7480 resultaten.
Verijst je warme kus
netgedicht
2.2 met 6 stemmen
962 strooi maar
lentewarmte
dwarrel handenvol
met sneeuw
ik smelt echt niet
mijn liefde is diepvries
ik permafrost
al eeuwen
mijn toendra's
dooien slechts
als zomerzon haar
gulheid geeft vol leven
dan jongt het wild en vreet
zich vol kan ik ook geven
maar als de herfst bronst
gooi ik de kont tegen de krib
verrijst je warme kus weer…
Bloemenslaap
poëzie
3.1 met 7 stemmen
2.470 Waar bleven de bloemekens blank en bont?
Ze slapen nu zacht in de duistere grond,
Een deken van sneeuw heeft ze toegedekt;
Wees stil nu, dat niemand de bloemkens wekt.
Straks komt met de lente de warmte weer,
Dan gaat door de velden de Lieveheer,
Neemt zachtjes het dekentje weg en zeit:
Kom, kinderkens, op! het is bloeienstijd.
Dan komen…
Haar armen omhelzen
hartenkreet
4.6 met 9 stemmen
1.621 Morgendauw streelt
haar ogen wakker
als een zachte kus
de dageraad ontrolt zich
vol gouden belofte
aan haar voeten
ze laat zich bekoren
een warme glimlach
krult haar lippen
terwijl de wind
speelt met
koningwinter en de lente melodie
die beiden een duet fluisteren
alle twee aanlokkelijk
sneeuwvlokken
en roodblozende wangen
witte…
Kauwtje
netgedicht
3.2 met 13 stemmen
751 Haar winters kleed
stak zwart af tegen sneeuw
zo hier en daar een bes
viel haar ten prooi
ze pakte ze
van grijze takken
zijn hoofd stak tussen schouders
zijn kleed versomberde de sfeer
zijn hoed verborg norse blikken
vogels WEG ERMEE
hij schreeuwde
dwong haar op te krassen…
Wintergevoel
hartenkreet
4.5 met 6 stemmen
838 Het moeten ontmoeten.
Onontkoombaar bij 't begroeten dit wintergevoel.
Kom me niet te na.
Hoezeer 'k ook van je hou, kom me niet te na.
Kom me liever niet te na.
Als je enkel kijkt en zwijgt is 't of helse pijn mij dreigt.
Kom mij maar niet te na.
Je handdruk is een greep om niet aan te ontsnappen.
Hou me los, hou me los!
En kom me…
Witte trots..
hartenkreet
3.5 met 13 stemmen
1.996 In sneeuwwit gekleed
Zweeft de koning over de aarde
Trots siert zijn koude gezicht
Zacht strelen zijn witte handen
Over de witte deken van sneeuw
In sneeuwwit gekleed
Strekt de koning zijn armen uit
Om zijn koude vuur van sneeuw te geven
Trots kijkt hij naar de witte aarde
Ondeugende pretlichtjes in zijn ogen
In sneeuwwit gekleed
Plaagt…
De winter en mijn lief zijn heen
gedicht
4.0 met 70 stemmen
30.623 De winter en mijn lief zijn heen.
Er zit een merel op het dak,
zijn keel beweegt, zijn snavel beeft
alsof hij in zichzelve sprak.
Hij luistert: uit een verre boom
klinkt als het ketsen van twee stenen
een vonkenregen van verlangen
zo luid, zo helder en zo bang.
De merel stort zich met een kreet
vol wildheid in de voorjaarsvlagen.…
ZANG BIJ DE HAARD
poëzie
3.3 met 22 stemmen
3.792 Plas dan, Winter met uw nat;
Storm en vries daar buiten;
Jaag uw lichte vlokken rond,
Voor mijn dichte ruiten;
Geef ons half rantsoen van dag,
En een schotel minder;
Welgemoed, bij zang en wijn,
Klaag ik van geen hinder.…
de grote winter pacificatie
hartenkreet
4.0 met 5 stemmen
1.154 in het winterbos
het laatste pak bladeren
op elkaar geplakt…
Overwinteren
hartenkreet
3.0 met 3 stemmen
955 Over hoe een huisjesslak zijn huisje vindt
Ik ben verkleumd. En op. En zwak
en moe, zo moe van het gebik!
Een zoutvat lost het op, als slak.
De grond kent ook de tijd, tik tik,
vernielt mijn huis, mijn hol, mijn kluit.
