slaat op tilt
het is roemrijke lucht slechts
die vrijkomt…
zwaluwstaartjes
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
577 gisteren nog hun hoogmis
vierend, rond wit
en grijze wolkenflarden
gelijk de vluchtige kokardes
op mijn zomerhoed
geplukt uit goud en lilablauw
de trouwe kleuren
in een vlinderlicht bestaan
ze moeten gaan
mijn kleine vrienden,
hemelhoog wuiven ze hun laatste groet
dat doet me goed
zij weten dat hun thuiskomst
altijd meer dan welkom…
Een blinde doler?
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
422 Hij vertrok als optimist in het
stuifmeel van zān rusteloze
gedachtegoed, op de rode loper
zover de zijn wereld reikt maar nog
nergens leek te kiemen, in het oude
spoor waarmee hij de horizon bestreek
hij vertrouwde de boodschap en de
richting niet, alleen de liefde en de
zon bleken onafhankelijk en echt,
al werden hun velden kort…
het houdt niet op
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
396 het is niet zo
dat in de ouderdom
het leven is geleefd
dat blijft ademen
tussen pilaren
van een slalom
het licht blijft je raken
zo er honger blijft naar verlangen
en liefde;
wat dat ook moge zijn,
en ergens naar blijft smaken
maar toch word ik vaker gevuld,
en door herinneringen ingehaald
danwel door een traagheid in
aanlengende…
Levensvraagstuk
netgedicht
4.7 met 6 stemmen
608 Nu geluiden weerloos zijn in de kalmte van de stilte
jouw onzichtbare nabijheid die mijn adem steelt
de uitgekozen zinnen waarmee je mij doorzoekt
liefhebben in het dagelijkse vergeten
uit eenzaamheid op zoek naar nieuwe wegen
voor als niemand meer wilt lezen en begrijpen
in die droeve begeerte naar affiniteit
zonder het dilemma van onwetendheid…
Uit de tijd
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
453 (voor Dionne Stax)
Wie ben jij zonder die
optelsom van nieuwsfeiten
en die garderobe vol chique
noviteiten?
Zonder jouw keurig gesproken
eschatologische naweeƫn
tikt de tijdbom
geruisloos verder.
Al is jouw oogopslag nog
zo mooi en zitten jouw
rokjes als gegoten, je
charme dempt maar even.
Dat de mensheid zichzelf
en de aarde…
Equivalent?
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
363 Geluk is een meervoudig
equivalent, enerzijds
gewogen in een ragfijn
web gesponnen, werd ik door
gevoelsspinnen verleid,
achtervolgt door tegenpolen,
als speelbal in een labyrint,
tevens als begin - en eindpunt,
raak de kern van het droomschip
maar langzaam kwijt, verstrikt in
de verkorte zaligheid van een
fictieve zekerheid van…
Ambitie of ideologie?
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
387 Ieder zijn eigen
genoegens, uit
voorkeur de sleutel
tot het gestelde doel
uit ambitie of een nog
verborgen ideologie
vervat in de bolster van
intrinsieke waarheden,
wie het weet, toch weer
anders te definiƫren,
talent van schoonheid
uit de wetenschap of
schone kunsten, door
elk individu weer anders
gemodelleerd, die beide
in…
Zaden van de berk
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
385 Boven mij jagen wolken
verstrooit in associaties,
als de zaden van de zilverberk,
die elk jaar weer vrucht zal dragen,
veelkleurig blad van groen
en zilver gegrepen door de
wind, in willekeur geplant.
Dan te denken dat mijn
afdrukken langzaam
verdwijnen, kwaal
van eigen dogmaās die
mij beter kennen dan
ikzelf, het blijven
slechts…
Een (b)ommetje blond
netgedicht
2.0 met 3 stemmen
431 ze zwaaide uit haar heupen
so soepel mechanisch en galant
strak gespierd in een vleesgeworden
hoepel, met een uitstraling ver boven mijn stand
waar treft je nog zo'n passante
waar haar lucht blijft hangen
tot ver om de hoek bij het lanterfante(n)
en haar vlokken mijn toonbalken
vulden met mytische gezangen
het was gewoon een straatje om…
ons leven
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
433 ik wil alleen nog tussen
mijn geboorte en sterven zweven
waar de tijd niet meer op de lijn
door anderen is uitgespreid
ik wil mijzelf blijven, mij in het heden verweven
niet meer in afgehakte spreekuren leven
waar de menselijke macht oordeelt over :
komt u binnen en dank voor uw komst
fijn dat u er was, u hoort nog van ons
oh, ik zal uw…
wasdom
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
573 in mijn tuin bloeit de Weigelia
hij hurkt bescheiden tussen groter goed
en alles wat hij doet
is zachte bloemen geven
om het even hoe de dag is
of gemis, in het doorweven
zelfbehoud
in mijn tuin
groeit de Weigelia, jaar na jaar
nu hij de ruimte krijgt
en ik hem -voorzichtig- binnen
al dat grote, vrijheid heb gegeven
heel zijn leven werd…
Mijn biologische klok?
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
431 Uit een tijd dat mijn horloge
nog opgewonden werd net als
mijn biologische klok die
analoog wat achter liep en
na iedere kus, waar een hele
klus aan vooraf ging, discrepantie
van beide weder helften, innerlijke
psyche van man en vrouw, verbonden
animus als buiten-categorie in vaardigheid
van fysiek en tederheid, met of zonder
deelbaarheid…
SiobhƔn
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
395 Een rib uit mijn lijf,
toen jij achterbleef
in de arena van de ziel.
Geen wonder dat ik
mijn lichaam niet meer vulde,
mijn leven niet meer bewoonde,
toen ik opnieuw
wakker werd.
Het kostte mij werkelijk
een rib uit mijn lijf,
verloren
in de mist van het
niet meer herinneren
hoe ik hier gekomen ben...
langzaam,
mettertijd
vind…