Op de aarde voel ik me berooid,
het schuurt en striemt mijn tere huid,
en wachten tot het ooit weer dooit
dat doet me zeer…
Lijken
netgedicht
2.6 met 7 stemmen
1.167 o, wat zijn die bomen kaal
zo vaal en anorexiaal
niet twee - niet twaalf
maar abnormaal
niet eentje niet
maar allemaal
lijken
ze skelet
die geef je hooguit een kwartaal
dan gaan ze dood-
kalm en massaal
voor plantaardig
vet…
GROOT LEED, KLEIN NIEUWS
snelsonnet
3.6 met 35 stemmen
3.448 Aan vogelpest weer twee man overleden
Maar, tegelijk, in Moskou, sneuvelt nou
Het volk bij bosjes door de strenge kou:
Tweehonderdzes personen tot op heden
Het stond op Teletekst. Een klein bericht
Groot leed is net zo groot als men belicht…
RUWRIJM
poëzie
4.3 met 15 stemmen
3.586 Het ruwrijmt, het brimmelt,
en ‘s winters geweld
heeft varings al ‘t hout in
zijn schoonheid hersteld.
Het stond daar en treuren,
van alles ontbloot;
vol deernisse, och arme, en
een beeld van de dood!
Nog maanden en dagen
zal ‘t lijen eer ‘t alom
weer licht is en leven,
en blad hier, en blom.…
WINTERBOMEN
hartenkreet
3.8 met 6 stemmen
867 Blauw van de kou
staan stenen bomen
naakt te dromen
In de fletse zon.
Na een ijskoude zucht
glijden willoos de vlokken
als piepschuimbrokken
uit de grauwe lucht.
Geruisloos
koos
’t sneeuwkristal
de waterdood.
't Is AL!
Er gebeurt nooit iets.…
"Sneeuwigheid"
netgedicht
4.0 met 6 stemmen
751 Een witte zegen van stilte
daalt over het land.
In de botten van mijn hand
kruipt een tochtige kilte.
Volle, grauwe wolken luchten
wriemelende witte mieren.
Ze feesten en vieren
de vlokkendans der zuchten.
Miljoenen piepschuimbrokken
verliezen het Noorden
en landen als klankloze woorden
op een grenzeloos kussen van vlokken.…
Erwtensoep
netgedicht
3.8 met 28 stemmen
6.165 Mijn moeder die je verder met geen stok het ijs op kreeg
kookte in het schaatsseizoen enorme pannen erwtensoep
en deelde deze uit vanaf de steiger voor ons zomerhuisje
de soep genoot een faam tot ver achter de dijken
men reed er graag een plas voor om of kluunde zich de bramen
een enkeling trotseerde een nat pak onder de brug
slechts éénmaal…
Straks weer koud
hartenkreet
2.8 met 4 stemmen
900 Je zat met je ogen dicht
en genoot de warmte
in het licht van de zon
LENTE zei ik luid
liet je schrikken
even een zonnetje pikken
zei je zacht
terwijl je straalde
zoals niemand dat kon
met mijn ogen open
genoot ik jouw glimlach
zelfs toen jij je ogen weer sloot
lente fluisterde jij
als een knipoog naar de winter…
Maya
netgedicht
3.1 met 12 stemmen
1.466 En alle gevoel
lag bevroren
onder snijdend schaatsenspoor
Ik leefde er zelfs naartoe
deze dag die weerspiegeld lag in
Winters glazen poel
Ik lik de tranen van je wangen
ze smaken zoeter dan verdriet
en zachter dan verlangen
Vergeef mijn herinnering
die mijn hart deed stromen
mijn ziel deed smelten
tot er alleen nog warmte was…
Schiermonnikoog, januari 1996
hartenkreet
2.6 met 7 stemmen
1.779 (een herinnering)
Je denkt: was er maar sneeuw en helderheid
en ijs op sloten, wolkjes uit je neus,
een rietkraag, krakend landschap wijd
verbreid – geen misverstand, geen enk’le keus -,
spaarzame vogels, takken rijp en tijd
bestaat niet. Je staat daar als een reus,
trotseert de wind die door de duinen rijdt.
Je danst en hebt een hoedje…
Maart
poëzie
3.7 met 15 stemmen
3.483 Nou is de Winter weggeruimd.
Die aan de aard zat vastgevroren.
Nou is het vuil er afgeschuimd
En komt de blote grond te voren.
Maart heeft de korst al schoongespoeld
En blaast er op om 't af te drogen;
Zijn eigen borst is blootgewoeld -
Daar gaat die knaap: - zijn donkre ogen.…
met zoveel regen dat het giet
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
774 ik kan niet meer
van binnen ben ik hol
ik wil het weer
weer vullen ik wil vol
een handje wind
vlijt bladeren op een hoop
strijkt door mijn haar
haalt gedachten uit de knoop
een mand vol zonnestralen
weerkaatsend op het fruit
oogst van zomerdagen
de kleuren rijpen uit
stofjes schonen uit de lucht
met zoveel regen dat het giet
hagel…
seizoen-gebonden
netgedicht
3.1 met 8 stemmen
985 ik voel de aarde aan mij zuigen
als mijn armen zich willen verheffen
het zou de hoop zijn die wil juichen
om niet de stilte van de winter te beseffen
maar seizoenen zijn niet te verplaatsen
net zo min als ik mijn gemoed kan kleuren
mij in een gewenste vrolijkheid te haasten
om te reiken naar vergelegen lentedeuren
o, zeker, ik heb weet…
Slapen
hartenkreet
3.8 met 4 stemmen
1.188 tijdens een hete zomerdag
Valt de koude winterlucht om mij heen
Als om mij af te koelen na een verhitte dag op school
Spoelt de frisheid mijn zorgen weg
De rijp op de bladeren van het gras
Doet mij denken aan een nieuwe morgen, terwijl het alweer avond was
Door die frisse avondlucht
Loop ik nu alleen naar huis
In de hoop dat het morgen winter…
IJstijd
hartenkreet
3.3 met 6 stemmen
1.214 warmte van jouw hand
vloeit samen met de kou
die mij omringt als een te grote jas
ik voel de levenstromen opbloeien
door je vingertoppen vloeien
nadat je in mijn ogen nadenkend las
dat ik de gloeiende hitte
van je hartstocht miste
toen jij heel langzaam van me dreef
vandaar mijn roep in de kou
mijn radeloze schreeuw naar jou
verdrijf de winter…
De laatste wanhoop
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
780 verwekt 'n plaats waar twijfel
een nutteloze waakvlam is
Hoop ontspringt en ontwaakt
focust op de meelijwekkende horizon
wakkert zijn zelfdbeeld aan
beslecht simpel een gespeelde strijd
Overreden door 't leven
blijft z'n tegenspeelster in herinnering zweven
blijft ze afwezig ons 'n toekomst geven
blijft hun mislukte bruiloft in de winter…
Berk
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
803 De kruin als koraal
wiegt de westenwind in slaap.
Hij danst als een sjamaan,
schaamteloos, theatraal,
zijn jas ligt op de klinkers;
de hemel, onbewogen,
ziet zijn naaktheid door de vingers.
Een berk in december
rekent niet op mededogen.…
groet een buitenkind
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
719 buiten raast de wind
de druppels tegen ramen
en groet een buitenkind
een bloem van water
spreidt zich uit
bloeit tegen de ruit
ik wil haar plukken
maar ze groeit in
mist en tegenlicht
ze maakt me triest
in luwte was haar
schoonheid niet verloren
het einde zucht
er is geen stop
we rijden rondjes
elkaar achterna…
Mistwit
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
736 Soms komt nooit dichts bij huis
oogt als verdwaald bijna vanzelf
komen dwarrelen met de aangevroren
mist als een feeërieke vleier is
onze winterverwarring louter dit
zijn momenten als een beetje thuis
deze witte wereld wijds van klein…
zong zon in de kristallen
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
829 ik zag je kijken
naar de sneeuw
ze vlokte wit en traag
je blik zong zon
in de kristallen
ze leken langzamer te vallen
uitgelaten volgden we
hun vlucht uit lucht
die lichter werd
we dwarrelden mee
in een zacht deinen en lieten
vlokjes op de hand verdwijnen
de wereld die verscheen
ontnam de kleur haar eigenschap
versmolt…
licht dat uren schemert
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
677 bomen staren in de mist
huilen druppels op de straten
het geluid vermindert zicht
de stilte voelt verlaten
gevangen in het grijs
dat kilte is gaan dragen
bekleed met witte rijp
als de vorst is aangeslagen
takken wijzen troosteloos
verloren naar de hemel
aarde lijkt wel bodemloos
in licht dat uren schemert
stappen dempen in het…